Δασαμάρι S.O.S.

Υπόμνημα για το σχέδιο νόμου [για τη διαχείριση αποβλήτων] κατέθεσε στη Βουλή η "Πρωτοβουλία συνεννόησης"

2012-01-26T03:01:00.000+02:00

Τη Δευτέρα 23/1, η “Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων” κατέθεσε το παρακάτω αναλυτικό υπόμνημα με τις θέσεις της πάνω στο σχέδιο νόμου για το πλαίσιο παραγωγής και διαχείρισης αποβλήτων και την εναρμόνιση με την οδηγία 2008/98/ΕΚ, στη μόνιμη διαρκή επιτροπή παραγωγής και εμπορίου της Βουλής και όλους τους βουλευτές.

Υπόμνημα

Οι παρατηρήσεις μας αφορούν, αποκλειστικά, στο τμήμα του σχεδίου νόμου, που αναφέρεται στη διαχείριση αποβλήτων, παρόλο που και στο υπόλοιπο μέρος του υπάρχουν κρίσιμες επιλογές ενεργειακού και περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, ορισμένες εκ των οποίων αποτελούν επιλεκτικές ρυθμίσεις «τακτοποίησης» συγκεκριμένων επενδυτικών δραστηριοτήτων.

Κατά τα άλλα, η προσπάθεια ενοποίησης της νομοθεσίας για τη διαχείριση των αποβλήτων και η (υποχρεωτική) ενσωμάτωση της οδηγίας 2008/98/ΕΚ στο εθνικό δίκαιο θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να μπουν σε ένα δρόμο επίλυσης κρίσιμα και χρονίζοντα προβλήματα της υφιστάμενης κατάστασης στη διαχείριση των απορριμμάτων, η οποία χαρακτηρίζεται, κυρίως, από:
· την εμφανή απροθυμία της πολιτείας να υποστηρίξει ουσιαστικές πολιτικές πρόληψης, μείωσης των απορριμμάτων, διαλογής στην πηγή, ανακύκλωσης και κομποστοποίησης
· τις ανεξέλεγκτες πρακτικές επιμόλυνσης των αστικών απορριμμάτων από επικίνδυνα-βιομηχανικά απόβλητα
· τη συνειδητή επιλογή διατήρησης του μέγιστου μέρους των αστικών απορριμμάτων σε σύμμεικτη μορφή, την οδήγησή τους σε κεντρικές, κατά κανόνα υπερδιαστασιολογημένες, σύνθετες εγκαταστάσεις επεξεργασίας, με σκοπό την ενεργειακή αξιοποίηση και την καύση
· τη σταδιακή εκχώρηση όλων των δραστηριοτήτων διαχείρισης (από την αποκομιδή, έως την καύση και τη διάθεση) στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, με την παράλληλη υποβάθμιση του δημόσιου - κοινωνικού χαρακτήρα και κάθε ίχνους κοινωνικού ελέγχου τους, μέρος των οποίων αποτελεί και η αναμενόμενη εκτόξευση του κόστους διαχείρισης

Πιστεύουμε ότι η χρησιμότητα του συγκεκριμένου σχεδίου νόμου δεν κρίνεται από την τυπική μεταφορά της οδηγίας 2008/98/ΕΚ, αλλά από το κατά πόσο θα συμβάλλει στη ριζική ανατροπή της κατάστασης, που περιγράφηκε προηγουμένως. Δυστυχώς, αποδεικνύεται και με μια απλή ανάγνωση ότι η πρόθεση των συντακτών του σχεδίου νόμου και της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΚΑ δεν είναι αυτή. Αντίθετα, αναδεικνύεται μια συνειδητή επιδίωξη εξασφάλισης της απαιτούμενης νομιμοφάνειας σε επιλογές που έχουν, εδώ και πολύ καιρό, δρομολογηθεί (στην Ημαθία, στη Δυτική Μακεδονία, στην Πελοπόννησο, στην Αττική, στη Θεσσαλονίκη και στις περισσότερες περιφέρειες της χώρας). Πως επιτυγχάνεται αυτό;
· με τη μηχανιστική μεταφορά (μετάφραση) της οδηγίας, κρίσιμα σημεία της οποίας, μάλιστα, έχουν παραλειφθεί
· με την υποβάθμιση της ουσίας των θετικών προβλέψεων της οδηγίας
· με τη συντήρηση της ασάφειας των «θολών» ή ανοιχτών σημείων της οδηγίας
· με την προσθήκη μιας σειράς αρνητικών ρυθμίσεων και, βεβαίως,
· με τον «εγκλωβισμό» της ενότητας για τη διαχείριση των αποβλήτων, ανάμεσα σε άλλες δύο ενότητες σοβαρών ρυθμίσεων, που θα μπορούσαν, κάλλιστα, να αποτελέσουν ξεχωριστά σχέδια νόμων

Διαβάστε το πλήρες κείμενο του υπομνήματος εδώ

Δείτε σε video το “ζωντανό” σχολιασμό του σχεδίου νόμου

πηγή: Πρωτοβουλία συνεννόησης

Έγγραφο ΒΟΜΒΑ της ΕΥΔΑΠ «δείχνει» τη λύση στο αποχετευτικό πρόβλημα της περιοχής μας

2012-01-10T01:40:00.002+02:00

Πρόσφατο ιστορικό

Στις 19 Οκτωβρίου 2011 στο γραφείο του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, κ. Θεόδωρου Πάγκαλου, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη της Διυπουργικής Επιτροπής για το συντονισμό των δράσεων σχετικά με τη διάθεση των στερεών και υγρών αποβλήτων στην Αττική. Εκεί, αποφασίστηκε η άμεση, εντός της εβδομάδας, ένταξη στο Πρόγραμμα του ΕΣΠΑ για το περιβάλλον (ΕΠΠΕΡΑΑ) των δύο (2) εναπομείναντων έργων για τη διάθεση των υγρών αποβλήτων της Αττικής και συγκεκριμένα του Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων (ΚΕΛ) των Βορείων Μεσογείων (στο Πλατύ Χωράφι) που θα εξυπηρετεί τις περιοχές Ραφήνα, Πικέρμι, Αρτέμιδα, Παλλήνη, Ανθούσα, Γέρακα και Σπάτα, προϋπολογισμού 70 εκατ. Ευρώ περίπου και το Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων (ΚΕΛ) του Σαρωνικού που θα εξυπηρετεί τις περιοχές Ανάβυσσος, Σαρωνίδα, Παλαιά Φώκαια και Λαγονήσι, προϋπολογισμού 60 εκατ. Ευρώ περίπου.

Ο δήμος Σαρωνίδας αντέδρασε και με το αριθ. πρωτ. 21564/21-10/11 έγγραφό τους με το οποίο ζητούσαν να αποχετευτούν στην Ψυτάλλεια (κατόπιν πολλών τεκμηριωμένων ενεργειών τους και αντιδράσεων της τοπικής τους κοινωνίας, μάλιστα σε ανακοίνωσή τους στις 20-10-11 έλεγαν ότι «ο Δήμος τους κατάφερε να σπάσει "οχυρά" και να ενημερωθεί για τα πραγματικά στοιχεία από την ΕΥΔΑΠ -που ακόμη και αν στη σημερινή συγκυρία αποσιωπούν-, αποτελούν παρακαταθήκη ενός αγώνα που θα τελειώσει με την σύνδεσή τους με την Ψυτάλλεια»).

Ο δικός μας Δήμαρχος αντίθετα επιδόθηκε σε άλλου τύπου... ενέργεια, αποφάσισε την δημιουργία μιας διαδημοτικής ημερίδας με τον Δήμαρχο Σπάτων-Αρτέμιδας για την εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων, όπου μια αμερικάνικη εταιρεία παρουσίασε την τεχνολογία της....

Στις 29 Δεκεμβρίου 2011 έγινε πάλι σύγκλιση της Διυπουργικής Επιτροπής για το ίδιο θέμα, ο δήμος Σαρωνικού έστειλε έγγραφο να του επιτραπεί η συμμετοχή του μια και το θέμα τον αφορούσε άμεσα, ο δικός μας δήμαρχος ...πραγματοποιούσε Δημοτικό Συμβούλιο και Επιτροπή Διαβούλευσης για άλλα θέματα.

Σήμερα

Ο δήμος Σαρωνικού ανακοινώνει την ύπαρξη θετικής εξέλιξης στο θέμα της αποχέτευσης, υποβάλλοντας το ανάλογο τεχνικό δελτίο προς το ΕΠΠΕΡΑΑ προκειμένου να χρηματοδοτηθεί το έργο της σύνδεσή τους με την Ψυτάλλεια.

Η δε ανακοίνωσή τους αναφέρει ότι : «ότι για πρώτη φορά τέθηκε στο τραπέζι των συζητήσεων η λύση της Ψυτάλλειας και ότι αυτό οφείλεται στις συντονισμένες και διαρκείς προσπάθειες και ενέργειές τους, οι οποίες έφεραν στο φως έγκυρα τεχνικά στοιχεία που αποδεικνύουν τη δυνατότητα σύνδεσής τους με την Ψυτάλλεια». Στοιχεία τα οποία προέκυπταν από την τεχνική έκθεση - ΕΓΓΡΑΦΟ (αρ.πρωτ. 1927/1-12-11) του Γενικού Δ/ντή Δ/νσης Λειτουργίας κ Εγκαταστάσεων ΕΥΔΑΠ στο οποίο αναφέρεται ότι: «υπάρχει η δυνατότητα υποδοχής των λυμάτων του Δήμου Σαρωνικού στην Ψυτάλλεια». Επίσης πολύ σημαντικό στοιχείο που ανέφεραν ήταν ότι η σύνδεσή τους με την Ψυτάλλεια είναι η πλέον οικονομικότερη λύση αφού ανέρχεται στο ποσό των 5 εκατομ. ευρώ.

Σε αυτό λοιπόν το εμπιστευτικό έγγραφο καταγράφονται επίσης και στοιχεία τα οποία αφορούν την περιοχή μας όπως:

«Η Ψυτάλλεια καθημερινά διαχειρίζεται με απόλυτη επιτυχία 700.000 m3/ ημέρα λυμάτων και έχει δυνατότητα 1.200.000 m3/ ημέρα (εκτιμούμενη παροχή Δήμου Σαρωνικού 15.000 m3/ ημέρα). Είναι προφανές ότι, όπως πολλά έργα στην Ελλάδα, έτσι και αυτό (δηλ.του Σαρωνικού), παρουσιάζει ένα μεγάλο βαθμό «ασφαλείας» σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες παροχετευτικότητας του λεκανοπεδίου. Έτσι η περαιτέρω αξιοποίησή του (δηλ. του Σαρωνικού) είναι όχι μόνο εφικτή αλλά και επιβεβλημένη, ώστε να επιτευχθεί ο αναμενόμενος βαθμός απόδοσης της επένδυσης. Η Ψυτάλλεια μελλοντικά, ούτως ή άλλως, μετά και την κατασκευή του νέου ΚΕΛ Θριασίου, δεν προβλέπεται να αξιοποιηθεί περαιτέρω πλην ίσως της περιπτώσεως ένταξης στο χώρο ευθύνης της νέων περιοχών, αυτών της Ανατολικής Αττικής».

Αυτά, όπως και άλλα ενδιαφέροντα τεχνικά στοιχεία καταγράφονται στο παραπάνω έγγραφο. Έχοντας ως δεδομένο την παραπάνω επίσημη πραγματική-τεχνική έκθεση σε συνδυασμό με την πρόσφατη πληθυσμιακή απογραφή, (ο δικός μας δήμος -έναντι του Σαρωνικού- έχει πολύ μικρότερη ημερήσια παροχή λυμάτων), προκύπτει ότι υπάρχει άμεση λύση για τις περιοχές μας.

Υπάρχουν όμως πολιτικές ευθύνες συγκεκριμένων προσώπων, αυτοί είναι και οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για τους βόθρους και για όσα χρόνια ακόμη θα τους έχουμε, διότι αποφασίζουν ερήμην και αντίθετα με την θέληση του κόσμου, για την εξυπηρέτηση πολιτικών και οικονομικών σκοπιμοτήτων.

Υπάρχουν όμως και οι ενεργοί πολίτες, η συντονιστική επιτροπή πολλών συλλόγων, οι οποίοι έχουν διαμορφώσει ένα δίκτυο σωστής ενημέρωσης, πληροφόρησης και αγώνα σε συνεργασία με εξαίρετους επιστήμονες, κόντρα σε αυτές τις σκοπιμότητες και λογικές.

Η διαφορά της διοίκησης του Δήμου μας, με αυτή του Δήμου Σαρωνίδας στην αντιμετώπιση του σοβαρού προβλήματος της αποχέτευσης είναι, ότι ο μεν Δήμαρχος της Σαρωνίδας έγινε μια γροθιά με την συντονιστική επιτροπή και τους πολίτες του, ο δε Δήμαρχος του Δήμου μας δυστυχώς όχι, -για δικούς του λόγους- τους αντιμετωπίζει σαν μειοψηφία, φωνασκούντες και αντιδρώντες.

Αλήθεια! τώρα, όπου έχει αναδειχθεί επίσημα πλέον μια τεκμηριωμένη τεχνικά πρόταση, τι έχει να απαντήσει ο Δήμαρχός μας; μήπως έχει και άλλες εναλλακτικές προτάσεις με νέες τεχνολογίες να προτείνει «ντε και καλά» στο Πλατύ Χωράφι και μάλιστα ερήμην του Δημοτικού μας Συμβουλίου το οποίο έχει λάβει άλλες ομόφωνες αποφάσεις; αλήθεια γιατί δεν σκέφτηκε να είναι σε επαφή με τον δήμαρχο Σαρωνικού όταν τα έργα των περιοχών τους μαζί εμφανίζονταν στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο; Θα συνεχίζει άραγε να προβάλλει και την πρότασή του για δημοψήφισμα;... υπάρχουν και άλλα πολλά γιατί.

Τώρα όμως, οι «μάσκες έπεσαν», χρειάζεται άμεση συντεταγμένη δράση μαζί με τους πολίτες, οι οποίοι έτσι και αλλιώς συνεχίζουν τον αγώνα τους για την σωστή επίλυση του προβλήματος σε συνδυασμό με την προστασία της υγείας τους, του περιβάλλοντος, του μέλλοντος των παιδιών τους.

Η δημοτική σύμβουλος Ραφήνας-Πικερμίου

Αμαλία Τόκα

www.pikermiayrio.gr

πηγή: ΠΙΚΕΡΜΙ αύριο.gr

Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα

2012-01-03T21:07:00.000+02:00

Στην κρίση τους δεν είμαστε όλοι συμμέτοχοι, ούτε βιώνουμε τις συνέπειες με τον ίδιο τρόπο. Οι λίγοι εξακολουθούν να πλουτίζουν ακόμη, ενώ προστίθενται όλο και περισσότεροι άνεργοι, απλήρωτοι και θύματα εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Το κράτος από την πλευρά του επισπεύδει την εξαθλίωση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων με περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, αλλά και επιβολή χαρατζιών^*, στερώντας μας ακόμη και βασικά κοινωνικά αγαθά.

Φτάνει να εκβιάζει με διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος για να εισπράξει τον πολλοστό άδικο φόρο που τον βαφτίζει 'τέλος', για να πληρώνει τόκους και τοκοχρεολύσια τοκογλύφων. Ένα ακραία επώδυνο μέτρο χωρίς κανένα όφελος για την κοινωνία.

Απέναντι στο οικονομικό σύστημα που επιβάλλει την κυριαρχία του με τον τρόμο, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την καταστολή των κοινωνικών αγώνων, την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και τους κεφαλικούς φόρους,

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ, ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΣΥΖΗΤΑΜΕ, ΣΥΝΤΟΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ.

Την ΤΡΙΤΗ 10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ στις 7μμ
στην ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ του ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΡΑΦΗΝΑΣ
(Εθνικής Αντίστασης και Δαβάκη Πίνδου)

^*ΧΑΡΑΤΖΙ αραβικά خراج (kharāj), τουρκικά haraç : κεφαλικός φόρος που πλήρωναν οι μη οθωμανοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΡΑΦΗΝΑΣ-ΠΙΚΕΡΜΙΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΖΙΑ

Πρόσκληση για φύτευση σπόρων βελανιδιάς

2012-01-02T00:42:00.000+02:00

The Talking Oak
William Maw Egley (1826-1916)
Detroit Institute of Arts

Έφτασε η εποχή για να φυτέψουμε τους σπόρους ήμερης βελανιδιάς που συλλέξαμε το φθινόπωρο [1, 2, 3].

Τα βελανίδια μας έχουν προβλαστήσει και οι τελευταίες βροχές έχουν κάνει το χώμα στις πλαγιές του Πεντελικού πιο φιλόξενο.

Από εμάς εξαρτάται να ξαναγεννηθούν οι δασικές εκτάσεις στο Δασαμάρι, να φυτρώσουν βελανιδιές στους λόφους της περιοχής, να βοηθήσουμε τη φύση να ξαναγεννηθεί!

Συνάντηση

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012, 12:00

γεφυράκι Διώνης
(Χρ. Αδαμοπούλου & Φιλικής Εταιρείας)

Ο καιρός προβλέπεται καλός και ηλιόλουστος.
Απαραίτητη εξάρτηση: σκαλιστήρι ή τσαπάκι, γάντια, ζεστά ρούχα και νερό.

Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη

2011-12-24T20:36:00.001+02:00

του Κώστα Βάρναλη

Ο ουρανός έβρεχε διαρκώς λεπτόν νερόχιονον, ο γραίος αδιάκοπος εφύσα και ήτο ψύχος και χειμών τας παραμονάς των Χριστουγέννων του έτους…

Ο κυρ Αλέξανδρος είχε νηστεύσει ανελλιπώς ολόκληρον το Σαρανταήμερον και είχεν εξομολογηθεί τα κρίματά του (Παπά-Δημήτρη το χέρι σου φιλώ!). Και αφού εγκαίρως παρέδωσε το χριστουγεννιάτικον διήγημά του εις την "Ακρόπολιν" και διέθεσεν ολόκληρον την γλίσχρον αντιμισθίαν του προς πληρωμήν του ενοικίου και των ολίγων χρεών του, γέρων ήδη κεκμηκώς υπό των ετών και της νηστείας, αποφεύγων πάντοτε την πολυάσχολον τύρβην, αλλά φιλακόλουθος πιστός, έψαλεν, ως συνήθως, με την βραχνήν και σπασμένην φωνήν του, πλήρη όμως ενθέου πάθους, ως αριστερός ψάλτης, εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Ελισσαίου τας Μεγάλας Ώρας, σχεδόν από στήθους, και ότε επανήλθεν εις το πτωχικόν του δωμάτιον, δεν είχεν ακόμη φέξει!

Ήναψε το κηρίον του και τη βοηθεία του κηρίου (και του Κυρίου!) έβγαλε το υπόδημά του το αριστερόν, διότι τον ηνώχλει ο κάλος, και ημίκλιντος επί της πενιχράς στρωμνής του, πολλά ρεμβάζων και ουδέν σκεπτόμενος, ήκουε τας ορυγάς του κραταιού ανέμου και τους κρότους της βροχής και έβλεπε νοερώς τον πορφυρούν πόντον να ρήγνυται εις τους σκληρούς αιχμηρούς βράχους του νεφελοσκεπούς και χιονοστεφάνου Άθω.

Εκρύωνεν. Αλλά το καφενείον του κυρ Γιάννη του Αγκιστριώτη ήτο κλειστόν. Αλλά και οβολόν δεν είχε να παραγγείλει:

– Πάτερ Αβραάμ, πέμψον Λάζαρον! (ένα ποτηράκι ρακή ή ρώμι).

Εκείνην την χρονιάν τα Χριστούγεννα έπεσαν Παρασκευήν. Τόσον το καλύτερον. Θα νηστεύσει και πάλιν, ως το είχε τάμα να νηστεύει δια βίου κάθε Παρασκευήν δια να εξαγνισθεί ο αμαρτωλός δούλος του Θεού από το μέγα κρίμα της νεότητός του, που είδε τυχαίως από την κλειδαρότρυπαν την νεαράν του εξαδέλφην να γδύνεται.

Έκαμε τον σταυρόν του κι εσκεπάσθη με την διάτρητον βατανίαν του, όπως ήτο ντυμένος και με τα υποδήματα – πλην του αριστερού.

Και τότε ευρέθη εις την προσφιλήν του νήσον των παιδικών του χρόνων με τα ρόδιν' ακρογιάλια, τας αλκυονίδας ημέρας, τας χλοϊζούσας πλαγιάς, με τα κρίταμα, την κάππαριν και τας αρμυρήθρας των παραθαλασσίων βράχων και με τους απλούς παλαιούς ανθρώπους, θαλασσοδαρμένους ή ναυαγούς, ζωντανούς και κεκοιμημένους.

Και ήλθεν ο Χριστός με το τεθλιμμένον πρόσωπον, η Παναγία η Γλυκοφιλούσα με το λευκόν και ένθεον Βρέφος της, ο Άγιος Στυλιανός, ο φίλος και φρουρός των νηπίων, η Αγία Βαρβάρα και η Αγία Κυριακή με τους σταυρούς και τους κλάδους των φοινίκων εις τας χείρας, ο όσιος Αντώνιος και Ευθύμιος και Σάββας με τας γενειάδας και τα κομβοσχοίνιά των· και ήλθε και ο όσιος Μωϋσής ο Αιθίοψ, "άνθρωπος την όψιν και θεός την καρδίαν", η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια κρατούσα εις τας χείρας το μικρόν της ληκύθιον, το περιέχον τα λυτήρια όλων των μαγγανειών και επωδών, ο Άγιος Ελευθέριος, η Αγία Μαρίνα και είτα ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος με τα χαντζάρια των, με τας ασπίδας και τους θώρακάς των – ολόκληρον το Τέμπλον του παρεκκλησίου της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης εκεί επάνω εις τον βράχον τον μαστιζόμενον από θυέλλας και λαίλαπας και λικνιζόμενον από το πολυτάραχον και πολύρροιβδον κύμα....

Φέγγος εαρινόν και θαλπωρή διεχύθησαν εντός του υγρού δωματίου και ο κυρ Αλέξανδρος λησμονήσας τον κάλον του ανεσηκώθη να φορέσει και το αριστερόν του υπόδημα δια ν’ ασπασθεί ευλαβώς τους πόδας του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων.

Αλλ' η οπτασία εξηφανίσθη και ιδού ευρέθη εις τον Άι Γιάννην τον Κρυφόν, που εγιάτρευε τους κρυφούς πόνους κι εδέχετο την εξαγόρευσιν των κρυφών αμαρτιών. Πλήθος πιστών είχεν ανέλθει από την πολίχνην, ζωντανοί και συγχωρεμένοι, να παρακολουθήσουν την Λειτουργίαν, την οποία ετέλει ο παπά-Μπεφάνης βοηθούμενος από τον μπάρμπ’ Αναγνώστην τον Παρθένην.

Κατά περίεργον αντινομίαν των στοιχείων, ήτο καλοκαίρι κι η Λειτουργία είχε τελειώσει και ήτον δεν ήτον τρίτη πρωϊνή, ότε η αμφιλύκη ήρχισε να ροδίζει εις τον αντικρυνόν ζυγόν του βουνού.

Όλοι γείτονες, λάλοι και φωνασκοί, εκάθηντο κατά γης πέριξ εστρωμένης καθαράς οθόνης. Τέσσερ' αρνιά, τρία πρόβατα, δύο κατσίκια, αστακοουρές, κεφαλόπουλα καπνιστά της λίμνης, αυγοτάραχον και εγχέλεις αλατισμένοι, πίττες, κουραμπιέδες, μπακλαβάδες, πορτοκάλια και μήλα – όλα τα καλούδια, προϊόντα της μικρής και ωραίας νήσου, περιέμενον τους συνδαιτυμόνας.

– Καλώς ώρισες κυρ Αλέξαντρε, κάτσε κ' η αφεντιά σου, του είπεν η θεια η Αμέρσα.

Αλλά τι βλέπει γύρω του; Όλους τους ήρωας και τας ηρωίδας των Χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του. Εκεί ήτον η θεια-Αχτίτσα, φορούσα καινουργή μανδήλαν και νέα πέδιλα, επιδεικνύουσα μετ' ευγνωμοσύνης το συνάλλαγμα των δέκα λιρών, το οποίον μόλις έλαβε από τον ξενητευμένον εις την Αμερικήν υιόν της. Δίπλα της εκάθητο κι ο Γιάννης ο Παλούκας, ο προσποιηθείς τον Καλλικάντζαρον την Παραμονήν των Χριστουγέννων και ληστεύσας τον Αγγελήν, τον Νάσον, τον Τάσον – όλα τα παιδιά τα οποία κατήρχοντο από την Επάνω ενορίαν, αφού είχαν ψάλει τα Κάλανδα. Εσηκώθη και παρέδωσεν εις τον κυρ Αλέξανδρον τας κλεμμένας πεντάρας -δεν είχε πως να μεθύσει και εορτάσει τα Χριστούγεννα εκείνην την χρονιάν (συχωρεμένος ας είναι!).

Ιδού κι ο Μπάρμπ' Αλέξης, ο Καλοκαιρής, που δεν είχεν ανάγκην του πορθμείου του Χάρωνος δια να πηδήσει εις τον άλλον κόσμον· είχε το ιδικόν του, υπόσαθρον πλοιάριον, αυτόχρημα σκυλοπνίχτην. Μαζί του ήτον κι ο σύντροφός του ο Γιάννης ο Πανταρώτας ο ναυτολογημένος ως Ιωαννίδης και διατελών εν διαρκεί απουσία κατά τας ώρας της εργασίας.

– Να φροντίσεις, του είπεν ο Πανταρώτας, να πάρω την σύνταξή μου!

Και λησμονών την ιερότητα της στιγμής εμούντζωσε το κενόν συνοδεύων την άσεμνον χειρονομίαν με την ασεμνοτέραν βλασφημίαν:

– Όρσε, κουβέρνο!

Εκεί ήτον κι ο Μπάρμπα-Διόμας, ευτυχής διότι εγλύτωσεν από το ναυάγιον και ερρόφησεν απνευστί επί του διασώσαντος αυτόν τρεχαντηρίου ολόκληρον φιάλην πλήρη ηδυγεύστου μαύρου οίνου δια να συνέλθει – ω πενιχρά, αλλ' υπερτάτη ευτυχία του πτωχού!

Αλλ' ιδού έτρεξε να του σφίξη την χείρα και ο βοσκός ο Σταθ'ς του Μπόζα, του οποίου δύο αίγες είχον βραχωθή εις τον κρημνόν υπεράνω της αβύσσου, όπου έχαινεν ο πόντος και ήτο αδύνατον να σωθούν, αν δεν τον κατεβίβαζαν δια σχοινίου εις τον βράχον με κίνδυνον της ζωής του.

– Την Ψαρή την έχω τάξει ασημένια στην Παναγιά. Τη Στέρφα (την άλλην αίγα) θα την σφάξω για σένα, να την φάμε.

Και η Ασημίνα του μαστρο-Στεφανή του βαρελά, με τας τέσσαρας κακοτυχισμένας θυγατέρας, τη Ροδαυγή, την Ελένη, τη Μαργαρώ και την Αφέντρα, η Ασημίνα, που την μίαν ημέραν εώρτασε τους γάμους της Αφέντρας με τον Γρηγόρη της Μονεβασάς και την άλλην ημέραν επένθησεν τον θάνατον του υιού της του Θανάση.

Τέλος, ω! της εκπλήξεως, ενεφανίσθη και ο έτερος εαυτός του, ο Αλέξανδρος Παπαδημούλης, ο πτωχαλαζών, ο ασχολούμενος εις έργα μη κοινώς παραδεδεγμένης χρησιμότητος!

Ο κυρ Αλέξανδρος ησθάνθη τύψεις, ότι έπλασεν όλους αυτούς τους ανθρώπους του λαού τόσον δυστυχείς και ταπεινούς ή τόσον αμαρτωλούς (ουδείς αναμάρτητος!) και τον εαυτόν του τόσον επηρμένον!...

Αλλά την στιγμήν εκείνην τον διέκοψεν η οκταόκαδος τσότρα, η περιφερομένη από χειρός εις χείρα. Δεν επρόλαβε να την εναγκαλισθή και ήχησαν τα λαλούμενα (βιολιτζήδες ντόπιοι και τουρκόγυφτοι με κλαρινέτα) και ... εξύπνησεν.

Ποτέ ο κοσμοκαλόγηρος κυρ Αλέξανδρος δεν εξύπνησε τόσον χορτάτος, όσον εκείνην την αγίαν ημέραν, ο νήστις του Σαρανταημέρου και ο νήστις όλης της ζωής του! – ζωήν να έχει!

πηγή: «Πεζός Λόγος», Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Ερώτηση ΚΚΕ στην βουλή για φωτοβολταϊκά στην Πεντέλη

2011-12-21T17:32:00.000+02:00

ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΕΝΤΕΛΗΣ
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η
ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΑ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ: ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΑΞΙΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΔΡΑΣΗΣ

Δεν θα επιτρέψουμε την παράδοση του Πεντελικού βουνού στα διεθνικά μονοπώλια των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που προχωράει η εκκλησία με τη συγκατάθεση της κυβέρνησης του Μαύρου Μετώπου, σήμερα, και με τις ευλογίες της διοίκησης του δήμου Πεντέλης και του Συνδέσμου για την προστασία του Πεντελικού (ΣΠΑΠ).

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με μια σειρά πολιτικές της επιλογές ψήφισε παρέα με τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και άλλου πρόθυμους, νόμους που άνοιγαν δρόμους για αυτή την εξέλιξη όπως o ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, το νόμο για τις ΑΠΕ, κ.λπ. που ουσιαστικά λεηλατούν τη δημόσια γη και το λαϊκό εισόδημα.

Συνένοχοι στο έγκλημα όμως είναι και οι δήμοι της περιοχής και ο ΣΠΑΠ, που ή «σφυρίζουν αδιάφορα», ή σιγοντάρουν με δηλώσεις τους το αντιλαϊκό εγχείρημα, απλώνοντας το χέρι σε κάποια ψίχουλα που τους τάζουν οι επίδοξοι επενδυτές σαν «αντισταθμιστικά οφέλη».

Το διεθνικό κεφάλαιο εμπλέκεται στη χρυσοφόρα επένδυση του ενός δις ευρώ, τρίβει με χαρά τα χέρια του υπολογίζοντας στα πολλαπλάσια υπερκέρδη του που θα «ρουφήξει» από το ήδη εξανεμισμένο βαλάντιο της λαϊκής οικογένειας και από τις ισχυρές προσβάσεις που θα αποκτήσει γενικότερα στην εκμετάλλευση του ενεργειακού δυναμικού της χώρας, στο πλαίσιο της πλήρους παράδοσης της ενέργειας στο κεφάλαιο, που από καιρό συναποφάσισαν τα κόμματα της άρχουσας τάξης.

Η ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΕΝΤΕΛΗΣ μια φορά προειδοποιεί ότι οι λαικές οικογένειες δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από την παρουσία του «στρατηγικού επενδυτή» στην περιοχή, το αντίθετο. Η πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τώρα και του ΛΑΟΣ, ήταν και είναι στρατηγική επιλογή, προϋπόθεση και απαίτηση του ιδιωτικού κεφαλαίου να διευκολυνθεί στην εγκατάστασή του στην Ενέργεια, ζητώντας όχι μόνο εγγυημένες τιμές και σίγουρη κερδοφορία, αλλά και φτηνό εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα.

Η ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΕΝΤΕΛΗΣ καλεί σε ένα πολύμορφο αγώνα για προστασία του Πεντελικού ενάντια στους φονιάδες του βουνού.
Για Ενιαίο Κρατικό Φορέα Ενέργειας, στο πλαίσιο της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, που θα σχεδιάζει και θα υλοποιεί την παραγωγή ενέργειας με σεβασμό στον άνθρωπο και το περιβάλλον, χωρίς εξαρτήσεις από το κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Στα πλαίσια αυτά ενημερώνουμε τους κατοίκους της περιοχής αναδημοσιεύοντας την ερώτηση της Κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ, που κατέθεσε στον Υπουργό Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής κο Παπακωνταντίνου στη Βουλή στις 8 Δεκέμβρη 2011.

Κοινοβουλευτική Ομάδα
Λεωφ. Ηρακλείου 145, 14231 ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ,
τηλ.: 2102592213, 2102592105, 2102592258, fax: 2102592155
e-mail: ko@vouli.kke.gr, http://www.kke.gr
Γραφεία Βουλής: 2103708168, 2103708169, fax: 2103707410

ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

Θέμα: Για το Φωτοβολταϊκό Έγκλημα στην Πεντέλη.

Την παράδοση του Πεντελικού βουνού στα μονοπώλια των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) και της «πράσινης ανάπτυξης», προχωρούν κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και εκκλησία, που εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης της έκτασης, και με τις ευλογίες της διοίκησης του Δήμου Πεντέλης και του Συνδέσμου για την προστασία του Πεντελικού (ΣΠΑΠ). Ολοκληρώνουν, έτσι, το έργο των «γνωστών-αγνώστων» εμπρηστών παραδίνοντας πολύτιμη δημόσια γη στην ολιγαρχία του πλούτου, ντόπια και ξένη.
Η Εκκλησία με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο (κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Κατάρ έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην προώθηση του εγχειρήματος), κάνει ότι μπορεί να ξεπουλήσει «γη και ήλιο» στο κεφάλαιο, 16.000 στρέμματα ηλιόλουστης αναδασωτέας περιοχής, για να στρωθούν με γυαλί 3.500 στρέμματα στις πλαγιές του Πεντελικού.
Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το νόμο για τις ΑΠΕ αλλά και όλο το προηγούμενο διάστημα, η κυβέρνηση και όλες οι προηγούμενες με μια σειρά ρυθμίσεων (fast track, αποχαρακτηρισμοί εκτάσεων από αναδασώσεις, προώθηση της καταστροφής του περιβάλλοντος μέσα από έργα ΑΠΕ), που έχουν ως στόχο την διασφάλιση νέων πεδίων κερδοφορίας στα μονοπώλια, είχε φροντίσει από πριν να ανοίξει το δρόμο στα μονοπώλια για τη λεηλασία της δημόσιας γης και του λαϊκού εισοδήματος. Στην ίδια κατεύθυνση η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ περιμένει τώρα τη θετική κατάληξη των διαπραγματεύσεων, για να παράσχει κάθε είδους διευκολύνσεις στην υλοποίηση του πρωτοφανούς περιβαλλοντικού εγκλήματος.
Η Τοπική Διοίκηση, οι δήμοι της περιοχής και ο ΣΠΑΠ, «σφυρίζουν αδιάφορα», όταν δεν σιγοντάρουν με δηλώσεις τους το αντιλαϊκό εγχείρημα, κλείνοντας το μάτι σε κάποια ψίχουλα που τους τάζουν οι επίδοξοι επενδυτές σαν «αντισταθμιστικά οφέλη».
Το μεγάλο κεφάλαιο που προωθεί τη χρυσοφόρα επένδυση του ενός δις ευρώ, τρίβει κιόλας τα χέρια του υπoλoγίζoντας τα πολλαπλάσια υπερκέρδη που θα απομυζήσει από το πενιχρό βαλάντιο της λαϊκής οικογένειας και από τις ισχυρές προσβάσεις που θα αποκτήσει γενικότερα στην εκμετάλλευση του ενεργειακού δυναμικού της Χώρας, στο πλαίσιο της πολιτικής της απελευθέρωσης της ενέργειας, που μεθοδικά ΕΕ-άρχουσα τάξη και τα κόμματα που την υπηρετούν προωθούν όλο το προηγούμενο διάστημα, που ολοκληρώνει παράδοση αυτού του στρατηγικού τομέα στα μονοπώλια. Οι καταστρεπτικές επιπτώσεις από την προώθηση της συγκεκριμένης επένδυσης στα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων θα είναι πολλαπλάσιες από την εφαρμογή του προγράμματος «Ήλιος» που κινείται στην ίδια κατεύθυνση και έχει πολύ μεγαλύτερα μεγέθη.
Το έγκλημα, όμως, δεν σταματάει εδώ. Ταυτόχρονα, μέσω της υπόψη επένδυσης, στόχος είναι να κατοχυρωθεί υπέρ της Μονής Πεντέλης μια ευρύτερη δημόσια δασική έκταση 25.000 στρεμμάτων, και παράλληλα να ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για την παραπέρα εμπορευματοποίηση του ορεινού όγκου, πολύτιμης πηγής ανάσας για τα λαϊκά στρώματα ολόκληρου του λεκανοπέδιου της Αθήνας. Όσον αφορά την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από την πιο πάνω φωτοβολταϊκή λαίλαπα, η κυβέρνηση θα δεσμευθεί, μέσω και της ΔΕΗ ΑΕ και της ΡΑΕ (Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας), με μακροχρόνια συμβόλαια για την εγγυημένη απορρόφηση της παραγωγής, πληρώνοντας την κιλοβατώρα σε τιμές περίπου δεκαπλάσιες σε σχέση με το κόστος ηλεκτροπαραγωγής από άλλες πηγές ενέργειας, τον λιγνίτη, τα μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα. Αυτό το τεράστιο κόστος θα το επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου η λαϊκή οικογένεια μέσα από τους υπέρογκους λογαριασμούς ρεύματος, που αναμένεται να αυξηθούν περεταίρω. Θα καταλήξει ως κέρδος στις τσέπες των μονοπωλιακών ομίλων που θα αναλάβουν τα έργα.
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από την παρουσία του «στρατηγικού επενδυτή» στην περιοχή, το αντίθετο. Η πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τώρα από κοινού, μαζί και του ΛΑ.Ο.Σ., ήταν και είναι στρατηγική επιλογή, προϋπόθεση και απαίτηση του ιδιωτικού κεφαλαίου να διευκολυνθεί στην εγκατάστασή του στην Ενέργεια, ζητώντας όχι μόνο εγγυημένες τιμές και σίγουρη κερδοφορία, αλλά και φθηνό εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα.
Το ΚΚΕ καλεί σε αγώνα για την προστασία του Πεντελικού ενάντια στους φονιάδες του βουνού. Τέτοιου είδους πολιτικές είναι δεμένες με την εμπορευματοποίηση γης και ενέργειας, με την καπιταλιστική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, με την παραγωγή με γνώμονα το κέρδος. Για αυτό το ΚΚΕ καλεί σε αγώνα για ενιαίο κρατικό φορέα ενέργειας σε λαϊκή εξουσία και οικονομία που είναι ο μόνος τρόπος ώστε να ικανοποιηθούν οι συνδυασμένες λαϊκές ανάγκες για φθηνή, ασφαλή ενέργεια με πρόσβαση όλων, με αξιοποίηση των εγχώριων πηγών ενέργειας και μείωση της ενεργειακής εξάρτησης, και η ταυτόχρονη προστασία των εργασιακών σχέσεων, του περιβάλλοντος, της δημόσιας ασφάλειας και των λαϊκών αναγκών για αναψυχή.

Ύστερα από αυτά ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Υπουργός τι μέτρα προτίθεται να λάβει, ώστε να ματαιωθεί η παραπέρα –μετά τις απανωτές πυρκαγιές– καταστροφή του Πεντελικού, που θα οδηγήσει σε πολλαπλές αρνητικές συνέπειες για τα λαϊκά στρώματα.

Οι βουλευτές
Θανάσης Παφίλης
Γιάννης Γκιόκας
Διαμάντω Μανωλάκου
Γιώργος Μαυρίκος
Νίκος Παπακωνσταντίνου
Γιάννης Πρωτούλης
Σπύρος Χαλβατζής

πηγή: Λαϊκή Συσπείρωση Πεντέλης

Αφομοίωση

2011-12-15T10:14:00.001+02:00

Χάσατε όσοι δεν είδατε την εκπομπή του Τσίμα στο Mega, την περασμένη Τετάρτη [30/11/11, Η ζωή χωρίς ευρώ]. Ηταν ένα πολύ καλό μάθημα για κάποια ρεύματα που μοστράρονται τα τελευταία χρόνια με αξιώσεις πολιτικού προτάγματος. Αναφερόμαστε σε διάφορες «εναλλακτικές πρωτοβουλίες», όπως «ανταλλακτικά παζάρια», «συλλογικές κουζίνες», «τράπεζες χρόνου» και άλλα συναφή.

Ο Τσίμας τα ‘κανε ένα χαρμάνι. Ολοι οι καλοί χωράνε. Από τα συσσίτια του Δήμου και της Εκκλησίας μέχρι όλα τα «εναλλακτικά» που αναφέρθηκαν παραπάνω. Οι εκπρόσωποί τους παρήλασαν μπροστά από την κάμερα και μίλησαν με περηφάνεια για το κοινωνικό τους έργο. Από τον πατέρα Ιωάννη των εκκλησιαστικών συσσιτίων, μέχρι διάφορους Συριζαίους και λοιπές… εναλλακτικές δυνάμεις. Ολοι μίλησαν για την κρίση, για τους φτωχούς που πολλαπλασιάζονται, για την ανάγκη της αλληλεγγύης.

Υποθέτουμε ότι οι Συριζοδιάφοροι θα μίλησαν και για το κεφάλαιο, την τρόικα κ.λπ., όμως αυτές τις αναφορές τις έφαγε το λογοκριτικό ψαλίδι, προκειμένου να μη θολώσουν το κεντρικό νόημα της εκπομπής. Αντίθετα, δεν λογοκρίθηκαν καθόλου οι αναφορές στο «αλληλόχρεο εμπόριο», τις «ανταλλαγές χωρίς χρήμα», τις «εναλλακτικές μονάδες αξίας» και όλα τα συναφή. Οι απόψεις εκτέθηκαν με ενάργεια και άνεση για τα στενά όρια μιας ωριαίας τηλεοπτικής εκπομπής.

Και γιατί να μην εκτεθούν; Μια χαρά όπιο είναι αυτές οι απόψεις, όταν εντάσσονται στο γενικό σχήμα «να πιαστούμε χέρι-χέρι, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, για ν’ αντέξουμε στη θύελλα». Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί κι αυτό που γνωρίζει. Η Εκκλησία και ο Δήμος συσσίτια, οι πολιτικοποιημένοι «εναλλακτικές μεθόδους εμπορίου». Ολοι εθελοντικά, όλοι έξω από τη σφαίρα του κέρδους.

Ιδού, λοιπόν, ο δρόμος. Η μοντέρνα φιλανθρωπία της Εκκλησίας και των Γιατρών του Κόσμου, από τη μια, η ανταλλαγή κυδωνόπαστας με χειροποίητο σαπούνι, από την άλλη. Ετσι, κανένας δεν θα πάει χαμένος. Η ανθρωπιά θα νικήσει την απανθρωπιά. Ο άνεργος μπορεί να τη βγάλει μ’ ένα πιάτο φαΐ κι ένα φορεμένο παντελόνι, αρκεί να βρεθούν εκείνοι που θα οργανώσουν το συσσίτιο και θα μαζέψουν τα φορεμένα παντελόνια πριν αυτά πεταχτούν στα σκουπίδια.

Κάποιοι έχουν το θράσος να υποστηρίζουν ότι μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργούν κάποιες κοινωνικές, μη εμπορευματικές νησίδες μέσα στον καπιταλισμό. Οτι αν μεγαλώσουν και γενικευτούν αυτές οι νησίδες, ο καπιταλισμός θα πεθάνει. Ειρωνεύονται ως… μεσσιανικούς όλους εμάς που επιμένουμε πως εκείνο που θα δώσει λύση είναι η εργατική επανάσταση που θα τσακίσει τον καπιταλισμό και θα οικοδομήσει τον κομμουνισμό. Είμαστε, λένε, απολιθώματα που περιμένουν τη δευτέρα παρουσία σαν τους Γιαχωβάδες.

Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν απλώς γραφικοί με τις απόψεις των οποίων θα διασκεδάζαμε. Ομως, οι έξυπνοι άνθρωποι του καπιταλιστικού συστήματος μυρίστηκαν «ψητό». Το σύστημα έχει ανάγκη από νέα ψιμύθια στην ιδεολογική του βιτρίνα. Οι παπάδες, οι δήμαρχοι και λοιποί φιλάνθρωποι κουράζουν πλέον σαν εικόνα. Είδαν δίπλα τους κάποιους που μέχρι τώρα τους αποκαλούσαν περιφρονητικά «περιθωριακούς» και τους δίνουν χώρο και χρόνο ν’ ακουστούν.

Η λύση είναι ο εθελοντισμός και η εναλλακτικότητα, φωνάζουν οι πιο έξυπνοι από τους ιδεολογικούς εκπρόσωπους της αστικής τάξης. Καλλιεργήστε μαρουλοκρέμμυδα, ανταλλάξτε τα παλιά σας πράγματα, μάθετε να φτιάχνετε κοσμήματα από σκουπίδια, ανταλλάξτε υπηρεσίες μεταξύ σας. Γενικά, ξεχάστε τον καπιταλισμό, κάντε υπομονή, σφίξτε ο ένας το χέρι του άλλου, αγκαλιαστείτε κι η μπόρα θα περάσει. Ολα τ’ άλλα δεν οδηγούν πουθενά, είναι μάταια. Και προπαντός μην οργανώνεστε επαναστατικά.

Π.Γ.

πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

Βήμα για το συντονισμό και την κοινή δράση η συνάντηση των συλλογικοτήτων

2011-12-13T17:46:00.000+02:00

Το Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (σε αμφιθέατρο του Οικονομικού Πανεπιστημίου) συνάντηση συλλογικοτήτων της Αττικής, μετά από σχετική πρόσκληση της «Πρωτοβουλίας συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων». Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν επιτροπές αγώνα της Αττικής, κινήσεις πολιτών, περιφερειακά και δημοτικά αυτοδιοικητικά σχήματα, εκπρόσωποι δήμων, καθώς και εκπρόσωπος του περιφερειάρχη Αττικής. Η συνάντηση προκάλεσε το ενδιαφέρον πρωτοβουλιών και συλλογικοτήτων και εκτός Αττικής, ορισμένες από τις οποίες (από τη Θεσσαλονίκη, την Ήπειρο, την Άνδρο και τη Λακωνία) κατάφεραν, παρά τις δυσκολίες, να εκπροσωπηθούν και να πάρουν μέρος στις συζητήσεις, μεταφέροντας και τις δικές τους εμπειρίες.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της συνάντησης υπήρξε η προσπάθεια, για πρώτη φορά ίσως με τόσο συγκεκριμένο τρόπο) να αναζητηθεί το κοινό πλαίσιο και τα μέσα για τη συγκρότηση ενός πλατιού παναττικού και πανελλαδικού μετώπου κοινωνικών δυνάμεων, που θα επιδιώξει να ανατρέψει τους εξελισσόμενους σχεδιασμούς στη διαχείριση των απορριμμάτων και να επιβάλλει τη λογική μιας εναλλακτικής διαχείρισης.

Σε αυτή την κατεύθυνση, κατατέθηκε μια συγκεκριμένη πρόταση συναντίληψης, που στα βασικά της σημεία φαίνεται να συναντά μια ευρεία αποδοχή, και η οποία θα προωθηθεί για συνυπογραφή σε όλες τις συλλογικότητες, που, με τον ή τον άλλο τρόπο, έχουν εμπλακεί με τα ζητήματα της διαχείρισης των αποβλήτων. Πρόκειται για την πρόταση της αποκεντρωμένης και μικρής κλίμακας διαχείρισης των απορριμμάτων, με μεθόδους φιλικές στο περιβάλλον και σε όφελος της κοινωνίας. Διατυπώθηκε, επίσης, η πρόταση μιας πανελλαδικής επικοινωνιακής και κινηματικής παρέμβασης, στις αρχές του χρόνου, που θα είναι στοχευμένη σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και που θα συνδυάζει τα κεντρικά κοινά αιτήματα με την προβολή και διεκδίκηση συγκεκριμένων λύσεων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Πέρα από τα παραπάνω, αναπτύχθηκε ένας πλούσιος διάλογος γύρω από ζητήματα όπως: η αποτίμηση των σχεδιασμών κυβέρνησης και εργολάβων, η συνεχής μετατόπιση της ενσωμάτωσης στην εθνική νομοθεσία των ουσιαστικών προβλέψεων της οδηγίας 2008/98/ΕΕ, η ανάγκη διαμόρφωσης ενός ενιαίου νομοθετικού πλαισίου για όλα τα ρεύματα αποβλήτων, οι τρόποι αντιμετώπισης της εγκληματικής πρακτικής της επιμόλυνσης των αστικών απορριμμάτων με επικίνδυνα βιομηχανικά, οι δυνατότητες και οι δυσκολίες των δήμων για τον απεγκλωβισμό από τη μέγγενη της συγκεντρωτικής διαχείρισης και για την εφαρμογή αποκεντρωμένων λύσεων, οι πρωτοβουλίες πολιτών για την ενίσχυση της λαϊκής συμμετοχής και την αναζήτηση άλλων σχημάτων διαχείρισης, ο συνδυασμός της μάχης για τη διαχείριση των απορριμμάτων με τις άλλες προτεραιότητες που επιβάλλουν οι μνημονιακές επιλογές του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος κ.ά..

Η συνάντηση έκλεισε με τη διαπίστωση ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν είναι παρά η αρχή μιας διαδικασίας συντονισμένων κοινών δράσεων, σε όλα τα μέτωπα και ιδιαίτερα στις τοπικές κοινωνίες, όπου φαίνεται να γίνεται συνείδηση ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος της διαχείριση των απορριμμάτων είναι ευθύνη όλων μας και όπου ωριμάζει, πλέον, η ιδέα της αποκεντρωμένης διαχείρισης.

Εισηγήσεις

Στη συνάντηση έγιναν οι παρακάτω εισηγητικές τοποθετήσεις:

• από τη Βαγγελιώ Σωτηροπούλου, με θέμα: «η κρίση του μοντέλου διαχείρισης απορριμμάτων στην Αττική - οι σχεδιασμοί κυβέρνησης και εργολάβων και η υφιστάμενη κατάσταση»

• από το Βαγγέλη Στογιάννη, με θέμα: «αποκεντρωμένη διαχείριση: η μόνη λύση απέναντι στην κρίση του μοντέλου διαχείρισης των απορριμμάτων»

• από το Δημήτρη Δαμάσκο, με θέμα: «ορθολογικά μοντέλα διαχείρισης - τα ψιλά γράμματα»

• από το νομικό Γιώργο Μπάλια, με θέμα: «η νέα οδηγία 2008/98 για τα απόβλητα: μια ευκαιρία για την “Ευρωπαϊκή κοινωνία της ανακύκλωσης”;»

• από τον εκπρόσωπο της ΠΟΕ ΟΤΑ Θωμά Μπιζά, με θέμα: «δημόσιος χαρακτήρας: μοναδικός δρόμος για χαμηλό κόστος και διαχείριση φιλική στο περιβάλλον»

• από τον αντιδήμαρχο Ν. Ιωνίας Αττικής Παναγιώτη Κωστάκη, με θέμα: «Ο ρόλος των δήμων στην εφαρμογή μιας εναλλακτικής διαχείρισης, δυνατότητες και δυσκολίες»

• από εκπροσώπους πολλών συλλογικοτήτων, που πήραν μέρος στη συνάντηση

Συμμετοχές

Στη συνάντηση συμμετείχαν εκπρόσωποι ή μέλη των παρακάτω συλλογικοτήτων ή φορέων:

• των επιτροπών αγώνα της Αττικής (Γραμματικού, Κερατέας, Φυλής)

• της Πρωτοβουλίας για την κοινωνική διαχείριση των απορριμμάτων (Θεσσαλονίκη), που μετέφεραν και χαιρετισμό του Περιβαλλοντικού συλλόγου Ασσήρου «Οι φίλοι της γης»

• των περιφερειακών σχημάτων «Αττική συνεργασία – όχι στο μνημόνιο» και «Ελεύθερη Αττική»

• των αυτοδιοικητικών σχημάτων της Αττικής «Άνω – κάτω στο Καλαμάκι», «Ηλίου-πόλις» Ηλιούπολης, «Κόντρα στον καιρό» Αμαρουσίου, «Άλλος δρόμος» Γαλατσίου, «Ανυπότακτη Πετρούπολη», «Πολίτες Κηφισιάς», «Ενότητα για τη Ν. Ιωνία», «Δημοτική συνεργασία Ελληνικού – Αργυρούπολης»

• του περιφερειακού σχήματος «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» (Γιάννης Παπαδημητρίου)

• των συλλογικοτήτων «Δασαμάρι SOS», «Κίνηση Πολιτών Ηλιούπολης», «ΠΑΚΕΠΟ» Ν. Ιωνίας, «Ομάδα συμμετοχικής πολεοδομίας μπλάνκο», «Πρωτοβουλία πολιτών Βύρωνα για τη διάσωση του Υμηττού»

• της «Ομάδας εθελοντών Κορθίου Άνδρου» και της εταιρείας λαϊκής βάσης «Λακωνική Βιοενεργειακή ΑΕ»

• των δήμων Ν. Ιωνίας (ο αντιδήμαρχος κ. Π. Κωστάκης), Αργυρούπολης – Ελληνικού (ο αντιδήμαρχος κ. Ν. Σούγελας) και Φυλής (ο δημ. σύμβουλος κ. Π. Δρόλιας)

Ολιγόλεπτη παρουσία στη συνάντηση είχε και ο περιφερειακός σύμβουλος κ. Αν. Ζαννιάς, σαν εκπρόσωπος του περιφερειάρχη Αττικής κ. Σγουρού.

Τα υλικά της συνάντησης

εισήγηση Β. Σωτηροπούλου

εισήγηση Β. Στογιάννη

εισήγηση Δ. Δαμάσκου

εισήγηση Γ. Μπάλια

εισήγηση Θ. Μπιζά

παρέμβαση Χ. Καφαντάρη

πηγή: Πρωτοβουλία συνεννόησης

Ρέμα Βαλανάρη: αυθαίρετες παρεμβάσεις (I)

2011-12-12T14:33:00.000+02:00

Τον περασμένο μήνα κάτοικοι της περιοχής (και φίλοι του blog μας), περπατώντας μέσα στο ρέμα Βαλανάρη παρατήρησαν κάποιες περίεργες κατασκευές στην κοίτη του ρέματος, λίγο πιο πάνω από το γεφυράκι της Διώνης. Πλησιάζοντας κοντά, διαπίστωσαν μία αυθαίρετη κατασκευή φράγματος με πέτρες και πανιά που εμποδίζει την κανονική ροή του νερού κατά μήκος του ρέματος και την κατευθύνει σε ένα μικρό κανάλι. Απ' αυτό το κανάλι το νερό διοχετεύεται σε πλαστικούς σωλήνες που καταλήγουν σε κτήματα του Πικερμίου...

Στο ακόλουθο απόκομμα χάρτη της google φαίνεται το σημείο του αυθαίρετου φράγματος.

Οι κάτοικοι φωτογράφησαν τις αυθαίρετες παρεμβάσεις στο Βαλανάρη και μας έστειλαν τις φωτογραφίες για να τις δημοσιεύσουμε. Οι φωτογραφίες δείχνουν καθαρά πώς καναλιζάρεται το νερό του ρέματος με την πρόχειρη αυθαίρετη κατασκευή.

Ως γνωστόν, ο Βαλανάρης σχηματίζεται από το Λυκόρεμα της Πεντέλης και καταλήγει στο ρέμα της Ραφήνας. Τα νερά του τροφοδοτούν τον υδροφόρο ορίζοντα της πυρόπληκτης περιοχής βόρεια του Πικερμίου (Δασαμάρι) και έχουν ζωτική σημασία για το οικοσύστημα της ευρύτερης περιοχής του Πεντελικού βουνού. Πλατάνια, λυγαριές, κουμαριές, μυρτιές, πικροδάφνες, γκορτσιές και καλαμιές συνιστούν τη βασική χλωρίδα του ρέματος. Σημαντική πανίδα από βατράχια, αλεπούδες, λαγούς, κουκουβάγιες, καρακάξες κ.α. επιβιώνουν παρά τις οικιστικές οχλήσεις. Γι αυτό άλλωστε και ο Βαλανάρης έχει χαρακτηριστεί ως ρέμα «ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος» (ΦΕΚ 281/Δ/23-3-1993).

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια το οικοσύστημα πέριξ του Βαλανάρη έχει υποστεί σημαντική υποβάθμιση λόγω των επανειλημμένων πυρκαγιών και της οικιστικής ανάπτυξης. Ο όγκος των νερών του Βαλανάρη έχει μειωθεί σημαντικά και μεγάλα τμήματα της κοίτης του είναι άνυδρα. Κάτοικοι της περιοχής και διάφοροι μεγαλοκτηματίες [...] αντλούν το νερό του Βαλανάρη άλλοτε παράνομα και άλλοτε με νομιμοφανείς άδειες της Περιφέρειας Αττικής. Και το νερό του Βαλανάρη και των παρακείμενων ρεμάτων (π.χ. Δασαμάρι) όλο και στερεύει...

Τα ερωτήματα επανέρχονται με δριμύτητα:

Γιατί μειώνεται το νερό του Βαλανάρη;

Ο Δήμος Ραφήνας-Πικερμίου, οι δημοτικοί σύμβουλοι και οι θεσμικοί προστάτες του περιβάλλοντος, τι μέτρα σκοπεύουν να πάρουν για την προστασία του οικοσυστήματος του Βαλανάρη;

Μετά τις περιβαλλοντικές καταστροφές που έχει υποστεί τις τελευταίες δεκαετίες όλος ο όγκος του Πεντελικού βουνού, οι συμφωνίες κάποιων άλλων εποχών για τη διαχείριση και την άντληση του νερού του Βαλανάρη ισχύουν και σήμερα;

Υ.Γ. Τις επόμενες μέρες θα αναρτήσουμε και άλλα στοιχεία σχετικά με αυθαίρετες παρεμβάσεις στο ρέμα Βαλανάρη.

Αρνούμαστε να πληρώσουμε το χαράτζι

2011-12-08T12:19:00.001+02:00

Λάβαμε την ακόλουθη ανακοίνωση από την «Πρωτοβουλία κατοίκων Ραφήνας-Πικερμίου ενάντια στα χαράτζια». Tην δημοσιεύουμε και την υποστηρίζουμε!

(για μεγέθυνση επιλέξτε το κουμπί 'view in fullscreen')

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΡΑΤΖΙ

ΧΑΡΑΤΖΙ αραβικά خراج (kharāj), τούρκικα haraç : κεφαλικός φόρος που πλήρωναν οι μη οθωμανοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας

Απλές οδηγίες για την πληρωμή του λογαριασμού της ΔΕΗ (χωρίς χαράτζι)

1. Από τον λογαριασμό της ΔΕΗ σημειώνουμε τον 12ψήφιο κωδικό ηλεκτρονικής πληρωμής (βρίσκεται ακριβώς πάνω από το απόκομμα ταχυπληρωμής).

2. Πάμε σε ένα ΑΤΜ (ή αυτόματο μηχάνημα πληρωμής) τράπεζας που είναι συμβεβλημένη με ΔΕΚΟ. Αυτά τα ΑΤΜ βρίσκονται στο εσωτερικό της τράπεζας και χρησιμοποιούνται συνήθως για πληρωμές καρτών και δανείων.

3. Αν το ΑΤΜ δέχεται τραπεζική κάρτα, βάζουμε την κάρτα και επιλέγουμε: Αλλες συναλλαγές -> Πληρωμές ΔΕΚΟ -> ΔΕΗ. Σε ορισμένες τράπεζες δεν χρειάζεται καν να έχουμε τραπεζικό λογαριασμό.

4. Πληκτρολογούμε τον 12ψήφιο κωδικό ηλεκτρονικής πληρωμής και στη συνέχεια θα μας ζητηθεί να ορίσουμε το ποσό πληρωμής.

5. Αφαιρούμε από το συνολικό ποσό του λογαριασμού, εκείνο που αντιστοιχεί στη δόση για το χαράτζι (ΕΕΤΗΔΕ 2011).

6. Το ποσό που απομένει το πληκτρολογούμε ως ποσό πληρωμής στο ΑΤΜ.

7. Παίρνουμε την απόδειξη του ΑΤΜ.

8. Φωτοτυπούμε την απόδειξη του ΑΤΜ, το λογαριασμό της ΔΕΗ και την ταυτότητά μας (εννοείται ότι ο λογαριασμός βγαίνει στο όνομά μας) και πηγαίνουμε στο Δημαρχείο.

9. Καταθέτουμε τις φωτοτυπίες στο ειδικό γραφείο του Δήμου (μπαίνοντας στο Δημαρχείο αριστερά, κος Πίγκος) προκειμένου ο Δήμος να προχωρήσει σε ομαδική προσφυγή στη ΔΕΗ κατά του χαρατζιού.

[Ενα μικρό εγχειρίδιο με τεχνικές/νομικές πληροφορίες για τα χαράτζια της ΔΕΗ μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: http://mhxanh.org/reyma. Ξεκαθαρίζουμε ότι η μη πληρωμή του χαρατζιού είναι συνειδητή υπεύθυνη πολιτική επιλογή, η τελική έκβαση της οποίας θα κριθεί από το κίνημα που αναπτύσσεται.]

Απέναντι στο οικονομικό σύστημα που επιβάλλει την κυριαρχία του με τον τρόμο, την καταστολή των κοινωνικών αγώνων, την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και τους κεφαλικούς φόρους,

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ

με την αξιοπρέπειά μας,

τη νοημοσύνη μας,

την αλληλεγγύη μεταξύ μας και

την αυτοοργάνωση από τα κάτω.

Τα χαράτζια ακονίζουν χατζάρια!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΡΑΦΗΝΑΣ-ΠΙΚΕΡΜΙΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΖΙΑ

[blog: http://prokarapi.wordpress.com, email: prokarapi@gmail.com]

Συνάντηση συλλογικοτήτων της Αττικής με αντικείμενο τη διαχείριση των απορριμμάτων

2011-12-01T18:30:00.000+02:00

Η «Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων» σας προσκαλεί στη συνάντηση συλλογικοτήτων της Αττικής με αντικείμενο τη διαχείριση των απορριμμάτων και θέμα:

“υπάρχει λύση για τα σκουπίδια – η κοινωνία θα την επιβάλλει”

το Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011, 11:00 – 18:00,
στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο (πρώην ΑΣΟΕΕ), Πατησίων 76.

Σε μια περίοδο, που:

τα απεχθή οικονομικά μέτρα και τα διαδοχικά μνημόνια υποδεικνύουν τη διαχείριση των απορριμμάτων σαν προνομιακό πεδίο δραστηριοποίησης των μεγάλων οικονομικών ομίλων
η διαχρονική κυβερνητική ανοχή και πριμοδότηση των εργολαβικών συμφερόντων έρχεται να συναντηθεί με έναν αντικοινωνικό και αντιπεριβαλλοντικό τύπο διαχείρισης, σε πλήρη διάσταση με το δημόσιο και κοινωνικό συμφέρον,

η ανάγκη να μιλήσουμε δημόσια για ένα εναλλακτικό μοντέλο διαχείρισης των απορριμμάτων, να αναζητήσουμε κοινή γλώσσα και να συγκροτήσουμε το πιο πλατύ μέτωπο των κοινωνικών δυνάμεων είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική.

Βάζουμε στο τραπέζι των συζητήσεων τους σχεδιασμούς κυβέρνησης και εργολάβων, τα βασικά στοιχεία του θεσμικού πλαισίου, τα ορθολογικά μοντέλα και τη λογική της αποκεντρωμένης διαχείρισης, σαν της μόνης λύσης απέναντι στην κρίση του μοντέλου διαχείρισης των απορριμμάτων. Διερευνούμε, παράλληλα, το ρόλο της κοινωνίας, αναδεικνύουμε τις αντιστάσεις και τις πρωτοβουλίες, δίνουμε το λόγο στα ζωντανά κινήματα των πολιτών και αναζητούμε τις αναγκαίες συνθέσεις.

Με τη συνάντηση αυτή φιλοδοξούμε να συνεισφέρουμε σε μια προσπάθεια ευρύτερης συνεννόησης και συσπείρωσης δυνάμεων στο «μέτωπο» της διαχείρισης των απορριμμάτων.

Δείτε το πρόγραμμα της συνάντησης, όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι τώρα.

Για δηλώσεις συμμετοχής-παρεμβάσεων, επικοινωνήστε με το prosynat@gmail.com ή το τηλέφωνο 6942984299.

πηγή: Πρωτοβουλία συνεννόησης

Επαναστατικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, όχι εθνικοπατριωτικά μέτωπα

2011-11-30T00:00:00.002+02:00

Ανοικτή επιστολή προς κάθε ενδιαφερόμενο

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΟΔΑΚΗ*

Καθώς η βαθύτερη μέχρι σήμερα κρίση και ύφεση του καπιταλισμού, που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχει οδηγήσει σε μια ανείπωτη εξαθλίωση και έναν εκβαρβαρισμό της κοινωνίας σε διεθνές επίπεδο, και έχει φτάσει στα άκρα τις καταστροφικές επιπτώσεις του συστήματος πάνω στο οικοσύστημα, γίνεται πλέον σαφές ότι οι φορείς του κεφαλαίου και οι θιασώτες του καπιταλισμού βιάστηκαν να θριαμβολογήσουν για την πλανητική κυριαρχία του κεφαλαίου και το «τέλος της ιστορίας».

Αποδεικνύεται πλέον στην πράξη, αλλά και από μια πληθώρα αναλύσεων, ότι η αγορά δεν μπορεί να διασφαλίσει την άριστη κατανομή των πλουτοπαραγωγικών πόρων, ούτε την ουσιαστική ελευθερία επιλογών για τους πολίτες, και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί (πλέον) να διασφαλίσει την κοινωνική ευημερία και την αρμονική συμβίωση μέσα στη φύση. Η κρίση και τα πολλαπλά αδιέξοδα του καπιταλισμού μαρτυρούν πλέον ότι το σύστημα αυτό δεν είναι οικονομικά, κοινωνικά και οικολογικά βιώσιμο. Αν και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο μιας οικονομικής ανάκαμψης, που αναπόφευκτα θα είναι σε βάρος του ανθρώπου και της φύσης, μπορούμε ωστόσο να υπογραμμίσουμε την προφανή αποτυχία του συστήματος να διασφαλίσει τις συνθήκες μιας ουσιαστικά βιώσιμης ανάπτυξης. Αν, αντίθετα, κάποιοι (το κεφάλαιο και οι ιδεολογικοί του εκφραστές) θεωρούν ότι το σύστημα αυτό είναι βιώσιμο, δεν έχουν παρά να το αποδείξουν, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι έμπρακτα το πλήρες κόστος της κρίσης και της ανάκαμψης.

Η χώρα μας, έχοντας εγκλωβιστεί σε ένα φαύλο κύκλο υπερχρέωσης και οικονομικής ύφεσης, αποτελεί ακραίο παράδειγμα των καταστροφικών επιπτώσεων της κρίσης. Η κυβέρνηση του αστικού μπλοκ εξουσίας, εκφράζοντας τα συμφέροντα του διεθνικού χρηματιστικού κεφαλαίου, επιχειρεί μάταια να διαχειριστεί το πρόβλημα, αναζητώντας οικονομική διέξοδο μέσω μιας ληστρικής και καταστροφικής αφαίμαξης, όχι μόνο των εργαζομένων, αλλά και των πολύτιμων πλουτοπαραγωγικών πόρων που διαθέτει η χώρα («γη και ύδωρ», ήλιο και αέρα).

Και ενώ, μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, γίνεται σαφές ότι η κοινωνία (διεθνώς) θα πρέπει να επανεξετάσει εκ βάθρων το ζήτημα της κοινωνικής οργάνωσης, με ό,τι αυτό περιλαμβάνει (στόχους, μορφές οργάνωσης, κίνητρα, θεσμούς), η μυωπική οπτική του κεφαλαίου που επιβάλλεται ως κυρίαρχη ιδεολογία εξακολουθεί να ωθεί τους κυρίαρχους κύκλους στις ίδιες παλιές συνταγές που οδήγησαν στα σημερινά κρισιακά αδιέξοδα. Παρεμποδίζεται παντοιοτρόπως ο αναγκαίος επαναστατικός μετασχηματισμός της κοινωνίας σε μια κομμουνιστική κατεύθυνση, ώστε να αναδιοργανωθεί πάνω στη βάση αρχών συνεργασίας και αλληλεγγύης και με στόχο την ικανοποίηση των πραγματικών κοινωνικών αναγκών, ενώ προωθούνται αναδιαρθρώσεις σε όλα τα επίπεδα που στοχεύουν σε μια αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Αλλά κάτι τέτοιο στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να διασφαλίσει την επιβίωση μιας μεμονωμένης μονάδας (ή μερίδας) του κεφαλαίου, όχι όμως και τη συνολική ανάκαμψη της οικονομίας και το ξεπέρασμα της κρίσης. Και ας σημειωθεί εδώ ότι η λογική του ανταγωνισμού μπορεί εύκολα να παραπέμψει και σε έναν ανταγωνισμό με άλλα (μη οικονομικά) μέσα. Ταυτόχρονα, επιβάλλονται μεταρρυθμίσεις που συρρικνώνουν τη σφαίρα των κοινών (δημόσιων) πόρων και αγαθών για να προωθηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις και να δημιουργηθεί ένα ευρύτερο πεδίο στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς οι οποίες έχουν οδηγήσει στη σημερινή καταστροφή. Τη στιγμή που θα πρέπει να είναι πλέον αντιληπτό ότι, είναι κοινωνικά απαράδεκτο να επιτρέπεται σε αδίστακτους τοκογλύφους, σε ανεξέλεγκτους κερδοσκόπους, στις «αγορές» (που αποκτούν πλέον μια φαντασιακή υπόσταση, ως ιπτάμενα ίσως ζόμπι, για να αποκρύψουν τους πραγματικούς κερδοσκόπους!) και σε ιδιωτικούς «οίκους πιστωτικής αξιολόγησης» να στερούν το ψωμί από το τραπέζι της εργατικής οικογένειας, να οδηγούν ολόκληρες οικονομίες σε χρεωκοπία και την πλειοψηφία του πληθυσμού σε τεράστια αβεβαιότητα και απόγνωση. Και είναι πλέον επίσης σαφές ότι δεν πρέπει να επιτραπεί η παραπέρα υπονόμευση και καταστροφή του οικοσυστήματος από τις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς και του κέρδους.

Στη χώρα μας, η κυβέρνηση του αστικού μπλοκ εξουσίας, ακολουθώντας τις διεθνείς προσταγές του κεφαλαίου και χωρίς καμιά ουσιαστική κοινωνική νομιμοποίηση, προχωρά, παρά τις αντιστάσεις, σε μια εντεινόμενη λιτότητα και αφαίμαξη σε βάρος των εργαζομένων, και σε διατεταγμένες, ακόμα πιο καταστροφικές μεταρρυθμίσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο νέος νόμος (4009/2011) για τα πανεπιστήμια, τα οποία αντιμετωπίζονται, όχι ως φωτεινός σηματοδότης των κοινωνικών εξελίξεων και των αναγκαίων αλλαγών, αλλά ως πεδίο επιχειρηματικού πειραματισμού και κεφαλαιακής συσσώρευσης. Ενώ οι δυνάμεις της αγοράς έχουν καταφανώς χρεοκοπήσει και έχουν τη βασική ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση, ο νέος νόμος επιχειρεί να εισαγάγει στα πανεπιστήμια, όπως-όπως, όχι μόνο τα αγοραία (ιδιωτικο-οικονομικά) κριτήρια, αλλά και τους παράγοντες τις αγοράς, για να ξεχαρβαλώσει τελικά και να παραδώσει τα πανεπιστήμια βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Η δημόσια παιδεία και το δημόσιο πανεπιστήμιο αντιμετωπίζουν μια θανάσιμη απειλή!

Ο κυβερνητικός/εργοδοτικός συνδικαλισμός, και στην περίπτωση αυτή και γενικότερα, παίζει ένα ρόλο υποστηρικτικό στην επιβολή της ολέθριας αυτής πολιτικής, και οι εργαζόμενοι θα πρέπει να γυρίσουν τις πλάτες στους φορείς αυτών των μηχανισμών και να πολεμήσουν τέτοιες πρακτικές.

Τα ΜΜΕ αποτελούν έναν ακόμα πιο σημαντικό μηχανισμό επιβολής της κυρίαρχης πολιτικής. Ένα κρίσιμο μηχανισμό διαχείρισης της πληροφορίας, προώθησης των κυρίαρχων επιλογών και συμφερόντων, συσκότισης των αιτίων της σημερινής κατάστασης, διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, και χειρισμού του υποκειμενικού παράγοντα (των προσδοκιών) που, σε μια χαώδη καπιταλιστική οικονομία, ορισμένοι θεωρούν ότι έχει έναν απόλυτα καθοριστικό ρόλο. Ως τέτοια, είναι ανεπίτρεπτο πλέον να λειτουργούν με τον αποκλειστικό έλεγχο ορισμένων κρατικών ή ιδιωτικών φορέων, με καριερίστες δημοσιογράφους, και όχι κάτω από έναν άμεσο κοινωνικό έλεγχο.

Μέσα στον ορυμαγδό αυτών των εξελίξεων, των καταθλιπτικών επιπτώσεων της κρίσης, και την πολυπλοκότητα των κοινωνικών αντιθέσεων και της ταξικής πάλης, αναδεικνύεται μια ευρεία γκάμα επιλογών, προτάσεων διεξόδου, και πολιτικών προοπτικών. Από τη μια μεριά, οι δυνάμεις του διεθνικού κεφαλαίου προσπαθούν, με σχεδόν ομοιόμορφο τρόπο και παντού, να επιβάλλουν την ίδια χρεοκοπημένη συνταγή ως φάρμακο για την ασθένεια που η ίδια δημιούργησε. Από την άλλη μεριά, η κυρίαρχη ιδεολογία εμφανίζεται πανίσχυρη στη συσκότιση του πραγματικού προβλήματος. Και το ζήτημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, πέρα από εθνικά σύνορα, είναι πρωτίστως κοινωνικό, ζήτημα δηλαδή κοινωνικής οργάνωσης. Η ανεπαρκής συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος οδηγεί σε μια σειρά παραπλανητικές προτάσεις και πολιτικές επιλογές. Τα διεθνή κέντρα του κεφαλαίου, για παράδειγμα, στοχοποιούν την Ελλάδα ή τη μετατρέπουν σε μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης. Αντίθετα, η κατάσταση αυτή οδηγεί ορισμένους στο εσωτερικό σε διάφορα συνωμοσιολογικά σενάρια ενάντια στο «ξένο κεφάλαιο» ή τον «εξωτερικό παράγοντα». Κάποιοι φαντάζονται μάταια ότι η αναμόρφωση των θεσμών της ΕΕ, και όχι η αποδέσμευση και η διάλυσή της, θα μας έδινε λύση στο πρόβλημα. Άλλοι θεωρούν ότι οι εκλογές θα μπορούσαν να δώσουν μια ουσιαστική διέξοδο, αλλά παραβλέπουν το γεγονός ότι ο ίδιος ο κοινοβουλευτισμός αποτελεί ένα σημαντικότατο μέρος, και όχι τη λύση, του προβλήματος.

Μέσα στις κρίσιμες σημερινές συνθήκες, αρκετοί είναι εκείνοι που θεωρούν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, ότι το πρώτιστο σήμερα είναι η σωτηρία της χώρας (της πατρίδας), και δεν είναι τυχαίο που τελευταία εμφανίζονται συχνά διάφορα (δεξιά και αριστερά) εθνικά, λαϊκά, ή παλλαϊκά μέτωπα, και προτείνεται η οργάνωση και ανάπτυξη ενός νέου ΕΑΜ για την αντιμετώπιση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα. Αλλά δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι, και οι μνημονιακές πολιτικές βάρβαρης λιτότητας που ακολουθήθηκαν το προηγούμενο διάστημα, εφαρμόστηκαν με την επίκληση της ανάγκης σωτηρίας της πατρίδας. Στη σημερινή συγκυρία, η εθνικο-πατριωτική ρητορεία και ο (δεξιός και αριστερός) λαϊκισμός βρίσκονται σε έξαρση, αλλά από τη μεριά τουλάχιστον της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος θα πρέπει να αποφευχθούν τέτοιες πλειοδοσίες και να αντιμετωπιστεί το ζήτημα με μεγαλύτερη περίσκεψη. Χωρίς να υποτιμούμε το εθνικό στοιχείο, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η υποταγή του ταξικού στο εθνικό συνιστά μια επικίνδυνη επιλογή. Αρκεί εδώ να θυμηθούμε ότι, μια τακτική ταξικής συνδιαλλαγής οδήγησε τους πολιτικούς φορείς της Αριστεράς σε μια καταστροφική εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των αρχών του 20ού αιώνα. Στη χώρα μας, παρά τις ανεκτίμητες θυσίες και την πολύτιμη εμπειρία που προσέφερε το ΕΑΜ, λόγω ακριβώς των στοχεύσεων και της φυσιογνωμίας του, οδήγησε τελικά, με βασική ευθύνη ορισμένων πολιτικών φορέων, στην ολέθρια Συμφωνία της Βάρκιζας.

Αν χρειάζεται ένα μέτωπο για την αντιμετώπιση της λαίλαπας του κεφαλαίου, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι το μέτωπο της εργατικής τάξης που οργανώνεται αργά, αλλά σταθερά, με στόχο την αντεπίθεση και την κοινωνική απελευθέρωση. Και απ’ αυτή τη σκοπιά, είναι προτιμότερα τα αργά αλλά σίγουρα βήματα από το να κάνεις δύο βήματα μπροστά για να αναγκαστείς στη συνέχεια να κάνεις τρία βήματα πίσω. Αλλά όταν, «ποτάμι φουσκωμένο, η οργή του λαού» κυλήσει πάνω από τα συντρίμμια του καπιταλισμού, θα σαρώσει, όχι μόνο τις κοινωνικοπολιτικές δομές του συστήματος, αλλά και όλες τις μικρές και μεγάλες γραφειοκρατίες, όλους τους φωνακλάδες και δημαγωγούς, όλους τους πατριδοκάπηλους και τους αυτόκλητους εθνοσωτήρες, και όλες τις αυτόκλητες κομματικές «πρωτοπορίες».

Όλοι εμείς που είμαστε και αισθανόμαστε κομμάτι αναπόσπαστο της εργατικής τάξης, και όχι κάποιας ελιτίστικης πρωτοπορίας, δεν έχουμε πάρα, με τη δουλειά ίσως του μυρμηγκιού, με τις μικρές ή μεγαλύτερες δυνάμεις μας, να συμβάλουμε στη μελέτη και την κατανόηση της σημερινής κατάστασης, στην ενοποίηση των δυνάμεων της εργατικής τάξης, και στην «από τα κάτω» κινητοποίησή της για τη ριζική αλλαγή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.

*Καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης

πηγή: εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

Το δέντρο

2011-11-29T00:00:00.000+02:00

Το δέντρο

Ενα δέντρο
δεν έχει πολλά να σου πει
Αλλωστε τι ωφελεί;
Αρκεί που σε βλέπει

Στέκεται εκεί
στην ερημιά βουβό
νεκρό πολλές φορές
Ακίνητο
κρατώντας την ανάσα του
την προσοχή να μη σου αποσπάσει

Κι εσένα οι πράξεις σου
ολοένα και πιο θρασείς
σαθρές και απροκάλυπτες
Τα λόγια σου αέρας
Στις ρίζες και τα φυλλώματά του
Κατακάθονται

Ενα δέντρο
να απαντήσει δεν μπορεί
Αλλωστε τι ωφελεί;
Αρκεί που σε βλέπει

[ποίημα του Βασίλη Μανουσάκη από τη συλλογή «Μιας σταγόνας χρόνος», εκδ. Πλανόδιον]

Συνέντευξη τύπου για τα φωτοβολταϊκά στο Πεντελικό

2011-11-28T00:00:00.000+02:00

πηγή: Η ΘΕΣΗ

Ο παραγωγισμός στην καρδιά τού καπιταλισμού - D.Tanuro

2011-11-27T10:30:00.000+02:00

Ο παραγωγισμός στην καρδιά τού καπιταλισμού

Στην ακόλουθη συνέντευξη¹ ο Daniel Tanuro, συγγραφέας τού βιβλίου Ο ανέφικτος πράσινος καπιταλισμός στις εκδόσεις «Les empêcheurs de penser en rond/La découverte»² επιστρέφει στο θέμα τής εγγενούς ασυμβατότητας τού καπιταλισμού με τους οικολογικούς κύκλους και τις βασικές αρχές τού οικοσοσιαλιστικού σχεδίου δράσης.

—Τι είναι ο «πράσινος καπιταλισμός»;

D.T.: Η έκφραση «πράσινος καπιταλισμός» μπορεί να γίνει αντιληπτή με δύο διαφορετικές έννοιες. Κάποιος που εμπλέκεται στην παραγωγή αιολικής ενέργειας μπορεί να αυτοδιαφημίζεται ως πράσινος καπιταλιστής. Είναι προφανές ότι υπ’ αυτή την έννοια, ότι, δηλαδή, κάποια κεφάλαια επενδύονται σε κάποιον «καθαρό» τομέα τής οικονομίας, είναι δυνατό να έχουμε μια πολύ προσοδοφόρα μορφή πράσινου καπιταλισμού. Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι να μάθουμε εάν μπορεί ο καπιταλισμός στο σύνολό του να γίνει πράσινος, με άλλα λόγια, εάν η παγκόσμια αλληλενέργεια τού πλήθους των ανταγωνιστικών κεφαλαίων που συνιστούν το Κεφάλαιο είναι συμβατή με τους οικολογικούς κύκλους και τους ρυθμούς τους, καθώς επίσης και με την ταχύτητα αποκατάστασης των φυσικών πόρων. Στο βιβλίο μου, το ερώτημα, στο οποίο βεβαίως απαντώ αρνητικά, τίθεται υπ’ αυτήν έννοια. Το βασικό επιχείρημά μου είναι ότι ο ανταγωνισμός παρωθεί κάθε κεφαλαιούχο να αντικαθιστά τους εργαζόμενους με παραγωγικότερα μηχανήματα, ούτως ώστε να εξασφαλίσει ένα υπερκέρδος επιπλέον τού μέσου κέρδους. Ο παραγωγισμός βρίσκεται επομένως στον πυρήνα τού καπιταλισμού· και, όπως έλεγε και ο Σουμπέτερ, «καπιταλισμός χωρίς ανάπτυξη αποτελεί εξ ορισμού αντίφαση». Εφόσον η καπιταλιστική συσσώρευση είναι δυνάµει απεριόριστη, υπάρχει μια ανταγωνιστική σχέση μεταξύ τού κεφαλαίου και των πεπερασμένων φυσικών πόρων. Θα μπορούσε να προβληθεί η αντίρρηση ότι ο αγώνας παραγωγικότητας οδηγεί το κεφάλαιο σε ολοένα και μεγαλύτερη εξοικονόμηση πόρων, πράγμα που εκφράζεται κυρίως από την παρατηρούμενη μείωση τής αναγκαίας ποσότητας ενέργειας για την παραγωγή μιας μονάδας τού ΑΕΠ. Αλλά, αφενός μεν η τάση αυτή συνεχούς αύξησης τής αποτελεσματικότητας δεν μπορεί επ’ αόριστον να συνεχιστεί, τουλάχιστον με γραμμικό τρόπο, αφετέρου δε διαπιστώνεται εμπειρικά ότι η τάση αυτή υπεραντισταθμίζεται από την αυξανόμενη μάζα των παραγόμενων προϊόντων. Ο πράσινος καπιταλισμός αποτελεί, συνεπώς, σχήμα οξύμωρο, και μάλιστα για τον ίδιο λόγο, που η έννοια «κοινωνικός καπιταλισμός» ενέχει αντίφαση.

Η διαπίστωση αυτή οδηγεί σε μια αντιπαράθεση μεταξύ δύο αντικρουόμενων γνωμών. Κατά τους μεν, παρά το ότι η λειτουργία τού καπιταλισμού οδηγεί αυτομάτως σε οικοκτονία, είναι δυνατή η ανάληψη διορθωτικής πολιτικής δράσης εντός τού συστήματος μέσω τής προσφυγής σε μηχανισμούς τής αγοράς (φόρους, δημοσιονομικά κίνητρα, ανταλλάξιμα δικαιώματα εκπομπής ρύπων, κ.λπ). Σύμφωνα με την άλλη πλευρά, στην οποία συγκαταλέγομαι και εγώ, είναι αντιθέτως αναγκαία μια πολιτική ρήξης, εφόσον η σωτηρία τού περιβάλλοντος προϋποθέτει κατά τρόπο απόλυτο τη θέση υπό αμφισβήτηση των θεμελιωδών νόμων τού καπιταλισμού. Εκείνο που προέχει είναι να τολμήσουμε να αμφισβητήσουμε την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής που αποτελεί το θεμέλιο τού συστήματος. Κατ’εμέ, ο αγώνας ενάντια στις κλιματικές αλλαγές συνιστά το κρίσιμο παράδειγμα, προκειμένου να αποφανθούμε οριστικά επί τής διαμάχης ανάμεσα στους δύο αυτούς προσανατολισμούς. Στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την υποχρέωση να εγκαταλείψουμε σχεδόν ολοκληρωτικά τη χρήση ορυκτών καυσίμων σε διάστημα σχεδόν δύο γενιών. Αν, όπως πρέπει, αφήσουμε κατά μέρος την πυρηνική ενέργεια, αυτό συνεπάγεται ότι για παράδειγμα, στην Ευρώπη, πρέπει ελαττωθεί περίπου κατά το ήμισυ η τελική κατανάλωση ενέργειας, πράγμα αδύνατο αν δεν μειωθεί κατά μη αμελητέο ποσοστό η μετατροπή και μεταφορά των ενεργειακών πρώτων υλών. Η μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η μείωση τής ενεργειακής κατανάλωσης απαιτούν και συνδέονται με σημαντικές επενδύσεις, που όμως είναι αδιανόητες αν οι σχετικές αποφάσεις εξακολουθούν να υπόκεινται στο δόγμα τής αποδοτικότητας τού κόστους. Επομένως, η εναλλακτική επιλογή έναντι τής αποδοτικότητας κόστους δεν μπορεί παρά να ταυτίζεται με έναν δημοκρατικό σχεδιασμό που θα εστιάζεται στις κοινωνικές και οικολογικές ανάγκες. Και ο σχεδιασμός αυτός είναι δυνατός μόνο υπό τον όρο ότι θα κάμψουμε την αντίσταση των μονοπωλίων πετρελαίου, ορυκτών ανθράκων, φυσικού αερίου, κατασκευής οχημάτων, πετροχημικών, των μονοπωλίων στον τομέα τής αεροναυπηγικής και ναυπηγικής …· κι αυτό γιατί αυτές ακριβώς οι βιομηχανίες θέλουν να παρατείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο την καύση ορυκτών καυσίμων για τις ενεργειακές τους ανάγκες.

—Στο κέντρο τού βιβλίου σας βρίσκεται η κλιματική αλλαγή, την οποία ερμηνεύεται ως «κλιματική ανατροπή». Τι εννοείτε με τον όρο «ανατροπή» και γιατί την θεωρείται πολύ πιο ανησυχητική σε σύγκριση με μια απλή αλλαγή;

D.T.: Η έκφραση «κλιματικές αλλαγές» (πρόκειται πράγματι για πλήθος αλλαγών) υπαινίσσεται την επανεμφάνιση ή την επανάληψη κλιματικών παραλλαγών ανάλογων με εκείνων τού παρελθόντος. Όμως, έως το τέλος τού αιώνα, σε μερικές, δηλαδή, δεκαετίες, υπάρχει κίνδυνος για μια μεταβολή τού κλίματος τής γης παρόμοια με εκείνη που συνέβη στη διάρκεια των είκοσι χιλιάδων ετών από την τελευταία εποχή των παγετώνων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι προσεγγίζουμε ολοταχώς ένα «οριακό σημείο» [tipping point] πέραν τού οποίου θα είναι αδύνατο να αποτραπεί η ολική τήξη των πολικών στρωμάτων πάγου που δημιουργήθηκαν εδώ και 65 εκατομμύρια χρόνια. Για να περιγράψουμε το γεγονός αυτό, ο όρος «ανατροπή» είναι, αναντίρρητα, πιο εύστοχος από τον όρο «αλλαγές»! Το φαινόμενο αυτό εξελλίσσεται με ρυθμούς άνευ προηγουμένου και συνιστά άμεσο και μεγάλο κίνδυνο, διότι πολλά οικοσυστήματα δεν θα μπορέσουν να προσαρμοστούν στις μεταβολές αυτές. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τα φυσικά οικοσυστήματα, αλλά, φοβάμαι, και για ορισμένα ανθρωπογενή οικοσυστήματα. Δείτε τι συμβαίνει στο Πακιστάν: το σύστημα διαχείρισης των υδάτων τού Ινδού ποταμού που επινόησαν οι βρετανοί αποικιοκράτες με σκοπό την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών τους συμφερόντων και το οποίο τροφοδοτεί ένα τεράστιο δίκτυο άρδευσης μέσω ενός πλήθους υδατοφραγμάτων και αναχωμάτων έχει αποδειχθεί ανεπαρκές εν όψει τού κινδύνου ασυνήθιστων πλημμυρών. Ο κίνδυνος όμως αυτός αυξάνεται λόγω τού ότι η θέρμανση τού πλανήτη διαταράσσει το σύστημα των μουσώνων προκαλώντας αύξηση τής ραγδαιότητας των βροχοπτώσεων. Νομίζω ότι είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι θα κερδίσουμε αυτόν τον αγώνα δρόμου ενισχύοντας τις υφιστάμενες υποδομές, όπως προτείνεται από την Παγκόσμια Τράπεζα και τους μεγάλους καπιταλιστικούς ομίλους που ειδικεύονται στον τομέα των δημοσιών έργων. Στην κατασκευή υδατοφραγματών θα ήταν πιο εύλογο να αντιπαραθέσουμε την ευέλικτη διαχείριση των πλημμυρών όπως εφαρμοζόταν στην προαποικιακή περίοδο. Αυτό ακριβώς προτείνει το IRN/ΔΔΠ (Διεθνές Δίκτυο Ποταμών), να επιτραπεί δηλαδή η εκκένωση των ιζημάτων από τους χειμάρρους, προκειμένου να αποτραπεί η εναπόθεση ιλύος στην κοίτη και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να τροφοδοτηθεί το δέλτα τού ποταμού, να ανακοπεί η αποψίλωση των δασών, να καταστεί δυνατή η διαχείριση των ζωνών οι οποίες είναι εκτεθειμένες στον κίνδυνο πλημμύρας κ.λπ. Αυτό όμως απαιτεί την αναδιοργάνωση τού όλου συστήματος, το οποίο εκτείνεται σε περισσότερα από 3.000 χιλιόμετρα, πράγμα που, όμως, θα έχει σοβαρές συνέπειες για τον σχεδιασμό και τη διαχείριση τής περιοχής, για την αστική και αγροτική πολιτική, την ενεργειακή παραγωγή κ.λπ. Όσον αφορά στο κοινωνικό επίπεδο, αυτή η αναδιοργάνωση, η οποία οφείλει να υλοποιηθεί εντός δύο ή τριών δεκαετιών — δηλαδή, με πολύ ταχείς ρυθμούς για έργα τέτοιας έκτασης! — συνεπάγεται την αμφισβήτηση τόσο τής εξουσίας τής ολιγαρχίας στον τομέα τής εγγείου ιδιοκτησίας όσο και των αναπτυξιακών προγραμμάτων που επιβάλλονται σε συνάρτηση με το χρέος από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Εξάλλου, το χρέος αυτό πρέπει να ακυρωθεί, γιατί, σε διαφορετική περίπτωση, θα υποθηκευτεί σε μεγάλο βαθμό η ανοικοδόμηση τής χώρας, η οποία αφαιμαγμένη κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως το πρώτο παράδειγμα μιας σπειροειδούς πορείας οπισθοδρόμησης, όπου η παγκόσμια θέρμανση θα φέρει στο προσκήνιο το σύνολο των μηχανισμών υπανάπτυξης ενοποιώντας και πολλαπλασιάζοντας τα αρνητικά τους αποτελέσματα. Εδώ φαίνεται καθαρά ότι τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα είναι απόλυτα αλληλένδετα. Πράγματι, ο αγώνας ενάντια στην κλιματική ανατροπή προϋποθέτει και μια πολιτική ανατροπή στην κατεύθυνση ενός διαφορετικού αναπτυξιακού μοντέλου που θα επικεντρώνεται στην ικανοποίηση των πληθυσμιακών αναγκών. Σε διαφορετική περίπτωση, υπάρχει κίνδυνος να προκληθούν ακόμη πιο φοβερές καταστροφές, των οποίων τα πρώτα θύματα θα είναι οι φτωχοί. Αυτό είναι το προειδοποιητικό μήνυμα που στέλνει η τραγωδία τού Πακιστάν.

—Θεωρείται ότι οι χώρες τού Νότου θα πρέπει να παρακάμψουν το στάδιο των ορυκτών ενεργειών, ώστε να εξασφαλίσουν την ανάπτυξη τους προχωρώντας απευθείας στο στάδιο των ανανεώσιμων ενεργειών. Τι απαντάτε σε όσους αντιλέγουν ότι οι ανανεώσιμες ενέργειες δεν είναι σε θέση (τόσο από τεχνολογικής όσο και από ποσοτικής πλευράς) να εξασφαλίσουν τη λειτουργία αυτή;

D.T.: Θα τους έλεγα ότι έχουν άδικο. Η ηλιακή ροή που φτάνει στην επιφάνεια τής γης είναι 8 έως 10.000 φορές μεγαλύτερη από την παγκόσμια ενεργειακή κατανάλωση. Εκτιμάται ότι το τεχνικό δυναμικό των ανανεώσιμων ενεργειών — δηλαδή το χρησιμοποιήσιμο, μέσω των γνωστών τεχνολογιών, τμήμα τού θεωρητικού δυναμικού, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κόστος — ισοδυναμεί με έξι έως δεκαοχτώ φορές το σύνολο των παγκοσμίων αναγκών. Είναι βέβαιο ότι το τεχνικό δυναμικό θα μπορούσε να αυξηθεί πολύ γρήγορα, εφόσον η ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών θα αποτελούσε, επιτέλους, απόλυτη προτεραιότητα των ερευνητικών πολιτικών στον τομέα τής ενέργειας (πράγμα που δεν συμβαίνει πάντοτε σήμερα). Η μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές εγείρει βεβαίως πλήθος πολύπλοκων τεχνικών προβλημάτων, τα οποία δεν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρηθούν ανυπέρβλητα. Τα κύρια εμπόδια είναι πολιτικά. Πρώτον, οι ανανεώσιμες ενέργειες παραμένουν, με ορισμένες εξαιρέσεις, ακριβότερες από τις ορυκτές ενέργειες. Δεύτερον, η μετάβαση στις ανανεώσιμες ενέργειες δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να αλλάξουμε απλώς το καύσιμο στην αντλία — είναι ανάγκη να αλλάξει το όλο ενεργειακό σύστημα. Αυτό προϋποθέτει τεράστιες επενδύσεις, οι οποίες, στην αρχή τής μετάβασης, θα στηρίζονται αναγκαστικά στην κατανάλωση ορυκτών καυσίμων και θα παράγουν συνεπώς αέρια θερμοκηπίου· οι συμπληρωματικές αυτές εκπομπές πρέπει όμως να αντισταθμίζονται και γι’ αυτό, επί τού παρόντος, η μείωση τής τελικής ενεργειακής κατανάλωσης αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για τη μετάβαση στις ανανεώσιμες, η πραγματοποίηση τής οποίας θα ανοίξει βεβαίως νέους ορίζοντες. Επαναλαμβάνω ότι είναι αδύνατο να δοθεί ικανοποιητική λύση, χωρίς να αντιμετωπιστεί το διπλό εμπόδιο που αντιπροσωπεύουν τα καπιταλιστικά κέρδη και η καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτό συνεπάγεται κυρίως ότι η μεταβίβαση των καθαρών τεχνολογιών που ελέγχονται από τον Βορρά θα γίνει άνευ ανταλλάγματος προς τις χώρες τού Νότου, με μόνη προϋπόθεση ότι θα εφαρμοστούν από τον δημόσιο τόμεα και θα τελούν υπό λαϊκό έλεγχο.

—Δηλώνετε υπέρμαχος μιας κοινωνικής οικολογίας την οποία αποκαλείτε «οικοσοσιαλισμό». Τι είναι ένας οικοσοσιαλιστής και σε τι διαφέρει από έναν οικολόγο ή από έναν «απλό» σοσιαλιστή;

D.T.: Σε σχέση με τους οικολόγους, οι οικοσοσιαλιστές διαφοροποιούνται ως προς το ότι γι’ αυτούς η ανάλυση τής «οικολογικής κρίσης» δεν βασίζεται στη διαπίστωση ότι πρόκειται γενικά για μια κρίση τής σχέσης τής ανθρωπότητας με τη φύση, αλλά για κρίση τής σχέσης ενός ιστορικά προσδιορισμένου τρόπου παραγωγής και τού περιβάλλοντός του· επομένως, σε τελική ανάλυση, θεωρούν την κρίση ως έκφραση τού ίδιου τού τρόπου παραγωγής. Με άλλα λόγια, για τους οικοσοσιαλιστές, η οικολογική κρίση αποτελεί πράγματι έκφραση τής κρίσης τού καπιταλισμού (χωρίς βεβαίως να ξεχνάμε τη συγκεκριμένη μορφή που έλαβε η κρίση αυτή στις λεγόμενες «σοσιαλιστικές» χώρες, οι οποίες μιμήθηκαν άκριτα το πρότυπο τού καπιταλιστικού παραγωγισμού). Από αυτό προκύπτει ότι, στο πλαίσιο τού αγώνα για το περιβάλλον, οι οικοσοσιαλιστές προβάλλουν πάντοτε διεκδικήσεις αλληλένδετες με το κοινωνικό ζήτημα, με τον αγώνα των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων για την αναδιανομή τού πλούτου, για την απασχόληση, κ.λπ. Επιπλέον, έναντι των «απλών», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό σας, σοσιαλιστών, οι οικοσοσιαλιστές διαφέρουν ως προς το ότι θεωρούν ότι η μόνη μορφή αντικαπιταλισμού που αξίζει από εδώ και στο εξής είναι αυτή που λαμβάνει υπόψη τα φυσικά περιοριστικά όρια, καθώς επίσης και τους εγγενείς περιορισμούς τής λειτουργίας των οικοσυστημάτων. Το γεγονός αυτό έχει πολλαπλές συνέπειες: κατά πρώτο λόγο, βεβαίως, συνεπάγεται ρήξη με τον παραγωγισμό και τον καταναλωτισμό στο πλαίσιο μιας κοινωνική προοπτικής, όπου ο πραγματικός πλούτος θα συνίσταται στον ελεύθερο χρόνο και στις κοινωνικές σχέσεις, εφόσον θα έχουν ήδη ικανοποιηθεί οι βασικές ανθρώπινες ανάγκες· κατά δεύτερο λόγο, την αμφισβήτηση και απόρριψη των επιβλαβών τεχνολογιών και παραγωγικών δραστηριοτήτων, σε συνδυασμό με την απαίτηση επανεκπαίδευσης των εργαζομένων. Η μέγιστη αποκέντρωση τής παραγωγής και των δικτύων διανομής, στο πλαίσιο μιας οικονομίας που θα βασίζεται στον δημοκρατικό σχεδιασμό, συνιστά επίσης ένα διαρκές αίτημα των οικοσοσιαλιστών. Ένα άλλο σημείο που θα ήθελα να τονίσω αφορά στην αμφισβήτηση τού παραδοσιακού σοσιαλιστικού οράματος σύμφωνα με το οποίο κάθε αύξηση τής παραγωγικότητας τής αγροτικής εργασίας θεωρείται ως βήμα προς τον σοσιαλισμό. Γνώμη μου είναι ότι αυτή η αντίληψη δεν επιτρέπει την αντιμετώπιση των επιτακτικών αναγκών αυξημένου σεβασμού προς το περιβάλλον. Πράγματι, ένα περισσότερο οικολογικά ανεκτό πρότυπο γεωργικής και δασοκομικής δραστηριότητας προϋποθέτει την αύξηση και όχι τη μείωση τού εργατικού δυναμικού. Για παράδειγμα, η αναδημιουργία και ανάπλαση των δασυλλίων, των θαμνοφραχτών, των υγρών ζωνών, η διαφοροποίηση των καλλιεργειών, ο βιοέλεγχος κ.λπ. προϋποθέτουν αύξηση τού μέρους τής κοινωνικής εργασίας που αφιερώνεται σε δραστηριότητες οικολογικής διατήρησης. Δεν αποκλείεται η εργασία αυτή να απαιτεί υψηλή επιστημονικότητα και τεχνικότητα — δεν θα πρόκειται για επιστροφή στη χρήση τής αξίνας — θα είναι, ωστόσο, σε ελάχιστο βαθμό εκμηχανισμένη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο νομίζω ότι ένας πολιτισμός «μέριμνας και φροντίδας» (δανείζομαι την έννοια αυτή από την Ιζαμπέλ Στενγκέρς) πρέπει να διαπερνά όλες τις οικονομικές δραστηριότητες, και ιδιαίτερα εκείνες που έρχονται σε άμεση επαφή με τα οικοσυστήματα. Έχουμε όλοι μας την ευθύνη για τη φύση. Κατά κάποιο τρόπο, το ζήτημα που τίθεται είναι να γενικευθεί η λογική τής αριστεράς, όπως αυτή εκφράζεται στους τομείς τής εκπαίδευσης, τής φροντίδας προσώπων, κ.λπ. Κανένας σοσιαλιστής δεν μπορεί, για παράδειγμα, να ταχθεί υπέρ τής αντικατάστασης τού νοσηλευτικού προσωπικού από ρομπότ· έχουμε πλήρη συνείδηση τού γεγονότος ότι για την καλύτερη φροντίδα των ασθενών χρειαζόμαστε περισσότερες και καλύτερα αμοιβόμενες νοσοκόμες. Ε, λοιπόν, το ίδιο ισχύει, τηρουμένων των αναλογιών, και για το περιβάλλον: για ένα καλύτερο επίπεδο περιβαλλοντικής φροντίδας απαιτούνται αφενός μεν περισσότερα εργατικά χέρια, αφετέρου δε αυξημένη κατανόηση και ευαισθησία. Όσο κι αν αυτό είναι δύσκολο — και σε αντίθεση προς τους «απλούς» σοσιαλιστές — οι οικοσοσιαλιστές προτιμούν, έχοντας συνείδηση τού επείγοντος τής κατάστασης, να συμπεριλάβουν όλα αυτά τα ζητήματα στους σημερινούς αγώνες των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων, αντί να τα μεταθέτουν στο «αύριο που τραγουδά».

—Πολλοί, ανάμεσα στους οποίους κι εγώ, είναι πλέον πεπεισμένοι ότι αναπόφευκτη προϋπόθεση για την αποτελεσματική πάλη ενάντια στην κλιματική αλλαγή αποτελεί η εγκατάλειψη τού «παραγωγιστικού» καπιταλιστικού μοντέλου. Για το σκοπό αυτό επικαλείστε «τον κοινωνικό άνθρωπο, τους συνεταιρισμένους παραγωγούς». Ποιούς ακριβώς εννοείτε και πώς μπορούν αυτοί ενεργήσουν στην πράξη;

D.T.: Αναφέρεσθε στο ακόλουθο απόσπασμα από τον Μαρξ που περιλαμβάνεται στο έξεργο τού βιβλίου μου: «Η ελευθερία [στον τομέα τής φυσικής αναγκαιότητας] μπορεί να συνίσταται μόνο στο ότι ο κοινωνικός άνθρωπος, οι συνεταιρισμένοι παραγωγοί θα ρυθμίζουν ορθολογικά αυτή τους την ανταλλαγή τής ύλης με τη φύση …».³ Πρέπει να αντιληφθούμε ότι αυτό που εννοεί εδώ ο Μαρξ είναι ότι η ορθολογική αυτή ρύθμιση των ανταλλαγών με τη φύση προϋποθέτει την εξαφάνιση τού καπιταλισμού. Πράγματι, από την μια μεριά, η πάλη όλων εναντίον όλων υπονομεύει διαρκώς κάθε προσπάθεια των παραγωγών να συνεταιρισθούν μεταξύ τους, ενώ, από την άλλη, μια σημαντική μερίδα των παραγωγών, οι μισθωτοί, παραμένουν αποχωρισμένοι από τα μέσα παραγωγής — συμπεριλαμβανομένων και των φυσικών πόρων — που βρίσκονται, βεβαίως, στην ιδιοκτησία των εργοδοτών. Στο μέτρο που δεν διαθέτουν καμία εξουσία απόφασης, οι μισθωτοί βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία να ρυθμίσουν ορθολογικά την ίδια την παραγωγική διαδικασία, πόσο μάλλον τις υλικές τους ανταλλαγές με το περιβάλλον. Με σκοπό τον μετασχηματισμό τους σε κοινωνικά άτομα οι παραγωγοί πρέπει να αρχίσουν να συνασπίζονται ενάντια στους εκμεταλλευτές τους. Ο αγώνας τους αυτός φέρει το σπέρμα τής συλλογικής ιδιοποίησης των μέσων παραγωγής και τής κοινοχρησίας των φυσικών πόρων, πράγμα το οποίο αποτελεί αναγκαία, αλλά όχι επαρκή, προϋπόθεση για τη διασφάλιση μιας περισσότερο αρμονικής σχέσης με το περιβάλλον.

Με δεδομένο αυτό, η απάντηση στο ερώτημά σας όσον αφορά την ανάληψη συγκεκριμένης δράσης μπορεί να δοθεί εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους γίνεται ή όχι κατανοητή από τις διάφορες ομάδες των παραγωγών η αναγκαιότητα τής ορθολογικής ρύθμισης των ανταλλαγών τους με το περιβάλλον. Προκαλεί σήμερα έκπληξη το γεγονός ότι οι πιο προχωρημένες οικοσοσιαλιστικές θέσεις διατυπώνονται από τους αυτόχθονες λαούς και τους μικροαγρότες που κινητοποιούνται ενάντια στις αγροεπιχειρήσεις. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού αυτές οι δύο κατηγορίες παραγωγών διατηρούν ακόμα, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, τον έλεγχο των μέσων παραγωγής. Και σ’ αυτό οφείλεται το ότι είναι σε θέση να προτείνουν συγκεκριμένες ορθολογικές στρατηγικές σε σχέση με τις ανταλλαγές του με το περιβάλλον. Οι γηγενείς λαοί επικαλούνται την κλιματική προστασία ως επικουρικό επιχείρημα υπέρ τής διατήρησης τού προκαπιταλιστικού τρόπου ζωής τους σε συμβίωση με το δασικό περιβάλλον. Για παράδειγμα, το αγροτικό κίνημα Via Campesina έχει επεξεργαστεί ένα πλήρες πρόγραμμα συγκεκριμένων διεκδικήσεων που στηρίζονται στην ιδέα ότι «οι αγρότισσες και οι αγρότες ξέρουν πώς μπορεί να αναστραφεί η κλιματική θέρμανση». Εν αντιθέσει, το εργατικό κίνημα προχωρεί με καθυστέρηση και αυτό προφανώς οφείλεται στο ότι, εκ των πραγμάτων, κάθε μισθωτός εργαζόμενος δεν μπορεί παρά να ευελπιστεί στην καλή πορεία τής επιχείρησης που τον εκμεταλλεύεται, προκειμένου να μην χάσει το μεροκάματό του. Η κατάληξη είναι ότι όσο περισσότερο υποχωρούν οι δεσμοί εργατικής αλληλεγγύης μπροστά στη νεοφιλελεύθερη επέλαση τόσο δυσκολότερη γίνεται η ανάπτυξη μιας οικολογικής συνείδησης μεταξύ των εργατών. Αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα, αφού, λόγω τής κεντρικής θέσης που κατέχει στην παραγωγή, η εργατική τάξη καλείται να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στον αγώνα για μια εναλλακτική αντικαπιταλιστική λύση αναγκαία για την σωτηρία τού περιβάλλοντος. Οι γηγενείς λαοί, οι αγροτικές οργανώσεις και η νεολαία έχουν, επομένως, συμφέρον να επιδιώξουν την όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή των συνδικάτων στις εκστρατείες για το κλίμα, πολλαπλασιάζοντας τις πρωτοβουλίες συνεργασίας, τις επαφές με τη βάση κ.λπ. Στο εσωτερικό τού ίδιου τού εργατικού κινήματος θα πρέπει να συμβάλουμε στην ανάδειξη αιτημάτων τα οποία ναι μεν θα ανταποκρίνονται στις προτεραιότητες που αφορούν θέματα απασχόλησης, εισοδήματος και εργασιακών συνθηκών, αλλά, συγχρόνως, θα κινούνται στην κατεύθυνση τής μείωσης των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου. Από την άποψη αυτή αποτελεί σημαντικό διακύβευμα η γενική, ριζική μείωση τού χρόνου εργασίας, χωρίς όμως μισθολογικές απώλειες, συνοδευόμενη από δραστική ελάττωση των ρυθμών εργασίας και από αντισταθμιστικές προσλήψεις. Μια άλλη πτυχή είναι η διεύρυνση τού δημόσιου τομέα υπό τον έλεγχο των εργατών και χρηστών: ποιοτικές, δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες, δημόσιες υπηρεσίες ενέργειας, δημόσιες επιχειρήσεις για την μόνωση και την ανανέωση κτιρίων και εγκαταστάσεων κ.λπ. Επομένως, οι οικοσοσιαλιστές έχουν να διαδραματίσουν ένα ρόλο στην ανάδειξη τέτοιων αιτημάτων.

—Όσον αφορά το βιβλίο σας Ο ανέφικτος πράσινος καπιταλισμός, δεν φαίνεται να σας απασχολεί το ενδεχόμενο να κατηγορηθείτε ως καταστροφολόγος από όσους δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί ότι έχουμε ήδη εισέλθει στην ανθρωπόκαινο περίοδο και ότι, ιδιαίτερα από την έναρξη τής βιομηχανικής εποχής, ο άνθρωπος είναι ο κύριος υπεύθυνος για την επιτάχυνση τής κλιματικής αλλαγής. Ο πράσινος καπιταλισμός, όπως και η «βιώσιμη ανάπτυξη» ή ακόμα και η «πράσινη εξαπάτηση», δεν αποτελούν έκφραση μιας γενικότερης βούλησης απεμπόλησης των ευθυνών αυτών και εμμονής στην πεπατημένη; Η εγκατάλειψη τού «παραγωγιστικού» καπιταλιστικού μοντέλου δεν πρέπει πρώτα να περάσει από το στάδιο τής αλλαγής τής καταναλωτικής και παραγωγικής μας συμπεριφοράς;

D.T.: Δεν είμαι καταστροφολόγος. Στο βιβλίο μου έχω βασιστεί σχεδόν αποκλειστικά στις εκθέσεις τής διακυβερνητικής διάσκεψης για το κλίμα (IPPC/ GIEC), οι οποίες, παρά τα όσα λέγονται, νομίζω ότι αποτελούν, από πλευράς διαγνώσεων για την κλιματική θέρμανση και τις πιθανές επιπτώσεις της, μια εξαιρετική σύνθεση των ευρημάτων τής «καλής επιστήμης» έχοντας μάλιστα υποβληθεί και σε αξιολόγηση από ομότιμους κριτές. Είναι αλήθεια ότι η IPPC καθυστερεί κάπως στην παρακολούθηση των πρόσφατων ανακαλύψεων, αλλά αυτό έχει μικρό αντίκτυπο στα συμπεράσματά της. Στην πραγματικότητα, με φοβίζουν οι ρητορικές υπερβολές που προσπαθούν να σπείρουν τον πανικό, διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο συμβάλουν πάρα πολύ συχνά στην συγκάλυψη των πραγματικών απειλών και ευθυνών. Η κλιματική ανατροπή δίνει πρόσφορο έδαφος σε διάφορες εσχατολογίες, ενώ δεν λείπουν και οι γκουρού που ωρύονται ότι «ο πλανήτης κινδυνεύει», ότι «η ζωή ή η ανθρωπότητα απειλείται με εξαφάνιση», ότι το «φωτοσυνθετικό ταβάνι» θα πέσει στα κεφάλια μας και δεν ξέρω τι ακόμα. Όλα αυτά είναι υπερβολικά. Ο πλανήτης δεν έχει τίποτα να φοβηθεί και η ζωή στη γη είναι φαινόμενο τέτοιας ανθεκτικότητας, ώστε θα έλεγα ότι ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να την εξαφανίσει, ακόμα κι αν έκανε εσκεμμένη χρήση ατομικών βομβών … Ομοίως η ίδια η κλιματική αλλαγή δεν απειλεί με εξαφάνιση το ανθρώπινο είδος. Ο επικείμενος κίνδυνος έχει πολύ πιο περιορισμένο χαρακτήρα: τρία περίπου δισεκατομμύρια ανθρώπινα όντα κινδυνεύουν να υποστούν σημαντική υποβάθμιση των συνθηκών ζωής τους, ενώ απειλείται η ίδια η ύπαρξη μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων εξ αυτών — και μάλιστα των πλέον φτωχών. Αυτό το γνωρίζουν οι υπεύθυνοι για τη λήψη των αποφάσεων, αλλά δεν κάνουν τίποτε ή σχεδόν τίποτε, διότι το πολύ υψηλό κόστος που αυτό συνεπάγεται θα δημιουργούσε προβλήματα στην καλή πορεία των επιχειρήσεων. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα. Οι κινδυνολογίες πολύ συχνά λειτουργούν κατά τρόπο ώστε να αποσιωπάται η άτεγκτη σκοπιμότητα που ενδεχομένως κρύβουν, αμβλύνοντας συγχρόνως τον χαρακτήρα των πραγματικών προκλήσεων στο πλαίσιο δημιουργίας ενός αισθήματος συλλογικής ευθύνης: «ας μην χρονοτριβούμε με την εξονυχιστική εξέταση των ευθυνών», «είμαστε όλοι υπεύθυνοι», «πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε να κάνουμε προσπάθειες» κ.λπ. Στο μεταξύ τα ενεργειακά λόμπι συνεχίζουν να καταναλώνουν ανεξέλεγκτα τεράστιες ποσότητες ορυκτού άνθρακα και πετρελαίου σαν να μην τρέχει τίποτε…

Βάσει αυτού μπορώ τώρα να απαντήσω στο δεύτερο σκέλος τού ερωτήματός σας σχετικά με τις αλλαγές στην καταναλωτική και παραγωγική συμπεριφορά. Σε συνέχεια των όσων ανέφερα προηγουμένως, πρέπει να υπογραμμίσω ότι οι μισθωτοί δεν είναι σε θέση να μεταβάλουν τη συμπεριφορά τους ως παραγωγοί. «Ποιος και πώς παράγει; Για ποιο λόγο, σε ποιες ποσότητες, με ποιες περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις; Επίσης, για ποιον προορίζεται η παραγωγή;» Όλα αυτά είναι ερωτήματα στα οποία μόνο οι εργοδότες έχουν την εξουσία να δώσουν απάντηση σε καθημερινή βάση και η απάντησή τους αυτή καθορίζεται σε τελική ανάλυση από τον παράγοντα κέρδους. Εκείνο που μπορούν να κάνουν οι μισθωτοί είναι να προσπαθούν να ασκούν το δικαίωμα ελέγχου και παρακολούθησης τής διαχείρισης που ασκεί ο εργοδότη τους, με σκοπό τόσο την έκφραση αντιρρήσεων όσο και την συνειδητοποίηση τής ικανότητάς τους να πετύχουν περισσότερα, με κριτήρια άλλα από το κέρδος. Σ’αυτό έγκειται η δυναμική τού εργατικού ελέγχου και οι οικοσοσιαλιστές οφείλουν να εξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο η παλιά αυτή διεκδίκηση μπορεί να διευρυνθεί, ώστε να συμπεριλάβει περιβαλλοντικούς σκοπούς και προτεραιότητες.

Σε σχέση με τις αλλαγές στην καταναλωτική συμπεριφορά, νομίζω ότι πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ ατομικού και συλλογικού επιπέδου. Είναι βεβαίως γενικά προτιμότερο όσοι για παράδειγμα ταξιδεύουν με αεροπλάνο να αντισταθμίζουν τις εκπομπές τους CO₂ με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο· αλλά αυτό έχει κυρίως ως αποτέλεσμα την εκτροπή από τον βασικό στόχο, που είναι ο αγώνας για την υλοποίηση των αναγκαίων δομικών αλλαγών, λόγω τού ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο απαλλασσόμαστε εύκολα από τις ενοχές μας. Η προώθηση αυτού τού τύπου καταναλωτικών συμπεριφορών δεν είναι τίποτε άλλο παρά συμμετοχή στο παιχνίδι τής «πράσινης εξαπάτησης», που έχει ως σκοπό να αποτρέψει την αναζήτηση εναλλακτικής οδού πλην τής «πεπατημένης». Είναι όμως κάτι το διαφορετικό οι συλλογικές αλλαγές που συμβάλουν στην καθιέρωση μιας διαφορετικής πιθανής λογικής και οι οποίες, ευνοώντας την επινόηση εναλλακτικών πρακτικών, συντελούν στη συνειδητοποίηση τής ανάγκης υλοποίησης δομικών αλλαγών μέσω κοινωνικών κινητοποιήσεων. Είναι αυτού τού είδους οι αλλαγές συμπεριφοράς που πρέπει να ενθαρρυνθούν, όπως για παράδειγμα οι όμιλοι αγοράς βιολογικών προϊόντων απευθείας από τους αγρότες ή οι συλλογικοί λαχανόκηποι σε αστικές περιοχές.

—Είναι δυνατόν να αγωνιστούμε ενάντια στην κλιματική ανατροπή χωρίς να λάβουμε υπόψη τα συνακόλουθα οικονομικά και κοινωνικά κόστη; Είναι πράγματι επείγουσα η ανάγκη οικοδόμησης ενός διαφορετικού μοντέλου, αν αυτό συνεπάγεται τον κίνδυνο να απειληθεί με εξαφάνιση η κοινωνία μας; Υφίσταται επιλογή ανάμεσα στον πολιτισμό και την φύση;

D.T.: Αποτελεί αντιστροφή τής πραγματικότητας ο ισχυρισμός ότι μια διαφορετική κλιματική πολιτική, η οποία θα αναγνώριζε την προτεραιότητα τής φύσης έναντι τού πολιτισμού, θα έθετε σε κίνδυνο ολόκληρη την κοινωνία μας! Αντιθέτως, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο πολιτισμός μας απειλείται στην πραγματικότητα από την σημερινή πολιτική η οποία προκαλεί τεράστιες μη αναστρέψιμες βλάβες στο φυσικό περιβάλλον που αποτελεί κοινή μας κληρονομιά. Και έχουμε πλέον επίγνωση των πενιχρών αποτελεσμάτων στα οποία οδηγεί αυτή η πολιτική, η οποία είναι πλήρως υποταγμένη στο δόγμα τής αποδοτικότητας τού κόστους. Οδηγούμαστε σε απόλυτο αδιέξοδο. Προφανώς, η χάραξη μιας διαφορετικής πολιτικής δεν μπορεί να αγνοεί συστηματικά τον παράγοντα τού κόστους των διάφορων μέτρων: μεταξύ δύο ισοδύναμων στρατηγικών μείωσης των εκπομπών είναι εύλογο να προτιμήσουμε εκείνη η οποία θα συνεπάγεται το μικρότερο κόστος για το κοινωνικό σύνολο, εφόσον βεβαίως όλες οι λοιπές προϋποθέσεις είναι οι αυτές. Αλλά η ουσία είναι ότι χρειαζόμαστε, κατ’ αρχάς, μια άλλη πολιτική που δεν θα καθοδηγείται από το κριτήριο τού κόστους, αλλά από κατ’ εξοχήν ποιοτικά κριτήρια. Σε τεχνικό επίπεδο, ουσιώδες κριτήριο είναι η ενεργειακή απόδοση από πλευράς κυκλωμάτων παραγωγής. Ο μεγάλος αμερικανός οικολόγος Μπάρι Κόμονερ είχε ήδη πριν από είκοσι χρόνια ταχθεί υπέρ αυτού τού στόχου. Έλεγε μάλιστα πως από άποψης θερμοδυναμικής είναι παράλογο να μεταφέρουμε ορυκτό άνθρακα σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων με σκοπό την παραγωγή ηλεκτρισμού που, στη συνέχεια, θα διοχετευθεί μέσω δικτύων εκατοντάδων χιλιομέτρων για την θέρμανση νερού οικιακής χρήσης — πράγμα που άλλωστε μπορεί να γίνει και με τη χρήση ηλιακού θερμοσίφωνα. Σε κοινωνικό επίπεδο, σημαντικό κριτήριο είναι η προστασία τής ευημερίας των πληθυσμών και μάλιστα των πλέον φτωχών. Σήμερα το κριτήριο αυτό αγνοείται σε μεγάλο βαθμό, πράγμα που έχει δραματικές συνέπειες, όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στο Πακιστάν.

—Τέλος, πιστεύετε ότι το οικοσοσιαλιστικό σχέδιο δράσης που προτείνετε μπορεί να υλοποιηθεί στο εγγύς μέλλον;

D.T.: Η δυνατότητα υλοποίησης του σχεδίου αυτού εξαρτάται ολοκληρωτικά από το συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα αφενός μεν στον καπιταλισμό και αφετέρου στους εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους από το σύστημα αυτό. Δεν πρέπει να το κρύψουμε ότι ο συσχετισμός δυνάμεων ευνοεί σήμερα τον καπιταλισμό. Ωστόσο, τρίτος δρόμος δεν μπορεί να υπάρξει: αποδεικνύεται καθημερινά η οικολογική αναποτελεσματικότητα και η κοινωνική αδικία των προσπαθειών σωτηρίας τού κλίματος μέσω των μηχανισμών της αγοράς. Ο μόνος δρόμος είναι αυτός τής αντίστασης. Μόνο μέσω τής αντίστασης μπορεί να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων, έτσι ώστε να επιβληθούν επί μέρους μεταρρυθμίσεις προς την ορθή κατεύθυνση. Πρώτο βήμα αποτέλεσε η Κοπεγχάγη, ενώ ένα δεύτερο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν η συνδιάσκεψη της Κοτσαμπάμπα. Πρέπει να συνεχίσουμε στο δρόμο μας, ώστε μέσα από συμμαχίες και κινητοποιήσεις να δημιουργήσουμε ένα τεράστιο παγκόσμιο κίνημα για τη σωτηρία τού κλίματος στο πλαίσιο τής κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό θα ήταν αποτελεσματικότερο από κάθε είδους πρωτοβουλίες προωθούμενες από οµάδες συµφερόντων που καλλιεργούν αυταπάτες για ένα δήθεν πράσινο καπιταλισμό.

[1] http://www.contretemps.eu/interviews/productivisme-coeur-capitalisme· το κείμενο δημοσιεύθηκε αρχικά στην ιστοσελίδα http://www.ecologitheque.com/itwtanuro.html

[2] Πρόκειται για τις εκδόσεις «Οι κακόγνωμοι/ Η ανακάλυψη» που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία τής Ιζαμπέλ Στενγκέρς και τού Φιλίπ Πινιάρ (http://goo.gl/i3bQE). Ο Tanuro είναι επίσης ιδρυτής τού ΜΚΟ «Climat et justice sociale» (Κλίμα και κοινωνική δικαιοσύνη).

[3] Κεφάλαιο, Γ΄ κεφ.48, σελ.1008, μετφρ. Μαυρομμάτη.

(WordCnt:4270)

Εικόνα: http://centrefortheaestheticrevolution.blogspot.com/2010/08/exhibitions-i-didnt-see-but-wish-i-had.html

Άλλα κείμενα του Tanuro στα ελληνικά:
http://okde.org/4/climagr_ab.pdf
http://www.okde.org/4/climagr_d.pdf
http://www.okde.org/4/clima_dt_301109…

πηγή: waltendegewalt.wordpress.com

Ένα βελανίδι για την Πεντέλη μας…

2011-11-26T09:09:00.000+02:00

Η Στ' τάξη του δημοτικού σχολείου Ανατολής συμμετείχε στο περιβαλλοντικό πρόγραμμα της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής και της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης.

Σε μια ξεχωριστή δεντροφύτευση στην περιοχή Καραούλι της Πεντέλης συμμετείχαν την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου, οι μαθητές της Στ' τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ανατολής. Αυτή τη φορά δεν είχαν να φυτέψουν δενδρύλλια, όπως άλλες φορές στο παρελθόν, αλλά σπόρους βελανιδιάς.

Ο υπεύθυνος της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης που μίλησε στα παιδιά, είπε πως η ήμερη βελανιδιά που φυτεύτηκε είναι ένα δέντρο φυλλοβόλο που μπορεί να πρασινίσει ξανά την Πεντέλη.

Κι αυτό γιατί οι ρίζες της προχωρούν βαθιά στο έδαφος και δεν περιέχει εύφλεκτο ρετσίνι, κάτι που σημαίνει πως αντέχει στη φωτιά αλλά και στον δυνατό αέρα που έχει στο Καραούλι της Πεντέλης.

Μαζί με τους μαθητές του δημοτικού σχολείου Ανατολής, σπόρους βελανιδιάς φύτεψαν και μαθητές του δημοτικού Ανθούσας, του 2^ου δημοτικού Ραφήνας και του 4^ου δημοτικού Παλλήνης.

Τα βελανίδια φυτεύθηκαν σε βάθος 5 εκατοστών και στη συνέχεια σκεπάστηκαν οι μικροί λάκκοι με χώμα.

Το μεγαλύτερο δάσος ήμερης βελανιδιάς έχει απομείνει στο Ξηρόμερο της Αιτωλοακαρνανίας αλλά με τη ζεστασιά που είδαν τα παιδιά τη δεντροφύτευση, η Πεντέλη σε λίγα χρόνια θα γίνει το πιο φιλόξενο καταφύγιο ήμερης βελανιδιάς στη χώρα.

Ρεπορτάζ - Φωτογραφίες: Νικόλας Σόμογλου

πηγή: marathonlive.gr & Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατ. Αττικής

Δεντροφύτευση & Θαμνοφύτευση, Κυριακή 27/11, 11:00 πμ

2011-11-24T22:10:00.003+02:00

Αγαπητοί Συγκάτοικοι,

Πικροδάφνη
(Nerium oleander)

Σας προσκαλούμε στη Δεντροφύτευση-Θαμνοφύτευση που θα πραγματοποιήσουμε την Κυριακή 27/11 και ώρα 11:00 π.μ. στον περιβάλλοντα χώρο του γραφείου μας (Container πρώην εργοταξίου ΑΟΟΑ) στη συμβολή των οδών Μακεδονίας και Αιγ. Πελάγους (Διώνη). Ελάτε να φυτέψουμε μαζί ένα θάμνο/δεντράκι για να ομορφύνουμε την περιοχή μας, σαν κίνηση περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης για αυτή την πληγείσα από φωτιές, σκουπίδια και μπάζα περιοχή και σαν διαμόρφωση αυτού του χώρου σαν σημείο συνάντησης. Στην εκδήλωσή μας θα παρευρεθούν και εκπρόσωποι της περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένης πρωτοβουλίας Δασαμάρι SOS. Θα υπάρχει μπουφές με σπιτικά εδέσματα. Όσοι από εσάς διαθέτουν εργαλεία σκαψίματος (τσάπες κλπ), αν είναι δυνατόν να τα φέρετε.

Ευχαριστώ
Βασιλική Δημητρέλη

Σύλλογος Κατοίκων Διώνης-Αγ. Σπυρίδωνα Πικερμίου "H Αγ. Φιλοθέη"
Βασιλική Δημητρέλη
Προσωρινή Γραμματέας
Τηλ: +306947493364

Προετοιμασία βελανιδιών για προβλάστηση σε περλίτη

2011-11-22T17:02:00.001+02:00

Η συλλογή των βελανιδιών έγινε στις 12/11/2011 και τις επόμενες μέρες τοποθετήθηκαν στον περλίτη.
Κάθε συμβουλή ή παρατήρηση για τη βελτίωση της μεθόδου είναι ευπρόσδεκτη.

if you give up, they give up

2011-11-21T00:48:00.000+02:00

Κλιματική αλλαγή, υπερθέρμανση, ερήμωση ...
Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ
ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ.

Ο «πράσινος» και «φιλάνθρωπος» αρχιεπίσκοπος

2011-11-19T01:30:00.000+02:00

Άρθρο της Ηλέκτρας Κλείτσα

«Το χρήμα δεν κάνει διακρίσεις, θρησκευτικές, ή φυλετικές και είναι καλοδεχούμενο όταν επενδύεται σε αποστολή φιλανθρωπίας». Αυτή ήταν η δήλωση (ανώνυμου) ιεράρχη στην εκκλησιαστική ιστοσελίδα ierovima.gr, σε σχέση με τους επίσης ιερούς σκοπούς του ταξιδιού του αρχιεπισκόπου στο Κατάρ.

Πράγματι, όλα δείχνουν ότι οι συναντήσεις του αρχιεπισκόπου με τους εκπροσώπους της επενδυτικής ελίτ του Κατάρ ήταν «εποικοδομητικές». Ενδέχεται μάλιστα τα αποτελέσματά τους, να του επιτρέψουν σύντομα να μιλάει για το μεγαλύτερο φωτοβολταϊκό πάρκο της Ευρώπης. Το έργο, που θα κοστίσει περίπου ένα δις ευρώ, θα κινηθεί με τη διαδικασία fast track και αναμένεται να αποφέρει σημαντικά κέρδη, τόσο στην εκκλησία, όσο και στους επίδοξους επενδυτές.

Περί Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ)

Οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας είναι πράγματι η μόνη περιβαλλοντικά ασφαλής λύση στο ενεργειακό πρόβλημα του πλανήτη. Ο ήλιος, ο αέρας, το νερό, είναι φυσικές πηγές που μπορούν να τροφοδοτήσουν ενεργειακά ολόκληρο τον κόσμο, με πολύ χαμηλό κόστος, απειροελάχιστη περιβαλλοντική επιβάρυνση και εξάλειψη των κινδύνων που παρουσιάζουν οι συμβατικές μορφές ενέργειας, από τα ορυκτά καύσιμα, μέχρι τις πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Ιδιαίτερα σήμερα, με την υπερθέρμανση του πλανήτη να έχει χτυπήσει κόκκινο, εξ αιτίας των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, (μεγάλο μέρος των οποίων οφείλεται στη χρήση ορυκτών καυσίμων), αλλά και μετά την τραγωδία της Φουκοσίμα, που απέδειξε με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι η πυρηνική ενέργεια είναι μια ωρολογιακή βόμβα για το μέλλον της ανθρωπότητας, οι ΑΠΕ κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος. Παράλληλα βέβαια, πολλές από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες ενέργειας, βλέπουν στις ΑΠΕ ένα νέο πεδίο για χρυσές δουλειές. Ανάμεσά τους, και οι νέοι φίλοι του αρχιεπισκόπου από το Κατάρ.

Φιλάνθρωπος, και περιβαλλοντικά ευαίσθητος ο αρχιεπίσκοπος, βάζει το «συμφέρον του τόπου» πάνω από μισαλλοδοξίες και θρησκευτικές διαφορές! Δείχνει το δρόμο της «πράσινης» ανάπτυξης και ταυτόχρονα εξασφαλίζει σημαντικά κέρδη για την εκκλησία, (νοικιάζοντας μεγάλες εκτάσεις που βρίσκονται στην ιδιοκτησία της), κέρδη που θα επιτρέψουν την επέκταση του φιλανθρωπικού της έργου! Επειδή όμως η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική από το θεάρεστο έργο που παρουσιάζεται στη βιτρίνα, ας ρίξουμε μια ματιά στη μέχρι στιγμής συμφωνία:

Σε ποιες εκτάσεις

Όπως είπαμε και πιο πάνω, οι ΑΠΕ είναι ίσως σήμερα η μόνη ουσιαστική απάντηση σε μια σειρά από εφιαλτικά περιβαλλοντικά σενάρια που απειλούν τον πλανήτη. Υπάρχουν ωστόσο μερικές προϋποθέσεις: αν για παράδειγμα για να κατασκευαστεί ένα αιολικό, ή ένα φωτοβολταϊκό πάρκο εξαφανιστεί ένα βουνό, ή μια παραλία, τότε μάλλον η λύση δεν είναι και τόσο … «πράσινη». Στην περίπτωση της συμφωνίας που ετοιμάζεται να κλείσει η εκκλησία μάλιστα, δεν μιλάμε για ένα οποιοδήποτε «λοφάκι», αλλά για 3.500 στρέμματα στην Πεντέλη, που βρίσκονται στην ιδιοκτησία της ομώνυμης μονής!

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Ισοτιμία», (25/9/11), «Η τεράστια έκταση των 25.000 στρεμμάτων, που έχει στην ιδιοκτησία της η μονή, παρέμενε εδώ και πολλά χρόνια αναξιοποίητη. Αυτό, λόγω του δασικού χαρακτήρα της περιοχής, που δεν επιτρέπει άλλες παρεμβάσεις, εκτός από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας» … «Επελέγη τελικά, με τις “ευλογίες” του δήμου Πεντέλης, μια έκταση 16.000 στρεμμάτων στα νοτιοανατολικά του Πεντελικού Όρους, σε βραχώδη έκταση ανάμεσα στα καμένα. Στα 3.500 περίπου από αυτά τα στρέμματα, θα τοποθετηθούν τα φωτοβολταϊκά, δημιουργώντας το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης. Τα υπόλοιπα 13.000 (σχεδόν) στρέμματα θα φυτευτούν με τρία εκατομμύρια δέντρα, από την εταιρία που θα επιλεγεί και θα εκμεταλλευτεί το πάρκο».

Τι λέει η εκκλησία…

Κανένας λόγος ανησυχίας επομένως! Οι εκπρόσωποι μάλιστα της εκκλησίας επιμένουν ότι όχι μόνο θα παράγονται τεράστιες ποσότητες ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, αλλά και ότι ξαφνικά τα καμένα θα ξαναζωντανέψουν, και μάλιστα θα συντηρούνται από την εταιρία που θα αναλάβει το έργο. Σύμφωνα με τον ηγούμενο της μονής, Επίσκοπο Ιωάννη Σακελαρίου, «… θα υπάρξει ελάφρυνση από ρύπους. Επίσης θα έχουμε το δάσος. Και φανταστείτε ένα δάσος που θα συντηρείται για 20 χρόνια. Κάτι θα αποδώσει».

Αμφιβάλει κανείς για το τι θα αποδώσει; Ποιο μπορεί να είναι πραγματικά το μέλλον μιας καμένης δασικής έκτασης που περνάει υπό την «προστασία» μιας ιδιωτικής εταιρίας; Θα εκπλαγεί κανείς αν μέσα στα επόμενα 20 χρόνια αρχίσουν να «φυτρώνουν» γύρω από τα φωτοβολταϊκά, μεζονέτες, συνεδριακά κέντρα, και γενικά οτιδήποτε μπορεί να είναι στοιχειωδώς πιο κερδοφόρο από τα δέντρα; Εξ άλλου, μπορεί η πολλή σκιά γύρω από τα φωτοβολταϊκά να αποδειχτεί βλαπτική για την απόδοση της επένδυσης…

… και ο δήμος Πεντέλης

Εκτός από τα απαιτούμενα «αντισταθμιστικά οφέλη» και τις θέσεις εργασίας στα οποία προσβλέπει ο Δημήτρης Στεργίου, δήμαρχος Πεντέλης, δεν βλέπει κανένα περιβαλλοντικό πρόβλημα στην υλοποίηση της επένδυσης: «Τα σημεία σε αυτή την περιοχή εκτιμώ ότι, εφόσον είναι πετρώδη τμήματα μέσα σε καμένη δασική περιοχή, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αγκίστρωση κατόπτρων».

Σιγά μωρέ, βράχια είναι…

Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι η επένδυση πράγματι αποδίδει τόσο σε θέσεις εργασίας στην περιοχή, όσο και σε περιβαλλοντικά οφέλη, με τη μεγάλη παράγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Ας κάνουμε επίσης την αστεία υπόθεση ότι ο εργολάβος που θα αναλάβει το έργο θα είναι συνεπής προς τις υποχρεώσεις του, θα φυτέψει πράγματι τρία εκατομμύρια δέντρα και θα τα περιποιείται με στοργή για τα επόμενα 20 χρόνια.

Εξακολουθεί να υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: ένα δάσος, δεν είναι απλά «πολλά δέντρα, το ένα δίπλα στο άλλο». Είναι ένα ενιαίο οικοσύστημα, που αποτελείται τόσο από εκατοντάδες είδη χλωρίδας και πανίδας, όσο και από το ίδιο του το έδαφος. Αν στο εσωτερικό του αρχίσουν να «φυτρώνουν» φωτοβολταϊκά, τότε το οικοσύστημα αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ανεπηρέαστο, αφού η ενότητά του θα έχει διασπαστεί οριστικά από ένα ξένο σώμα, ακόμη κι αν γύρω – γύρω υπάρχουν τρία εκατομμύρια νέα δέντρα που ποτίζονται συστηματικά.

Ακόμη κι αν δούμε το θέμα μόνο από τη σκοπιά της μετακίνησης διάφορων ειδών πανίδας από ένα σημείο του δάσους στο άλλο, 3.500 στρέμματα με φωτοβολταϊκά δεν είναι απλά ένα μικρό εμπόδιο, είναι η απόλυτη καταστροφή. Εκτός αν μπορεί κανείς να φανταστεί αλεπούδες, σκαντζόχοιρους και χελώνες να χοροπηδάνε από ΑΠΕ σε ΑΠΕ!

Προφανώς, για τους υπέρμαχους του έργου, οι βραχώδεις περιοχές είναι μια καλή δικαιολογία για μπίζνες μέσα στο δάσος. Τα «άχρηστα βράχια» όμως, δεν είναι ούτε άχρηστα, ούτε διακοσμητικό στοιχείο, ούτε βάσεις για φωτοβολταϊκά. Ακόμη και πάνω σε βραχώδη εδάφη, συνήθως υπάρχει βλάστηση, ακόμη κι αν δεν είναι τόσο εντυπωσιακή όσο τα πεύκα, η διατήρησή της είναι ζωτική για την ενότητα του οικοσυστήματος.

Επιπλέον, μια τόσο μεγάλη εγκατάσταση δεν μπορεί να βρίσκεται στη μέση του πουθενά. 3.500 στρέμματα φωτοβολταϊκών, χρειάζονται ένα αρκετά εκτεταμένο οδικό δίκτυο, μπροστά στην κατασκευή του οποίου, προφανώς δε θα μετρήσουν ιδιαίτερα οι διαβεβαιώσεις για αναδάσωση των καμένων εκτάσεων.

Για τους φτωχούς ρε γαμώτο!

Για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται ότι η υποκρισία της εκκλησίας δεν έχει όρια. Ας αφήσουμε προς το παρόν στην άκρη την παράνοια που αποτελεί το γεγονός ότι τεράστιες δασικές εκτάσεις βρίσκονται νόμιμα στην ιδιοκτησία τόσο της εκκλησίας, όσο και άλλων ιδιωτών. Ας αφήσουμε επίσης στην άκρη το γεγονός ότι η μονή Πεντέλης δεν έχει πει κουβέντα, και πολύ περισσότερο δεν έχει κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι της για να αναδασωθεί η κατεστραμμένη «ιδιοκτησία» της. Επίσης, ας ξεχάσουμε προσωρινά το γεγονός ότι ο αρχιεπίσκοπος έχει ζητήσει στο παρελθόν να αποχαρακτηριστούν δασικές εκτάσεις, να ξαναρχίσει η εξόρυξη μαρμάρου στην Πεντέλη, ενώ ταυτόχρονα η μονή Πεντέλης εξακολουθεί να διατηρεί αυθαίρετα κτίσματα στην περιοχή.

Το επιχείρημα όμως για την ενίσχυση του «φιλανθρωπικού» έργου της εκκλησίας είναι πραγματική προσβολή για τη νοημοσύνη μας. Τη στιγμή που ολόκληρη η ελληνική κοινωνία υποχρεώνεται να πληρώσει το πρόσφατο χαράτσι στην ακίνητη περιουσία (ναι, για το δυάρι στα Κάτω Πατήσια), πέρα από τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, τις απολύσεις, τη συνολική συντριβή του βιοτικού της επιπέδου, η αμύθητη ακίνητη περιουσία της εκκλησίας, εξαιρείται ακόμη και από αυτό! Κατά τα άλλα, προσπαθούν να μας πείσουν ότι χρειάζονται τα νοίκια από τα 16.000 στρέμματα στην Πεντέλη, για να καταφέρουν να διατηρήσουν και να ενισχύσουν το «φιλανθρωπικό» τους έργο.

Οφείλουμε βέβαια να παραδεχτούμε ότι κι αυτοί άνθρωποι είναι, έχουν ανάγκες. Όσο για τους υπόλοιπους, που δεν είχαν την «τύχη» να είναι μέλη της ιεραρχίας, να διευθύνουν μια τράπεζα, ή έστω μια «πράσινη» εταιρία ενέργειας, όσο για τις καμένες εκτάσεις τις Πεντέλης και τα άχρηστα, αντιαισθητικά πετρώδη τοπία της, ε, κάτι θα γίνει και γι αυτούς. Ο θεός είναι μεγάλος…

πηγή: GreenAttack

Παραδίδουν άνευ όρων τα σκουπίδια στον εργολάβο

2011-11-17T21:14:00.001+02:00

ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΣΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΕΛΗ

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ετοιμη να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις των εργολάβων, χωρίς... πολυφωνίες και πολλές πολλές κουβέντες, εμφανίζεται η κυβέρνηση στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Οι τρόποι διαχείρισης των σκουπιδιών που προωθούνται με πρωταγωνιστή τον όμιλο Μπόμπολα οδηγούν μάλιστα και σε πολλαπλασιασμό των δημοτικών τελών.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική ήταν η ημερίδα που πραγματοποιήθηκε χθες στο υπουργείο Περιβάλλοντος και αφορούσε τα έργα διαχείρισης των απορριμμάτων που εντάσσονται στον Περιφερειακό Σχεδιασμό της Αττικής (ΠΕΣΔΑ). Η πίεση που ασκούν οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές είναι τόσο μεγάλη, ώστε η ημερίδα είχε αρχικώς προγραμματιστεί για την περασμένη Τετάρτη χωρίς καν να έχουν ενημερωθεί πολλοί ενδιαφερόμενοι (των ΜΜΕ περιλαμβανομένων) και ενώ κορυφωνόταν η κυβερνητική κρίση. Τότε αναβλήθηκε την τελευταία στιγμή, αλλά χθες πραγματοποιήθηκε με κάποιες διαφορές (σε μικρή αίθουσα του 6ου ορόφου αντί για το αμφιθέατρο του ισογείου - χωρίς τον υφυπουργό Ανάπτυξης Θ. Μωραΐτη), αλλά και πάλι χωρίς να ενημερωθούν πολλοί ενδιαφερόμενοι.

Διαγωνισμός

Κεντρικά πρόσωπα της ημερίδας, ο υπουργός Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου και ο υφυπουργός Εσωτερικών Π. Κουκουλόπουλος, που παρέμειναν στο κυβερνητικό σχήμα και είχαν την ευκαιρία να διατρανώσουν την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης (που δεν είχε πάρει ακόμη ψήφο εμπιστοσύνης) να προχωρήσει «με μια φωνή» και εντός δύο μηνών στο διεθνή διαγωνισμό για την επιλογή των επενδυτών. «Η κυβέρνηση θα προχωρήσει, και να μη σκεφθεί κανείς ότι θα το αποφύγει επειδή έπονται εκλογές σε 4 μήνες», σημείωσε ο πρώτος. Ενώ ο κ. Κουκουλόπουλος, δήμαρχος Κοζάνης και πρόεδρος όλων των δημάρχων (ΚΕΔΚΕ) επί χρόνια, ανακοίνωσε επίσημα ότι οι δήμοι πετάγονται εκτός του φορέα υλοποίησης (ΦΟΔΣΑ), ο οποίος μετατρέπεται σε εταιρεία ιδιωτικού δικαίου με αλλαγή στον «Καλλικράτη» (επιβεβαιώνοντας πρόσφατο δημοσίευμα της «Ε», 2/11/11 - «Νέο παράθυρο από την κυβέρνηση για είσοδο ιδιωτών στη διαχείριση απορριμμάτων»).

Υπερ-κεντρικό πρόσωπο όμως ανεδείχθη στην ημερίδα ο Θ. Κατρής, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας «Ηλέκτωρ» του ομίλου Μπόμπολα, ο οποίος όμως μίλησε με την ιδιότητα του προέδρου του ΣΕΒΙΑΝ (Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ανακύκλωσης-Ενεργειακής Αξιοποίησης). Με πολλές από τις εταιρείες του ομίλου να έχουν τον πρώτο λόγο μέσα στο ΧΥΤΑ Φυλής (ανακύκλωση, παραγωγή βιοαερίου, εναπόθεση απορριμμάτων), ο κ. Κατρής ήταν ο πρώτος που πήρε και το λόγο μετά τους κυβερνητικούς και θεσμικούς ομιλητές. «Πολλές ημερίδες έγιναν και, αν είχαμε ξοδέψει τα χρήματα σε έργα, δεν θα είχαμε φτάσει στη σημερινή κατάσταση», είπε ο κ. Κατρής, για να θυμηθούν κάποιοι πρόσφατη ημερίδα που οργάνωσε ο ΣΕΒΙΑΝ με συντονιστή τον δημοσιογράφο Μπάμπη Παπαδημητρίου.
Λίγο πριν από τον κ. Κατρή είχε μιλήσει ο πρόεδρος του ΕΣΔΚΝΑ Ν. Χιωτάκης που είναι, υποτίθεται, «αφεντικό» στο ΧΥΤΑ Φυλής. Ο κ. Χιωτάκης τόνισε ότι σήμερα οι δήμοι που φέρνουν σκουπίδια στο ΧΥΤΑ Φυλής πληρώνουν 45 ευρώ ανά τόνο και θα πρέπει με το νέο σύστημα να μην ανεβεί αυτό το κόστος: «Πρέπει να μπει μια κόκκινη γραμμή εκεί, διότι δεν αντέχουν ούτε οι δήμοι ούτε οι δημότες» σε αύξησή του.

Τιμή τόνου

Οταν ήρθε η ώρα, ο κ. Κατρής έκανε ολόκληρη ανάλυση για το ρίσκο που αναλαμβάνουν οι επενδυτές των απορριμμάτων: «Τα 45 ευρώ ανά τόνο είναι κόστος απαγορευτικό για να γίνουν επενδύσεις. Φθάνει μόνο για έξοδα κεφαλαίου. Με το ελληνικό ομόλογο να έχει απόδοση 20%, ο επιχειρηματίας θέλει να έχει τουλάχιστον κέρδος 30% για να αναλάβει το ρίσκο». Οι υποδείξεις του κ. Κατρή δεν σταμάτησαν εκεί: 1) Πρέπει εκτός των κρατικών κεφαλαίων να βοηθήσει με χρηματοδότηση μιας «πολιτικής τράπεζας». 2) Τα έργα στην Κερατέα να διαχωριστούν από εκείνα σε άλλες περιοχές, που είναι ώριμα. 3) Να ξεκινήσει ένα έργο, το πιο ώριμο, για να μη διασπαρούν οι πόροι. 4) Να μην τεθεί στις προδιαγραφές υπόλειμμα από τη διαχείριση των σκουπιδιών κάτω από το 25%. 5) Στο χρόνο εκμετάλλευσης να μην υπολογιστεί ο χρόνος κατασκευής των έργων.

Τοποθετούμενος αργότερα, ο υπουργός Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου δέχθηκε την τμηματοποίηση του έργου ώστε να ξεκινήσει από τα πιο ώριμα σημεία (βλέπε Φυλή) και δεν ξεκαθάρισε τι θα γίνει με το κόστος ανά τόνο, «διότι αυτό εξαρτάται από διάφορες παραμέτρους». Τόνισε εξάλλου ότι δεν γίνεται σε καμία μητροπολιτική πρωτεύουσα διαχείριση σκουπιδιών μόνο με ανακύκλωση-κομποστοποίηση, αλλά χρειάζεται και η επεξεργασία τους. Υπενθυμίζεται ότι όσο αυξάνεται η ανακύκλωση-κομποστοποίηση τόσο μειώνονται τα απόβλητα που καταλήγουν για επεξεργασία προς όφελος των εργολάβων.

Για την επεξεργασία των απορριμμάτων της Αττικής, είναι σε εξέλιξη μια ατελέσφορη διαδικασία από τη δεκαετία του '80. Το 2003 ψηφίστηκε νόμος για τον περιφερειακό σχεδιασμό που προέβλεπε, μεταξύ άλλων, ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ σε Φυλή, Γραμματικό και Κερατέα, εργοστάσια επεξεργασίας, εργοστάσια κομποστοποίησης, συστήματα ανακύκλωσης και διαλογής στην πηγή. Ολοι παραδέχτηκαν ότι αυτές οι προβλέψεις ουδέποτε υλοποιήθηκαν, αλλά διαφώνησαν για τους λόγους. Ο περιφερειάρχης Αττικής Γ. Σγουρός είπε ότι επί 27 χρόνια έλειπε η συνοχή. Ο κ. Χιωτάκης είπε ότι φταίνε οι τοπικοί βουλευτές. Κατά τον Γ. Παπακωνσταντίνου έφταιξε το πολιτικό κόστος και οι βολεμένοι. Κατά τον Π. Κουκουλόπουλο, οι τοπικές αντιδράσεις και οι άνθρωποι της αγοράς που ενημέρωναν τον κόσμο.

Αρπα-κόλλα

«Εφτασε το τέλος της πολυφωνίας και της κακοφωνίας. Ολα τα έργα θα προχωρήσουν με Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα», είπε ο κ. Κουκουλόπουλος. Λόγω έλλειψης χρημάτων και για να επιτευχθεί «μεγαλύτερη ευελιξία», θα αναλάβουν τα πάντα οι ανάδοχοι επενδυτές, οι οποίοι θα επανυποβάλουν και μελέτες περιβαλλοντικών όρων. Ακόμη και ο «Καλλικράτης» θα αλλάξει, διότι προέβλεπε ότι κύριος του έργου θα είναι ο ΦΟΣΔΑ, στον οποίο θα συμμετείχαν οι δήμοι της Αττικής και η Περιφέρεια Αττικής:

Στο ΦΟΔΣΑ όμως ανέμεναν να ενταχθούν οι εργαζόμενοι του ΧΥΤΑ Φυλής και ο πρόεδρός τους, Γ. Ζαχαρόπουλος, διαμαρτυρήθηκε για να λάβει απάντηση από τον Γ. Παπακωνσταντίνου ότι το θέμα τους θα εξεταστεί «με ευαισθησία»... Ο γραμματέας του σωματείου Γ. Χάρδας, όμως, μας δήλωσε χθες ότι επίκειται γενική συνέλευση εργαζομένων και αναμένονται κινητοποιήσεις και «Χριστούγεννα με σκουπίδια», για τα οποία θα ευθύνεται αποκλειστικά ο κ. Κουκουλόπουλος.

Με καύση

Ο όμιλος Μπόμπολα προκρίνει σύστημα επεξεργασίας των απορριμμάτων πριν οδηγηθούν στην καύση. Υπάρχει όμως και το Συμβούλιο Ενεργειακής Αξιοποίησης Απορριμμάτων (με το οποίο συνεργάζεται και η ΙΝΤΡΑΚΑΤ του ομίλου Κόκκαλη), που προκρίνει την απ'ευθείας καύση αφού προηγηθεί ανακύκλωση. Εκ μέρους του Συμβουλίου μίλησε ο καθηγητής Ε. Καλογήρου, ο οποίος εντόπισε λάθη στην τεχνική αξιολόγηση που ευνοούν την προ-επεξεργασία. Προτάσεις κατέθεσε και η θυγατρική της ΔΕΗ Water-Syclo.

Αίσθηση προκάλεσε η τοποθέτηση της περιφερειακής συμβούλου Αττικής Ηρώς Ζερβάκη, η οποία επανέλαβε ότι τα σκουπίδια μειώνονται λόγω κρίσης και ότι με ανακύκλωση-κομποστοποίηση είναι δυνατό να περιοριστούν τόσο που να μη χρειάζονται νέοι ΧΥΤΑ μέχρι το 2030. Αρα, κατέληξε, τα τέσσερα εργοστάσια που προωθούνται κινδυνεύουν να μετατραπούν σε κουφάρια. Το κόστος για την κατασκευή τους αγγίζει τα 500 εκατ. ευρώ. Παλαιότερα, ο κ. Σγουρός ανέφερε ότι ο συνολικός τζίρος στα 25 χρόνια που θα τα εκμεταλλεύονται οι επενδυτές θα φτάσει τα 3 δισ. ευρώ, αλλά χθες δεν το επανέλαβε.

πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Έξω οι εργολάβοι από τη διαχείριση των απορριμμάτων!

2011-11-16T10:30:00.000+02:00

Άρθρο του Βαγγέλη Στογιάννη

Σύμφωνα με το νόμο του Καλλικράτη, ο μέχρι σήμερα φορέας που έχει την ευθύνη για τη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής, (ο ΕΣΔΚΝΑ – Ενιαίος Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αττικής), πρέπει να αντικατασταθεί από τον Φορέα Διαχείρισης Στερεών Απορριμμάτων (ΦΟΔΣΑ), ο οποίος θα συγκροτηθεί από τους Δήμους των οποίων τα απορρίμματα θα διαχειρίζεται.

Ο ΦΟΔΣΑ θα έπρεπε να έχει συγκροτηθεί και να έχει αντικαταστήσει τον Ενιαίο Σύνδεσμο (ΕΣΔΚΝΑ), ήδη από τις αρχές του 2011. Η καθυστέρηση στις διαδικασίες συγκρότησης του ΦΟΔΣΑ, φαινομενικά ακατανόητη, έχει σαν συνέπεια η διαχείριση να ασκείται ακόμα από τον τυπικά ανύπαρκτο ΕΣΔΚΝΑ.

Γιατί όμως αυτή η καθυστέρηση; Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας» υπογραφόμενο από τον Άρη Χατζηγεωργίου στις 2-11-2011, τα Υπουργεία Εσωτερικών και Περιβάλλοντος, επαναφέρουν ένα σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, σύμφωνα με το οποίο τη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής, θα αναλάβει Ανώνυμη Εταιρεία που αρχικά θα ανήκει στο Δημόσιο.

Αυτή η εταιρεία θα κάνει προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ (είναι φανερό τι μέλλον περιμένει τους σημερινούς εργαζόμενους στην καθαριότητα) και σύμφωνα με το δημοσίευμα, «θα συνεργαστεί με τον παραχωρησιούχο εργολάβο (ιδιώτη διαχειριστή) μέσω άλλης εταιρείας ειδικού σκοπού. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες το θέμα μελέτησαν πρόσφατα ο ΥΠΕΚΑ Γ. Παπακωνσταντίνου με τον Υφυπουργό Εσωτερικών ώστε να μεθοδευτεί το ξεπέρασμα των εμποδίων που υπάρχουν από τις ισχύουσες νομικές ρυθμίσεις».

Στην ουσία μιλάμε για «δημόσια» εταιρία, η οποία θα «συνεργάζεται» με ιδιώτες–εργολάβους. Πρόκειται απλά για την προσπάθεια της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει πλήρως τα απορρίμματα, από την αποκομιδή, μέχρι τη διαχείριση και την τελική διάθεση.

Βάσει του σχεδιασμού που περιλαμβάνεται στο σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος φαίνεται πως όλα αυτά γίνονται, ώστε οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές να αναλάβουν την κατασκευή και λειτουργία τεσσάρων νέων εργοστασίων επεξεργασίας απορριμμάτων, δύο στη Φυλή, ένα στην Κερατέα και ένα στο Γραμματικό, συνολικής δυναμικότητας 1.355.000 τόνων σκουπιδιών, αλλά και τριών μονάδων κομποστοποίησης 160.000 τόνων. Αυτά μαζί με τη δυναμικότητα του Εργοστασίου Μηχανικής Ανακύκλωσης (ΕΜΑΚ) που ήδη λειτουργεί στη Φυλή (400.000 τόνοι) αφορούν την επεξεργασία 1.915.000 τόνων από τους συνολικά 2.200.000 τόνους απορριμμάτων της Αττικής, σε τερατώδεις ιδιωτικές κεντρικές εγκαταστάσεις.

Πέρα από την τεράστια επιβάρυνση στο περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων ολόκληρου του λεκανοπεδίου, αυτή η επεξεργασία υπολογίζεται ότι θα εκτινάξει άμεσα το κόστος διαχείρισης από τα 45€ τον τόνο σήμερα, στα 90-110€ τον τόνο, υπερδιπλασιάζοντας τη σχετική φορολογία (δημοτικά τέλη καθαριότητας).

Το εξωφρενικό είναι πως το κόστος αυτό αφορά μόνον την επεξεργασία σε εργοστάσια με προκρινόμενη τεχνολογία τη μέθοδο της βιοξήρανσης (προωθείται από τον όμιλο Μπόμπολα). Το προϊόν των εργοστασίων αυτών μαζί με αυτό του υφισταμένου ΕΜΑΚ είναι το διαβόητο δευτερογενές καύσιμο (SRF/RDF), για το οποίο κανείς δε λέει πού, πώς και με ποιες τραγικές συνέπειες θα καίγεται. Και βέβαια κανείς δε λέει ποιο θα είναι (σε φόρους) το λειτουργικό και κατασκευαστικό κόστος των εργοστασίων καύσης που θα το καταναλίσκουν.

Απέναντι σε αυτή την προσπάθεια μετατροπής των σκουπιδιών σε καρκινογόνα καύσιμα, που θα αποδίδουν τεράστια κέρδη για τους εργολάβους που θα μπουν στο πάρτι της διαχείρισης, το περιβαλλοντικό κίνημα οργανώνεται και προετοιμάζει τόσο την αντίσταση, όσο και τις αντιπροτάσεις του.

Ήδη, τοπικές επιτροπές των περιοχών στις οποίες σχεδιάζεται να χωροθετηθούν τα νέα εργοστάσια, αλλά και περιβαλλοντικές και τοπικές κινήσεις άλλων περιοχών, συντονίζουν τις δράσεις τους γύρω από μια αντιπρόταση που καθιστά ασύμφορη την εμπλοκή των ιδιωτών-εργολάβων. Μια αντιπρόταση που απαιτεί εδώ και τώρα την αποκέντρωση της διαχείρισης των απορριμμάτων σε μικρές εγκαταστάσεις ολοκληρωμένης διαχείρισης που θα λειτουργούν υπό συνθήκες κοινωνικού και εργατικού ελέγχου σε επίπεδο Δήμων ή ομάδων Δήμων.

Πολύτιμοι σύμμαχοι σε μια τέτοια προσπάθεια θα μπορούσαν να αποδειχτούν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, που όλο το τελευταίο διάστημα έδωσαν μια τεράστια μάχη ενάντια στην είσοδο ιδιωτών στην αποκομιδή των σκουπιδιών και εξακολουθούν να δίνουν σημαντικούς αγώνες για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας τους.

Εξάλλου, η εφαρμογή της αποκεντρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων σε μικρές εγκαταστάσεις, μπορεί όχι μόνο να εξασφαλίσει τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας, αλλά και να δημιουργήσει πολύ περισσότερες.

πηγή: GreenAttack

Συλλογή βελανιδιών στο Καπανδρίτι, 12-11-2011 (video)

2011-11-15T02:27:00.002+02:00

Ιερές business στην Πεντέλη

2011-11-13T00:00:00.000+02:00

Σκεπτικισμός δημιουργείται από τα επιχειρηματικά σχέδια της Εκκλησίας στην Πεντέλη, ιδιαίτερα σε ό,τι έχει να κάνει με το φωτοβολταϊκό πάρκο και την εξόρυξη μαρμάρου. Τι διαπραγματεύτεται με τη Μονή ο δήμαρχος.

Ρεπορτάζ: Κατερίνα Καρύγιαννη

Η πρόσφατη επίσκεψη του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου στο Κατάρ -μετά από πρόσκληση του εμίρη της χώρας Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ Θάνι, κατά δήλωση του εκπροσώπου της Ιεράς Συνόδου- με στόχο την αναζήτηση τρόπων αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας και η εξ αναβολής συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Πεντέλης, την Πέμπτη 10/11/2011, για την επένδυση με τα φωτοβολταϊκά στο Πεντελικό, έφεραν εκ νέου στο προσκήνιο τα επιχειρηματικά σχέδια της Εκκλησίας για την εκμετάλλευση του βουνού, που δεν περιορίζονται, όπως φαίνεται, μόνο στην πράσινη ενέργεια.

Σε ό,τι αφορά στο φωτοβολταϊκό πάρκο, θυμίζουμε ότι το προωθούμενο σχέδιο αφορά στην εκμετάλλευση από την Εκκλησία 16.000 στρεμμάτων στην ανατολική πλευρά του Πεντελικού (ακριβές στίγμα της τοποθεσίας δεν έχει δοθεί επισήμως). Κατά δήλωση στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ του ηγούμενου της Μονής Πεντέλης, επισκόπου Θερμοπυλών Ιωάννη, στην έκταση των 3.000 στρεμμάτων θα αναπτυχθεί φωτοβολταϊκό πάρκο και στα υπόλοιπα 13.000 στρέμματα θα φυτευτούν, από την εταιρεία που θα αναλάβει την υλοποίηση του έργου, 3 εκατομμύρια δέντρα. Προβλέπεται επίσης η εταιρεία να αναλάβει τη φροντίδα τους για τα 20 χρόνια που θα διαρκέσει η επένδυση.

Με βάση και την πρόσφατη επικοινωνία που είχαμε με τον ηγούμενο της Μονής (4/10/2011), οι διαδικασίες για την υλοποίηση του έργου προχωρούν κανονικά, παρ’ ότι ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να μας απαντήσει σε ποια ακριβώς φάση βρίσκονται. Δυστυχώς, παρά τις επαναλαμβανόμενες οχλήσεις μας προς την Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσία Οικονομικών (ΕΚΥΟ), δεν κατέστη δυνατό να πάρουμε λεπτομερέστερη ενημέρωση, λόγω φόρτου εργασίας των αρμοδίων, όπως μας είπαν.

Από την άλλη, μετά από επικοινωνία της εφημερίδας μας με το υπουργείο Περιβάλλοντος & Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ), προέκυψε ότι δεν έχει κατατεθεί ακόμα -έτσι τουλάχιστον μας δήλωσαν- μελέτη περιβαλλοντικών όρων. Κατά τ’ άλλα, θα περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πώς η περιβόητη διαδικασία του fast track θα παρακάμψει το γεγονός ότι η έκταση που προορίζεται για ιδιωτική εκμετάλλευση είναι δασική και κηρυγμένη αναδασωτέα...

Ο δήμαρχος Πεντέλης Δημήτρης Στεργίου, τοποθετούμενος στην εκπομπή «Μακελειό» του Kontra Channel (30/10/2011) περί του δασικού και αναδασωτέου χαρακτήρα της έκτασης που προορίζεται να φιλοξενήσει το πάρκο, είπε χαρακτηριστικά:

«Η περιοχή που έχει καεί δεν θα αναδασωθεί ποτέ από μόνη της. Στα πετρώδη υψώματα του Πεντελικού -τρία με τέσσερα είναι αυτά- που δεν ήταν ποτέ δάσος, μπορούν να γίνουν χώροι πράσινης ενέργειας, εφόσον αυτά τα οποία θα πάρει η Εκκλησία θα μπορέσει να τα δώσει και στον πεντελιώτικο λαό είτε με απομείωση από τα κοινόχρηστα φώτα που καίει, είτε με θέσεις εργασίας και πολύ περισσότερο με αναδάσωση 20.000 στρεμμάτων».

Από τα συμφραζόμενα, λοιπόν, προκύπτει ότι στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης μεταξύ του Δήμου Πεντέλης και της Εκκλησίας έχουν μπει μόνο τα όποια αντισταθμιστικά οφέλη μπορούν να προκύψουν για τους Πεντελιώτες και όχι το αν και πώς θα προχωρήσει το επιχειρηματικό σχέδιο. Σε σχετικό ερώτημα της «Α», ο ηγούμενος της Μονής δηλώνει ότι θα υπάρξουν οφέλη, τα οποία θα προκύψουν από τη συζήτηση που είναι σε εξέλιξη με το δήμαρχο Πεντέλης:

«Τα αντισταθμιστικά οφέλη δεν έχουν οριστικοποιηθεί ακόμα. Κουβεντιάζουμε τώρα και με τον δήμαρχο του “Καλλικρατικού” Δήμου Πεντέλης. Το σπουδαιότερο πάντως αντιστάθμισμα είναι ότι θα φυτευτούν 3 εκατομμύρια δέντρα», δήλωσε σχετικά.

Παρενθετικά εδώ να σημειώσουμε ότι ο δημοτικός σύμβουλος Αμαρουσίου (επικεφαλής της δημοτικής παράταξης ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΑΡΟΥΣΙ) Δορύλαος Κλαπάκης, με παρέμβασή του στην εκπομπή «Μακελειό», στην οποία ο Δ. Στεργίου άνοιξε τα χαρτιά του για το φωτοβολταϊκό πάρκο, άφησε ξεκάθαρα αιχμές για τη στάση του δημάρχου Πεντέλης στην όλη διαδικασία: «Δεν θα πήγαιναν εκεί να κάνουν φωτοβολταϊκά, αν δεν ξέρανε ότι ο δήμαρχος ήταν τέτοιος που θα τους δώσει το δικαίωμα. Αν ο δήμαρχος έλεγε στον Ιερώνυμο ξέχασέ το, τίποτα δεν θα γινότανε», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Και εξόρυξη μαρμάρου

Ο ηγούμενος της Μονής Πεντέλης πάντως επιβεβαίωσε στην «Α» την πληροφορία που δημοσίευσε πρόσφατα η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», ότι η ΕΚΥΟ πραγματοποιεί έρευνα και για το ενδεχόμενο υπόγειας εξόρυξης μαρμάρου στην Πεντέλη. Επ΄αυτού ο ηγούμενος της Μονής Πεντέλης σημείωσε ότι πρόκειται ουσιαστικά για έναν σχεδιασμό που για πρώτη φορά έπεσε στο τραπέζι πριν από περίπου 15 χρόνια, με δική του πρωτοβουλία, με στόχο την αξιοποίηση του πολύτιμου αυτού αγαθού, όπως χαρακτήρισε ο ίδιος το μάρμαρο της Πεντέλης.

Μας ανέφερε μάλιστα ότι την περίοδο που ανακινήθηκε το θέμα, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης είχε δει πολύ θετικά το σχέδιο, το όποιο όμως «κόλλησε», όπως σημείωσε, «στις απόψεις ορισμένων περί περιβάλλοντος και στα σχέδια για ανάπλαση των λατομείων με τα μπάζα της Αττικής Οδού». Ο σχεδιασμός, όπως προωθούνταν τότε, προέβλεπε να απαλειφθεί η λατύπη από τα παλιά λατομεία, με τη δημιουργία ενός εργοστασίου που θα την μετέτρεπε σε χαλίκι, γαρμπίλι και άμμο. Ο ίδιος τονίζει ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, τα οφέλη θα ήταν πολλαπλά, αφού αφ’ ενός θα εξέλειπαν οι όγκοι της λατύπης που ασχημαίνουν το βουνό κι αφ’ ετέρου θα προέκυπτε οικονομικό όφελος όχι μόνο για τη Μονή, αλλά και για τους γύρω Δήμους.

Συνεχίζοντας, ο ηγούμενος της Μονής υποστήριξε ότι η εξόρυξη του μαρμάρου θα μπορούσε να επαναληφθεί με τη μέθοδο όμως των οπών, διόδων που οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά του μαρμάρου, όπως έχει γίνει στην πλευρά του Διονύσου.

Τέλος, ανέφερε ότι παράλληλα θα μπορούσαν να καλυφθούν οι «πληγές» από τα παλαιά λατομεία και να δημιουργηθούν χώροι ψυχαγωγίας, όπως για παράδειγμα ένα Κέντρο Αναρριχήσεων, υπό την εποπτεία του αρμόδιου υπουργείου. Κλείνοντας πάντως τη συζήτησή μας έσπευσε να επισημάνει ότι όλη η έρευνα περί εξόρυξης μαρμάρου είναι ακόμα μια σκέψη: «Σήμερα είμαστε στο “μήπως” σε σχέση με τα λατομεία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο επίσκοπος Θερμοπυλών Ιωάννης.

πηγή: ΑΜΑΡΥΣΙΑ

Απ' το Βελανίδι στη Βελανιδιά (video)

2011-11-12T11:00:00.001+02:00

Το βίντεο "Απ' το Βελανίδι στη Βελανιδιά" γυρίστηκε σε μια περίοδο 8 μηνών από τον Neil Bromhall για την εγκυκλοπαιδική ιστοσελίδα του http://www.rightplants4me.co.uk

Το βελανίδι συλλέχθηκε τον Σεπτέμβριο και φωτογραφήθηκε μέσα σε ένα υπόγεια διαμορφωμένο χώρο ανά 2ωρα διαστήματα έκθεσης.
Το βελανίδι άνοιξε αμέσως μετά τη φυτευσή του και συνέχισε να αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών. Τον Ιανουάριο φάνηκαν τα πρώτα σημάδια του φύτρου και τον Φεβρουάριο ακολούθησε ο βλαστός.
Τον Μάρτιο ο βλαστός πρόβαλε πάνω από την επιφάνεια του χώματος.
Τα φύλλα σχηματίστηκαν μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα της υπόγειας διεργασίας της βλάστησης.

Για το βίντεο χρησιμοποιήθηκε μία NIKON D300 με φακό NIKKOR 55mm macro και φωτογραφικό επαγγελματικό φλας.
Μουσική: "Pendulum" του Oliver Ledbury

Λουκάς Παπαδήμος: Ο ευπατρίδης των τραπεζών

2011-11-11T00:00:00.000+02:00

Λομπίστας του πολυεθνικού κεφαλαίου διορίζεται πρωθυπουργός ερήμην του λαού. Αντιδημοκρατική εκτροπή που πρέπει να ματαιωθεί με μαζικές και αποφασιστικές λαϊκές κινητοποιήσεις.

Του Γιώργου Βασσάλου

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συμφώνησαν τελικά, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, να διορίσουν από κοινού τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό. Δημοκρατική Συμμαχία και ΛΑΟΣ στήριξαν ενθουσιωδώς τη διαδικασία αυτή, ενώ το ίδιο έκαναν πιο διακριτικά και η Δημοκρατική Αριστερά και οι Πράσινοι. Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούν πλέον επισήμως το «κόμμα της τάξης» που βάζει πλάτη για να εφαρμοστεί η θέληση του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, πάνω στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό που ήδη ανέτρεψε με τις κινητοποιήσεις του έναν πρωθυπουργό που δεν τον εκπροσωπούσε πια με καμία έννοια.

Το μέτωπο των πολιτικών αυτών δυνάμεων βάζει στο τιμόνι της χώρας έναν άνθρωπο που με καμία διαδικασία δεν έχει επιλέξει ο ελληνικός λαός.

Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι τυχαίος. Είναι μέλος του λόμπι που ονομάζεται Trilateral Commission (Τριμερής Επιτροπή). Πρόκειται για οργανισμό που έφτιαξαν στη δεκαετία του ’70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών από τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα της τότε εποχής (ΗΠΑ, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία) και είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών αυτών.

Ιδού τι λέγεται για το λόμπι αυτό από την Αυστραλή ακαδημαϊκό Sharon Beder:

H Trilateral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να εντάξουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοικήσεις μέσα σε συμμαχίες εναντίον της δημοκρατίας. Η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε για να “διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική” σε μια εποχή που η δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές. Το 1975, η Τριμερής Επιτροπή δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο “Η Κρίση της Δημοκρατίας”. Ανάμεσα στους συγγραφείς της ήταν ο γνωστός αντιδραστικός Samuel Huntington. Η έκθεση διαπίστωνε ότι “κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία”. Η έκθεση είπε επίσης ότι “χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός περιορισμού της δημοκρατίας” και ακόμα ότι “η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων”. Ιδού λοιπόν η ομάδα πίεσης της οποίας είναι μέχρι σήμερα μέλος ο κύριος Παπαδήμος και της οποίας ακριβώς την ιδρυτική αποστολή έρχεται να εκπληρώσει στην Ελλάδα: να επιβάλει την απάθεια στον ελληνικό λαό που αγωνίζεται ενάντια στα άδικα μέτρα και να «μετριάσει» το δικαίωμά του να διαλέγει ποιος θα τον κυβερνάει.

Ο ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος της Τριμερούς Επιτροπής David Rockfeller εξήγησε το σκοπό ύπαρξής της, λέγοντας ότι «πρέπει να μειωθεί ο ρόλος της κυβέρνησης. Κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτά που έκανε η κυβέρνηση και οι εταιρείες φαίνονται να είναι οι οντότητες που είναι πιο λογικό να το κάνουν αυτό». Αυτό ακριβώς προβλέπει και το πρόγραμμα της Τρόικας που έρχεται να εφαρμόσει ο κύριος Παπαδήμος. Την παράδοση όλων των λειτουργιών της ελληνικής κοινωνίας σε πολυεθνικά αρπακτικά που είναι στην πράξη τα ίδια με αυτά που τον επέβαλαν μέσω του ελέγχου που ασκούν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην κυρία Μέρκελ και στον κύριο Σαρκοζί.

Στις 7 Νοεμβρίου, οι Financial Times έγραψαν: «...πρωτοκλασάτοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και λομπίστες διενεργούν εντατικές συζητήσεις για να εντοπίσουν υποψηφίους για υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Να πώς σχηματίστηκε η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου ερήμην του λαού και με τις μεγάλες εταιρείες να έχουν καθοριστικό ρόλο.

Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι επίσης ο πρώην υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ενός μη εκλεγμένου οργανισμού που δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και καθορίζει την πολιτική του με βάση τις οδηγίες που παίρνει από σώματα εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Τέτοια σώματα είναι η Ομάδα των Τριάντα [1] και το Σκιώδες Συμβούλιο της ΕΚΤ (δείτε τα μέλη του στο τέλος αυτού του άρθρου).

Την πολιτική θέληση των τραπεζών που συμμετέχουν σε αυτά τα λόμπι εκπλήρωνε και ο κ. Παπαδήμος όταν ήταν υποδιευθυντής της ΕΚΤ. Αποτελεί λοιπόν δοκιμασμένο μέλος της παγκόσμιας τραπεζικής ελίτ και αυτήν κυρίως αντιλαμβάνεται ως τη «μητέρα-πατρίδα» του.

Δεν πρέπει να αναμένεται λοιπόν ότι ο κύριος αυτός θα «χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του και τις επαφές του για να ωφελήσει τον ελληνικό λαό», όπως λένε τα παπαγαλάκια. Πρόκειται για εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού και πολυεθνικού κεφαλαίου που έρχεται με τρόπο ανάλογο που τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα έφεραν στην εξουσία τον Μεταξά τη δεκαετία του ’30, καθώς και με τη θετική έγκριση των ευρωπαϊκών ελίτ.

Είναι άκρως αυτο-εξευτελιστικό για τις ίδιες τις ευρωπαϊκές ελίτ που αποδέχονται –αν δεν επιβάλλουν– το πρόσωπο αυτό που ήταν επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος το διάστημα που η Ελλάδα διαστρέβλωσε τα δημοσιονομικά της μεγέθη ώστε να μπει στο Ευρώ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πόσο ψεύτική ήταν η –έτσι κι αλλιώς δέκα χρόνια καθυστερημένη– οργή των «ευρωπαίων εταίρων» για τη χάλκευση των στατιστικών, που φυσικά δεν έγινε μόνο στην Ελλάδα. Από κοινού οι ευρωπαϊκές ελίτ με την ελληνική αστική ηγεσία σχεδίασαν την είσοδο της χώρας στο ευρώ, μαζί και τώρα σχεδιάζουν μια νέα αντιδημοκρατική εκτροπή ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Βασική αποστολή του Λουκά Παπαδήμου είναι να επιβάλει στον ελληνικό λαό με αντιδημοκρατικό τρόπο την απόφαση της τελευταίας συνόδου της ΕΕ που προβλέπει την εγκατάσταση ελεγκτών της Κομισιόν (βλέπε task force) και της ΕΚΤ σε όλα τα υπουργεία, τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος απευθείας από την Τρόικα καθώς και το αποικιακό σχέδιο «Ήλιος» με το οποίο ξένες πολυεθνικές θα κλέβουν ηλιακή ενέργεια από την Ελλάδα για να καλύψουν ενεργειακές ανάγκες αλλού.

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη αξιοπρεπής πολιτική επιλογή πέρα από την ένταση των κινητοποιήσεων απαιτώντας την άμεση διάλυση της κυβέρνησης αυτής, εκλογές τώρα και απόρριψη της απόφασης της συνόδου.

[1] Περισσότερα γι’ αυτή την ομάδα σε πρόσφατη δημοσίευση του Παρατηρητηρίου της Ευρώπης των Πολυεθνικών

πηγή: Αριστερό Βήμα

Φωτοβολταϊκό έγκλημα στην Πεντέλη

2011-11-10T11:48:00.000+02:00

ΔΡΑΣΤΕΣ: ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΟΠΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ
ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΑ ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ

Στο «θεάρεστο» έργο παράδοσης του Πεντελικού όρους στα μονοπώλια, που δραστηριοποιούνται στη μπίζνα με τις ανανεώσιμες πηγές και την «πράσινη ανάπτυξη», προχωράει η εκκλησία με τη σύμπραξη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και τις ευλογίες της διοίκησης του δήμου Πεντέλης και του συνδέσμου για την προστασία του Πεντελικού και μάλιστα με όρους fast track. Με αυτό τον τρόπο ολοκληρώνουν το έργο των «γνωστών–άγνωστων» εμπρηστών της Πεντέλης, παραδίνοντας πολύτιμη δημόσια γη στην οικονομική ολιγαρχία του πλούτου, ντόπια και ξένη.

Η ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΕΝΤΕΛΗΣ έχει προκαλέσει τη διοίκηση του Δήμου Πεντέλης και το Δήμαρχο δύο φορές (και στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο) με ερωτήσεις της, να ενημερώσει το λαό της περιοχής για το περιεχόμενο των συζητήσεων που έκανε τόσο με τον αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο (κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Κατάρ έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην προώθηση του εγχειρήματος), όσο και με τον ηγούμενο της Μονής, και να πάρει θέση σαν Διοίκηση σχετικά με το πολύ σοβαρό αυτό θέμα. Ζήτημα που βέβαια δεν είναι υπόθεση μόνον του δήμου Πεντέλης αλλά των λαϊκών στρωμάτων όλης της Αττικής.

Αντί όμως του Δημάρχου, απάντησε, όπως άλλωστε συνηθίζει η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, λέγοντας πως το θέμα έχει εξαντληθεί. Ο δε κος Στεργίου, έδωσε απάντηση με την ηχηρή σιωπή του. Μια σιωπή ύποπτη και ένοχη, για τα σχέδια που ετοιμάζονται παρέα με εκκλησία, κυβέρνηση, μονοπώλια του κλάδου και τραπεζίτες για το πολύπαθο βουνό της Πεντέλης. Και πριν αλέκτωρα φωνήσαι, απολαύσαμε τον κ. Στεργίου στις οθόνες μας σε εκπομπή γνωστού καναλιού από την μια να λέει ότι δεν ξέρει για ποια περιοχή του βουνού γίνεται λόγος και από την άλλη να μιλά για πετρώδεις περιοχές και για παζάρεμα με αντισταθμιστικά οφέλη.

Η συγκεκριμένη επένδυση έχει ήδη ενταχθεί στη διαδικασία του σχετικού νόμου της κυβέρνησης, που έγινε γνωστός ως fast track. Το σχέδιο προβλέπει, επένδυση ύψους 1 δισ. ευρώ, σε έκταση 16.000 στρεμμάτων, που έχει κηρυχθεί αναδασωτέα. Στην έκταση των 3.500 στρεμμάτων θα αναπτυχθεί το φωτοβολταϊκό πάρκο και στα υπόλοιπα 12.500 στρέμματα θα φυτευτούν από την εταιρεία που θα αναλάβει την υλοποίηση του έργου 3 εκατ. δέντρα, και αυτό είναι το τυράκι στη φάκα.

Η ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΕΝΤΕΛΗΣ από την προεκλογική περίοδο προειδοποιούσε για το Μεγάλο Φαγοπότι που θα γινόταν στο βουνό, για τα οικονομικά συμφέροντα που επιβουλεύονταν την Πεντέλη σαν νέο επιχειρηματικό πεδίο δράσης με καταστροφικές αλλαγές στις χρήσεις γης, εξαιρετικά προσοδοφόρες για το κεφάλαιο. Ταυτόχρονα, μέσω της επένδυσης αυτής στοχεύεται να κατοχυρωθεί υπέρ της Μονής Πεντέλης μια ευρύτερη δημόσια δασική έκταση 25.000 στρεμμάτων, και παράλληλα να ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για την παραπέρα εμπορευματοποίηση του ορεινού όγκου, πολύτιμης πηγής ανάσας για τα λαϊκά στρώματα ολόκληρου του λεκανοπέδιου της Αθήνας. Άλλωστε τα όποια «νομικά και συνταγματικά κωλύματα» πάντα, έτσι κι αλλιώς, έβρισκαν πρόθυμους να τα ξεπερνούν σε βάρος του λαϊκού συμφέροντος. Τώρα, με συνυπεύθυνους την κυβέρνηση, το ιερατείο και τις δημοτικές αρχές (παραπέμπουμε και στις δηλώσεις του κου Πατούλη, δημάρχου Αμαρουσίου και προέδρου του ΣΠΑΠ), συνεχίζεται το έργο των εμπρηστών, με την παράδοση αναδασωτέων, ορεινών εκτάσεων στους ιδιώτες,

Με τη συγκεκριμένη επένδυση κρύβουν την αλήθεια από το λαό της περιοχής, ότι στα πλαίσια της ιδιωτικοποίησης και της πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, η διάθεση των χιλιάδων στρεμμάτων γης στο ιδιωτικό κεφάλαιο για την εγκατάσταση του φωτοβολταϊκού πάρκου, είναι η προίκα για το πάντρεμα του ντόπιου και ξένου ενεργειακού κεφαλαίου.

Όσον αφορά την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τα πιο πάνω φωτοβολταϊκά, η κυβέρνηση θα δεσμευθεί, μέσω και της ΔΕΗ ΑΕ και της ΡΑΕ (Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας), με μακροχρόνια συμβόλαια για την εγγυημένη απορρόφηση της παραγωγής, πληρώνοντας την κιλοβατώρα σε τιμές περίπου δεκαπλάσιες σε σχέση με το κόστος ηλεκτροπαραγωγής από το εγχώριο καύσιμο. Αυτήν την υπέρογκη διαφορά θα την πληρώνει η λαϊκή οικογένεια με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Ταυτόχρονα θα επιβαρύνεται και με το αυξημένο τέλος για τις ΑΠΕ (ανανεώσιμες πηγές ενέργειας).

Συμπέρασμα: Ο μεγάλος μονοπωλιακός όμιλος που θα αναλάβει το έργο, θα εξασφαλίσει δουλειές και κέρδη δισεκατομμυρίων, ικανό μερίδιο στην παραγωγή ενέργειας αλλά και δύναμη επίδρασης στο σύνολο της οικονομίας λόγω της σημασίας του κλάδου της ενέργειας.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από την παρουσία του «στρατηγικού επενδυτή» στην περιοχή, δηλαδή από τις επενδύσεις του ιδιωτικού κεφαλαίου στην Ενέργεια. Η πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, μαζί και της ΔΕΗ ΑΕ (που όλο το προηγούμενο διάστημα οδήγησε στη δραματική επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και των συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων στο χώρο της Ενέργειας, στις μειώσεις μισθών, στην κατάργηση Συλλογικών Συμβάσεων και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, στην ασυδοσία του δουλεμπορίου των εργολάβων), ήταν και είναι στρατηγική επιλογή, προϋπόθεση και απαίτηση του ιδιωτικού κεφαλαίου για να διευκολυνθεί στην εγκατάστασή του στην Ενέργεια, ζητώντας όχι μόνο εγγυημένες τιμές και εξασφαλισμένη κερδοφορία, αλλά και φτηνό εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα.

Η ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΕΝΤΕΛΗΣ καλεί σε αγώνα για την προστασία του Πεντελικού από τα σχέδια καταστροφής του, για Ενιαίο Κρατικό Φορέα Ενέργειας, στο πλαίσιο της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, που θα μπορεί να αντιμετωπίσει και τα προβλήματα της παραγωγής ενέργειας, με σεβασμό στον άνθρωπο και το περιβάλλον, χωρίς εξαρτήσεις από το εγχώριο και πολυεθνικό κεφάλαιο και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ ΤΟΥΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΜΕ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΣΤΗ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤΕΛΙΚΟΥ ΒΟΥΝΟΥ

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ, ΜΕ ΛΑΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
ΘΑ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ

ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΩΝ ΤΟΥ

ΚΡΑΤΟΥΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ – ΤΟΠΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

πηγή: Λαϊκή Συσπείρωση Πεντέλης

«Οχι σε πάρκο φωτοβολταϊκών στην Πεντέλη»

2011-11-09T11:52:00.001+02:00

WWF-ΕΛΛΑΣ: ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ Η ΕΜΜΟΝΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Εγκληματική» η εμμονή της Εκκλησίας να γίνει στο Πεντελικό όρος φωτοβολταϊκό πάρκο, σε έκταση χιλιάδων στρεμμάτων -και- αναδασωτέας γης, ενέργεια που προϋποθέτει την τροποποίηση του προεδρικού διατάγματος για την προστασία του όρους.

Το βουνό πρέπει να προστατευθεί και
χώροι για ανάπτυξη υπάρχουν πολλοί, τονίζει το WWF

Κάθετη είναι η διαφωνία του WWF-Ελλάς, που τονίζει ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) πρέπει να αναπτύσσονται σε χώρους όπου δεν δημιουργούν περιβαλλοντικά προβλήματα.

«Διαφωνούμε με το συγκεκριμένο έργο, διότι η Πεντέλη είναι ένα βουνό που πρέπει μόνο να προστατευτεί και χώροι για ανάπτυξη υπάρχουν πολλοί», δήλωσε η Θεοδότα Νάντσου, υπεύθυνη πολιτικής της περιβαλλοντικής οργάνωσης.

Το ιστορικό της Πεντέλης έχει επιγραμματικά ως εξής:

* Το 1875, ο νόμος αναγνώριζε ως ιδιωτικά δάση όσα διακατέχονταν τα τελευταία 30 χρόνια.

* Το 1911 η Μονή Πεντέλης απέκτησε δικαίωμα διακατοχικής εκμετάλλευσης.

* Το 1933 υπήρξε απόφαση του υπουργείου Γεωργίας υπέρ της μονής.

* Το 1975 πραγματοποιήθηκε ειδική χωροταξική μελέτη, σύμφωνα με την οποία η Μονή Πεντέλης θα ανέγειρε στην περιοχή ξενοδοχείο 15.000 κλινών. Ουσιαστικά, αυτή η μελέτη ήταν σχέδιο οικιστικής ανάπτυξης του βουνού!

* Στην Πεντέλη δεν υπάρχει δημόσιο δάσος, εκτός από το κομμάτι στη Ραπεντώσα. Από το υπόλοιπο κομμάτι, το μισό και περισσότερο ανήκει με συμβόλαια διακατοχής στη Μονή Πεντέλης και το υπόλοιπο στη Μονή Πετράκη.

* Το Π.Δ. 755/1988, το οποίο αναγνωρίζει 7 ζώνες στο Πεντελικό, είναι καλό στο σύνολό του για την προστασία της Πεντέλης. Το αρνητικό σημείο του συνίσταται στο ότι δεν περιέχει ρητή αναφορά στον αντίστοιχο δασικό νόμο και στο άρθρο 24 του Συντάγματος.

* Επί δεκαετίες το βουνό υποφέρει από πυρκαγιές.

* Εχουν γίνει πολλές αναδασωτικές προσπάθειες από πολλές οργανώσεις και ομάδες πολιτών, με χιλιάδες εθελοντές.

Οι προτάσεις μας, είπε η Θεοδότα Νάντσου, συνοψίζονται στα εξής:

- Να αναμορφωθεί το προεδρικό διάταγμα και το βουνό να κηρυχθεί «περιφερειακό πάρκο», σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου για τη βιοποικιλότητα και χωρίς καμία απολύτως υποχώρηση στους όρους προστασίας ή μείωση των ορίων που ισχύουν από το 1988.

Ελεγχος βόσκησης

- Ελεγχος της βόσκησης και της εναπόθεσης των απορριμμάτων - και συνολικά αστυνόμευση του χώρου.

- Κατεδάφιση των κηρυγμένων αυθαιρέτων (σύμφωνα με μελέτη του Οργανισμού Αθήνας και του WWF-Ελλάς, εντός των ορίων του νέου Δήμου Πεντέλης έχουν εκδοθεί 23 τελεσίδικες αποφάσεις κατεδάφισης αυθαίρετων κτισμάτων σε δασική γη). Ας κατεδαφιστούν τουλάχιστον αυτά, αλλά να προχωρήσει άμεσα η καταγραφή όλων των αυθαιρέτων που υποβαθμίζουν το βουνό.

- Αμεση κύρωση των δασικών χαρτών που έχουν αναρτηθεί.

Πάντως, σε ό,τι αφορά την υπάρχουσα κατάσταση στην Πεντέλη, υπάρχει ασάφεια ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς (δημόσιος ή ιδιωτικός χώρος), στη βάση της οποίας γίνονται όλες οι αυθαιρεσίες. Επίσης, υπάρχουν παράνομα συμβόλαια (διακατεχόμενης δασικής έκτασης) για 22.000 στρέμματα.

Εξάλλου, οικοπεδικοί και οικοδομικοί συνεταιρισμοί λειτουργούν ασύδοτα, καθώς κανένα σχέδιό τους δεν έχει εγκριθεί. Υπάρχει ακόμα πρόβλημα με τον χαρακτήρα δασικό-μη δασικό της περιοχής. Συχνά κόβονται δέντρα για την κατασκευή κτιρίων και σε ό,τι αφορά τη δασοπροστασία δεν υπάρχει οργάνωση της πρόληψης. Το σημαντικό είναι ότι, ενώ έχουν αναρτηθεί δασικοί χάρτες, εκκρεμεί η κύρωσή τους.

Οι συνδυασμοί

Με ανακοινώσεις τους οι συνδυασμοί «Ανθρώπινη πολιτεία» και «Πεντέλη στο ύψος της» έχουν καταστήσει σαφές ότι πρέπει να σταματήσουν αμέσως τα παράνομα σχέδια και οι κάτοικοι να μη δεχτούν φωτοβολταϊκό πάρκο (κανένα για την ακρίβεια) σε δασική έκταση ή στη ζώνη προστασίας του Πεντελικού.

Πρέπει άμεσα ο Δήμος Πεντέλης να ξεκαθαρίσει τη θέση του γύρω από το κορυφαίο αυτό θέμα και να αποσυνδέσει χωρίς να δυσφημεί τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας από το Πεντελικό όρος.

Οσο για την Εκκλησία, πρέπει να αποδείξει (για να μην «κατεβάζουμε» ανακοινώσεις της περί ευαισθησίας για το περιβάλλον) ότι σέβεται τους νόμους και να αποδεικνύει και εμπράκτως την αγάπη της για τη φύση. Ειδάλλως, κινδυνεύει να ταυτιστεί με τους κοινούς οικοπεδοφάγους και τους συνεργούς τους, όπως μας ανέφεραν δασολόγοι, που χαρακτηρίζουν εγκληματική αυτή τη συμπεριφορά της.

Θα επανέλθουμε.

ΦΙΛΗΣ ΚΑΪΤΑΤΖΗΣ

πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Πρόσκληση για 2η συλλογή σπόρων βελανιδιάς

2011-11-08T12:27:00.001+02:00

Το Σάββατο 12 Νοεμβρίου θα επισκεφτούμε ένα ωραίο βελανιδοδάσος της Βορειοανατολικής Αττικής για να συλλέξουμε βελανίδια. Με αυτή τη δράση θα συγκεντρώσουμε μια ικανοποιητική ποσότητα σπόρων βελανιδιών που θα χρησιμοποιηθούν για τις σποροφυτεύσεις του φετινού χειμώνα στις καμένες δασικές εκτάσεις της περιοχής μας. Η δράση θα γίνει σε συνεργασία με την Association Pelops.

Η πρώτη συλλογή βελανιδιών έγινε στο Καλέντζι, πριν 3 εβδομάδες, με αποτέλεσμα μια μικρή συγκομιδή η οποία βρίσκεται ήδη στη φάση προβλάστησης σε περλίτη.

φωτογραφίες από την εκδρομή της Κυριακής 16/10

Το ραντεβού για τη συνάντηση του ερχόμενου Σαββάτου θα γίνει μπροστά στο φούρνο Βενέτη, στη Νέα Ερυθραία (Τατοΐου 110), στις 11:00. Από εκεί, θα πάμε μαζί προς το λόφο με τις ήμερες βελανιδιές, που ανακάλυψε η φίλη της βελανιδιάς, Ίρις Θεοδωρίδου. Μετά τη συλλογή προβλέπεται πικ-νικ στην κορυφή του λόφου, με θέα προς τη λίμνη του Μαραθώνα.

Εναλλακτικά, μπορείτε να τηλεφωνήσετε στο 6974120585 για να κανονίσουμε το ραντεβού της συνάντησης στο Πικέρμι.

Υγ. Αν δεν μπορέσετε να έρθετε στη συλλογή, μπορείτε να δείτε ένα καταπληκτικό βίντεο που θα αναρτήσουμε την ίδια ώρα (11:00) στο ιστολόγιο.

CATASTROΪKA

2011-11-06T00:10:00.011+02:00

CATASTROIKA greek teaser trailer
[ThePressProject]
Το νέο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου και της Κατερίνας Κιτίδη

Greek Comedy Top Hits

2011-11-05T09:00:00.011+02:00

«Πατρίδα» (by far)

«Σωτηρία της Πατρίδας»

«Συναίνεση»

«Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας»

«Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας»

«Κυβέρνηση Ευρύτερης Αποδοχής»

«6^η Δόση»

«Η Φήμη που κυκλοφορεί έντονα στους διαδρόμους της Βουλής, είναι»

«Στενοί συνεργάτες Του… λένε»

«Εν πάση περιπτώσει»

πηγή: Ροΐδη Εμμονές

Νέο παράθυρο από την κυβέρνηση για είσοδο ιδιωτών στη διαχείριση απορριμμάτων

2011-11-02T23:39:00.000+02:00

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η πολιτική κατάρρευση, κατάρρευση, αλλά οι μπίζνες με τα σκουπίδια, μπίζνες. Ακόμη ένα «παράθυρο» για την πλήρη κυριαρχία των εργολαβικών συμφερόντων στη διαχείριση των απορριμμάτων, αλλά και την εξυπηρέτηση των πελατειακών της συμφερόντων κρατά ανοικτό η κυβέρνηση.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα υπουργεία Εσωτερικών και Περιβάλλοντος έχουν επαναφέρει σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, με το οποίο τη διαχείριση στην Αττική αναλαμβάνει Ανώνυμη Εταιρεία που θα ανήκει στο Δημόσιο, θα κάνει προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ και θα συνεργαστεί με τον παραχωρησιούχο εργολάβο μέσω άλλης εταιρείας ειδικού σκοπού. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, το σχέδιο που είχε καταρτιστεί παλαιότερα μελέτησαν ξανά προσφάτως ο υπουργός Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου με τον υφυπουργό Εσωτερικών Πάρι Κουκουλόπουλο, προκειμένου να μεθοδεύσουν το πώς θα ξεπεραστούν εμπόδια που δημιουργούν νομοθετικές ρυθμίσεις που μεσολάβησαν.

Υπενθυμίζεται ότι με το σχέδιο «Καλλικράτης» που έγινε νόμος πέρυσι, τη διαχείριση των απορριμμάτων αναλαμβάνει στην Αττική Φορέας Συλλογικής Διαχείρισης (ΦΟΣΔΑ) στον οποίον συμμετέχουν οι δήμοι της περιοχής που εξυπηρετείται. Ο ΦΟΣΔΑ θα έπρεπε να είχε γεννηθεί από τις αρχές του 2011, προκειμένου να διαδεχθεί τον Ενιαίο Σύνδεσμο (ΕΣΔΚΝΑ). Ομως, καθυστέρησε το σύνολο των διαδικασιών που θα έπρεπε να έχουν προηγηθεί για την εκλογή συλλογικών οργάνων, με συνέπεια τη διαχείριση να ασκεί ακόμη ο ΕΣΔΚΝΑ, διατηρώντας στα διοικητικά του όργανα πρόσωπα που έχασαν στις εκλογές του 2010.

Το... παράδοξο είναι ότι η κυβέρνηση έδειξε χαρακτηριστική καθυστέρηση στην κατάρτιση του ΦΟΣΔΑ ενώ, τον περασμένο Δεκέμβριο, ξεκίνησε με καταδρομική επιχείρηση την προσπάθεια να φτιάξει ΧΥΤΑ στην Κερατέα, που κατέληξε σε ναυάγιο έπειτα από πολύμηνη σύγκρουση των ΜΑΤ με τους κατοίκους. Επίσης, προσπάθησε ανεπιτυχώς, όπως απεδείχθη, να εκχωρήσει τα έργα κατασκευής εργοστασίων για την επεξεργασία των απορριμμάτων από τον ΕΣΔΚΝΑ στο κράτος (κρατική Περιφέρεια Αττικής - νυν Αποκεντρωμένη Διοίκηση) με προγραμματική σύμβαση που υπεγράφη, για να ακυρωθεί στη συνέχεια από το Ελεγκτικό Συνέδριο κατόπιν προσφυγής της Ομοσπονδίας των εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (ΠΟΕ-ΟΤΑ).

Ιδιώτες στην αποκομιδή

Η συγκεκριμένη προγραμματική σύμβαση αναβίωσε επίσης προσφάτως, έπειτα από προσφυγή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης στο Ελεγκτικό Συνέδριο και με αξιοποίηση, για πρώτη φορά, σχετικής δυνατότητας βάσει νομοθετικής ρύθμισης τον περασμένο Μάρτιο. Εξάλλου, με αφορμή τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των εργαζομένων της ΠΟΕ-ΟΤΑ, η κυβέρνηση φρόντισε να εισαγάγει τους ενδιαφερόμενους επενδυτές και στο χώρο της αποκομιδής των απορριμμάτων, ο οποίος θεωρείται και ο πιο προσοδοφόρος σε ρευστό.

Βάσει του αρχικού σχεδιασμού που περιλαμβάνεται στο σχέδιο του Π.Δ., όλα τα παραπάνω γίνονται προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές να αναλάβουν την κατασκευή και λειτουργία τεσσάρων εργοστασίων επεξεργασίας απορριμμάτων, εκ των οποίων δύο στη Φυλή, ένα στο Γραμματικό και ένα στην Κερατέα για συνολικό όγκο 1.355.000 τόνων σκουπιδιών ετησίως. Ο προϋπολογισμός μόνο για την κατασκευή των έργων αυτών είναι 440 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να περιλαμβάνονται οι τρεις μονάδες κομποστοποίησης συνολικής δυναμικότητας 160.000 τόνων.

Από όλα τα παραπάνω, προκύπτει μάλιστα κόστος 90-110 ευρώ ανά τόνο σκουπιδιών, το οποίο είναι διπλάσιο από αυτό που πληρώνουν σήμερα οι δήμοι όταν φέρνουν απορρίμματα στον ΧΥΤΑ Φυλής (45 ευρώ). Το κόστος θα ανεβεί για να γίνεται η επεξεργασία στα εργοστάσια, με προκρινόμενη έως τώρα την τεχνολογία της βιο-ξήρανσης (προωθείται από τον όμιλο Μπόμπολα). Από την επεξεργασία αυτή όμως θα παράγεται ως προϊόν ένα υλικό (SRF/RDF) το οποίο ουδείς γνωρίζει πώς θα αξιοποιείται ή αν θα καταλήγει σε μονάδες καύσης.

πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Εκεί που φύτρωνε...

2011-10-31T23:15:00.000+02:00

Kρήτη, Νομός Ηρακλείου, Ιούλιος 2011:
Εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών ανάμεσα σε αμπελώνες και ελαιώνες.

Αν αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα, φανταστείτε πώς θα είναι η επόμενη μέρα από την επέλαση των "επενδυτών" (Γερμανών κ.ά.) του ενεργειακού προγράμματος "Helios" στα βουνά και τα λαγκάδια της χώρας μας, καθώς και σε οτιδήποτε έμεινε αδόμητο μέχρι σήμερα...

...ή, εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα...
...τώρα δημάρχοι παζαρεύουν την εξαγωγή "ανανεώσιμων πηγών ενέργειας"
στα καταναλωτικά κέντρα της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης...
...για μια χούφτα "ευρώ"...

Δεν είναι κρίμα;

πηγή: συσπειρωση αριστερων μηχανικων

Ας παλέψουμε για το αδύνατο, πριν βρεθούμε στο αδιανόητο

2011-10-27T23:00:00.000+03:00

Με αφορμή την έκτακτη συνεδρίαση της διυπουργικής επιτροπής¹ στις 19/10/2011 υπό την προεδρία του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, στην οποία αποφασίστηκε η ένταξη για χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ του Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων (ΚΕΛ) Βορείων Μεσογείων² στο Πλατύ Χωράφι, διαπιστώνουμε τα ακόλουθα:

1) Στην Ελλάδα δεν κυβερνούν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις. Κυβερνούν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα (Lobbies), επιχειρώντας να κλέψουν και τα τελευταία κομμάτια της ελληνικής οικονομίας και εθνικής αξιοπρέπειας, επιβάλλοντας τις επιλογές τους, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που έχει αυτή η επιλογή στους πολίτες και στο μέλλον των παιδιών μας.

2) Η αντιμετώπιση της επερχόμενης καταστροφής από την πλευρά της πλειοψηφίας (Χριστόπουλος) και της μείζονος μειοψηφίας (Κεχαγιόγλου) του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου, χαρακτηρίζεται παθητική, νομιμοποιώντας στην πράξη (παρά τα αντίθετα ΛΟΓΙΑ) το συγκεκριμένο έργο. Ως εκ τούτου, η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ τους να στηρίξουν ενεργά και δυναμικά την ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, μετατρέπεται σε έμπρακτη ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ τους με τα οργανωμένα συμφέροντα και τους κυβερνητικούς υπηρέτες τους.

3) Οι ώρες που διανύουμε, ως ελληνική κοινωνία, είναι δραματικές. Η ισοπέδωση της ζωής μας δεν τους είναι αρκετή. Μας θέλουν υποταγμένους. Δακτυλοδεικτούμενο παράδειγμα προς αποφυγή για τους λαούς της Ευρώπης (Ιταλία, Ισπανία, κλπ) που ακολουθούν. Η δημοτική αρχή φαίνεται ανίκανη να ηγηθεί, ΔΥΝΑΜΙΚΑ και ΕΜΠΡΑΚΤΑ στην προσπάθεια προστασίας των δημοτών της από την οργανωμένη, αντιλαϊκή επίθεση των οικονομικών συμφερόντων και των πολιτικών εκφραστών τους.

Η πρότασή μας είναι ξεκάθαρη:

Καλούμε τους Πολίτες, τους παραγωγικούς φορείς, την κάθε συλλογικότητα που δεν έχουν αποδεχθεί την ΗΤΤΑ της κοινωνίας, που δεν θέλουν να πουληθεί η Ελλάδα, που δεν θέλουν να μπουν κάτω από την γη υπό το βάρος ΑΔΙΚΩΝ ΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΦΟΡΩΝ, που δεν θέλουν να γίνουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους «οικονομικοί μετανάστες», να ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΝ. Να μην επιτρέψουν την ισοπέδωση της ζωής τους, αντιστεκόμενοι δυναμικά στα άρρωστα σχέδια μετατροπής οικιστικού ιστού σε ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΚΕΛ – Πλατύ Χωράφι) και την μετατροπή του Ευβοϊκού σε χαβούζα. Να μην επιτρέψουν την καταλήστευση του ελληνικού πλούτου από μια ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΚΟΙΝΩΝ ΚΛΕΦΤΩΝ που καταστρέφει την Ελλάδα.

Καλούμε τον Δήμαρχο και τις δημοτικές παρατάξεις να σταθούν, έστω και την τελευταία στιγμή, με αποφασιστικότητα αντίθετοι στην ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ.

Είναι ΤΩΡΑ η ώρα της ανάληψης των ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΩΝ!!

Εκτελεστική Γραμματεία ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ

1 http://www.pangalos.gr/portal/?p=2234
2 http://oikopolisrafina-pikermi.blogspot.com/p/blog-page.html

πηγή: οικόπολις

Ιδανική λύση η κομποστοποίηση

2011-10-26T21:01:00.000+03:00

Θα απαλλάξει τους χώρους υγειονομικής ταφής από τον όγκο οικιακών αποβλήτων και θα μας δώσει εξαιρετικό φυτόχωμα

Του ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ

Κάντο όπως η φύση. Τελικά, πολλές φορές οι πιο σύγχρονες λύσεις είναι αυτές που μελετούν πώς λειτουργεί η φύση και κινούνται ανάλογα, σε επιστημονικό επίπεδο βεβαίως. Τη φυσική διαδικασία δημιουργίας χούμους, δηλαδή εδαφοβελτιωτικού ή κομπόστ, ακολουθεί η κομποστοποίηση. Περί τίνος πρόκειται; Ο μεγαλύτερος όγκος των οργανικών απορριμμάτων (από υπολείμματα φρούτων και λαχανικών στην κουζίνα μας, μέχρι κλαδέματα από κήπους και πάρκα) μπορεί, μέσα από μια απλή διαδικασία που απαιτεί κάποιο χώρο, αρκετό χρόνο και... γαιοσκώληκες, να μας απαλλάξει από τον όγκο των αποβλήτων αυτών και στη θέση τους να μας δώσει εξαιρετικό φυτόχωμα.

Υπάρχει υλικό; Σύμφωνα με όλους τους υπολογισμούς, το 35% τουλάχιστον κατά βάρος των οικιακών αποβλήτων είναι οργανικά υλικά και το μεγαλύτερο μέρος τους είναι απολύτως κατάλληλο για κομποστοποίηση. Εάν σε αυτά προσθέσουμε και τα οργανικά υλικά που προκύπτουν σε δημοτικό επίπεδο, συνειδητοποιούμε ότι ένα μεγάλο μέρος (πάνω από 20%) των όγκων που πηγαίνουν στους Χώρους Υγειονομικής Ταφής για ακριβή διαχείριση και ανώφελη ταφή θα μπορούσε να αποτραπεί. Να το πάμε και πιο μακριά; Με ένα συνδυασμό της ανάκτησης - επαναχρησιμοποίησης υλικών, της ανακύκλωσης και της κομποστοποίησης, η ποσότητα των απορριμμάτων που θα προοριζόταν για τελική διαχείριση (ταφή ή άλλη λύση) θα μπορούσε να φτάσει στο 20% των σημερινών τεράστιων όγκων. Με τέτοιες ποσότητες το θέμα της ανεύρεσης χώρων διαχείρισης και ταφής σίγουρα θα είχε πολύ πιο εύκολες απαντήσεις. Στην Ελλάδα, παρότι υπάρχουν μεγάλες ανάγκες σε κομπόστ (τόσο για τον εμπλουτισμό του εδάφους όσο και για την κάλυψη πληγών, όπως λατομεία) η κομποστοποίηση εξακολουθεί να είναι σχεδόν άγνωστη λέξη, τόσο σε επίπεδο περιφερειακών σχεδιασμών όσο και σε οικιακό επίπεδο. Ισως γιατί έχει ένα «μειονέκτημα»: είναι φθηνή μέθοδος και δεν δημιουργεί μεγάλο περιθώριο κερδοφορίας...

Χρειάζονται λίγος χώρος, αρκετή διάθεση, κατάλληλη γνώση

Μπορεί να μοιάζει σύνθετη σαν λέξη, αλλά η κομποστοποίηση είναι μια σχετικά απλή διαδικασία, η οποία πραγματοποιείται και στη φύση και μπορεί να γίνει από όλους. Εξάλλου όλα τα νοικοκυριά διαθέτουν την πρώτη ύλη, δηλαδή τα οργανικά υλικά και απορρίμματα. Αυτό που χρειάζονται είναι λίγο χώρο, αρκετή διάθεση και την κατάλληλη γνώση.

Με την κομποστοποίηση μετατρέπονται τα οργανικά απόβλητα σε μια σκούρα ουσία, η οποία λέγεται κομπόστ ή χούμους ή εδαφοβελτιωτικό. Η κομποστοποίηση είναι ένας άμεσος και σημαντικός τρόπος ανακύκλωσης. Εχει υπολογιστεί ότι το 35% των οικιακών απορριμμάτων μπορούν να κομποστοποιηθούν, μειώνοντας δραστικά τον όγκο των απορριμμάτων που πηγαίνουν για ταφή.

Στην πραγματικότητα η κομποστοποίηση είναι ένας πολύ παλιός τρόπος βελτίωσης του χώματος. Η λέξη compost με τη σημερινή της έννοια εμφανίζεται το 1580 στην Αγγλία. Σήμερα επανέρχεται με νέα δυναμική, για την αντιμετώπιση του σύγχρονου προβλήματος των απορριμμάτων.

Δύο τρόποι

Ενα σύγχρονο νοικοκυριό μπορεί να ρίξει για κομποστοποίηση υπολείμματα και φλούδες φρούτων και λαχανικών, απορρίμματα κουζίνας (τσόφλια αυγών, υπολείμματα καφέ και φίλτρων), χαρτοπετσέτες και χαρτί κουζίνας, κλαδέματα (εάν έχει κήπο) κ.λπ.

Η οικιακή κομποστοποίηση μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: ή με τον σχηματισμό ενός σωρού στην αυλή του σπιτιού (εάν υπάρχει βεβαίως) ή μέσα σε ένα κάδο κομποστοποίησης.

Ο κάδος κομποστοποίησης (αγορασμένος ή κατασκευασμένος) μπορεί να έχει διάφορες διαστάσεις, ενώ κυκλοφορούν και σε μικρές διαστάσεις (π.χ. 1 μέτρο πλάτος, 1 βάθος, 70 εκατοστά ύψος), που χωράει ακόμα και σε ένα μικρό μπαλκόνι.

Πληθώρα κάδων

Οπως μας ενημερώνει η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης (στην ιστοσελίδα της οποίας μπορούμε να βρούμε πολλές πληροφορίες για την κομποστοποίηση) σήμερα κυκλοφορεί πληθώρα σχετικών κάδων: πλαστικοί, ξύλινοι, μεταλλικοί, κεραμικοί, διαφόρων μεγεθών και σχημάτων, ακόμα και συσκευές που λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα και μπορούν να μετατρέπουν όλα τα οικιακά οργανικά σε κομπόστ, μέσα στην κουζίνα (σε μέγεθος φούρνου μικροκυμάτων), κομποστοποιητές κατάλληλοι για ένα ξενοδοχείο, ένα χωριό ή μια γειτονιά. Το κόστος ενός κάδου (μαζί με τους απαραίτητους γαιοσκώληκες), που μπορεί να καλύψει ένα νοικοκυριό, είναι περίπου 80 - 100 ευρώ. Μεγαλύτεροι κάδοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να τοποθετηθούν στον ακάλυπτο κάποιας πολυκατοικίας και να καλύψουν 4 - 5 οικογένειες, κοστίζουν από 120 ευρώ.

Οι «εργάτες» της κομποστοποίησης είναι τα βακτήρια, οι μύκητες και άλλα μικρόβια, με τη βοήθεια και άλλων μεγαλύτερων οργανισμών. Καθώς αποδομούνται τα οργανικά υλικά του σωρού, παράγεται διοξείδιο του άνθρακα, θερμότητα και νερό. Υπάρχει πρόβλημα δυσάρεστης οσμής; Σύμφωνα με τους ειδικούς, εάν ο κάδος ή ο σωρός ανακατώνονται τακτικά για να αερίζονται, εξαφανίζεται η ενοχλητική μυρωδιά. Και αυτό γιατί οξυγονώνεται το υλικό και εξοντώνονται οι αναερόβιοι μικροοργανισμοί που ζουν σε απουσία οξυγόνου. Η διαδικασία κομποστοποίησης διαρκεί συνήθως τρεις με τέσσερις μήνες.

Kοινωνικό όφελος και προσωπικό

Τι οφέλη όμως θα έχει ένα νοικοκυριό που θα κάνει κομποστοποίηση στο σπίτι του; Κατ' αρχάς, εάν έχει κήπο ή φυτά, μπορεί να παράγει εδαφοβελτιωτικό υλικό καλής ποιότητας, έτσι ώστε να αναβαθμίζει το χώμα χωρίς να καταφεύγει στην αγορά. Eχει υπολογιστεί ότι μια οικογένεια που έχει αρκετά φυτά μπορεί να εξοικονομήσει περίπου 30-50 ευρώ το χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αποσβέσει το κόστος αγοράς του κάδου μέσα σε δύο χρόνια.

Βεβαίως, μεγαλύτερο είναι το όφελος σε δημοτικό και κοινωνικό επίπεδο, με τρόπο που επιστρέφει σε όλους μας. Με την απομάκρυνση από τη διαδικασία διαχείρισης σκουπιδιών μεγάλου μέρους των οργανικών αποβλήτων και τη διοχέτευσή τους για κομποστοποίηση, ελαφρύνεται το σύστημα αποκομιδής.

Μειώνονται τα σκουπίδια που πρέπει να συλλεχθούν, μειώνονται τα δρομολόγια των απορριμματοφόρων, μειώνονται οι όγκοι που φτάνουν στον Χώρο Υγειονομικής Ταφής για θάψιμο, με αποτέλεσμα να αντέχουν περισσότερο οι χώροι, να μη χρειάζονται νέοι ανεπιθύμητοι χώροι ταφής. Εξοικονομούνται χώρος και χρήματα. Υπολογίζεται από την Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης ότι ένα νοικοκυριό τεσσάρων ατόμων, που κάνει συστηματικά οικιακή κομποστοποίηση, εκτρέπει από τα σκουπίδια περίπου 450 - 650 κιλά οργανικά απορρίμματα ετησίως. Εάν υπολογίσουμε ως μέσο συνολικό κόστος διαχείρισης απορριμμάτων για έναν δήμο τα 200 ευρώ ανά τόνο, προκύπτει ότι ο δήμος μπορεί να εξοικονομεί 90 - 130 ευρώ ετησίως ανά κάθε κάδο, που λειτουργεί αποτελεσματικά. Με βάση αυτό τον υπολογισμό, ένας δήμος θα μπορούσε ακόμη και να επιδοτήσει την αγορά των οικιακών κάδων, εφόσον θα κάνει απόσβεση μέσα σε ένα χρόνο.

Πρόταση οικολογικών οργανώσεων

Για να εκτρέψουμε ένα μεγάλο μέρος από τα σκουπίδια μας προς την κομποστοποίηση δεν αρκεί το οικιακό μέρος της. Απαιτείται να ενταχθεί η μέθοδος αυτή στη δημόσια προσπάθεια για τη διαχείριση των απορριμμάτων, να ενταχθεί στα επιχειρησιακά σχέδια των Περιφερειών και στο πρόγραμμα των δήμων. Μέχρι σήμερα η δημόσια προσπάθεια εξαντλείται σε δύο μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, στο Εργοστάσιο Μηχανικής Ανακύκλωσης στα Ανω Λιόσια και στην αντίστοιχη δημοτική ΔΕΔΙΣΑ στα Χανιά. Οι δύο αυτές μονάδες διαχειρίζονται ανάμεικτα σκουπίδια, από τα οποία αποσπούν τα ανακυκλώσιμα υλικά και στη συνέχεια και το υλικό κομποστοποίησης. Παρότι η ποιότητα κομπόστ που βγάζουν είναι αρκετά καλή, δεν μπορεί να αποκλειστεί η ύπαρξη ανεπιθύμητων υπολειμμάτων (όπως για παράδειγμα βαρέα μέταλλα). Βεβαίως, το υλικό αυτό μπορεί να αξιοποιηθεί για αποκατάσταση χωματερών και ΧΥΤΑ, λατομείων και μεγάλων οδικών έργων, αλλά θέλει έλεγχο και πιστοποίηση για να αξιοποιηθεί σε χωράφια με καλλιέργειες. Μπορεί να καλύψει όμως πραγματικές ανάγκες.

Πολύ καλύτερα αποτελέσματα -και στο επίπεδο της ποιότητας του κομπόστ- θα έχουμε εάν υλοποιηθεί η πρόταση οικολογικών οργανώσεων για τη διαλογή των οργανικών υλικών στην πηγή, μέσα από ειδικούς κάδους που θα τοποθετήσουν οι δήμοι. Πρόκειται για μέρος μιας συνολικής πρότασης, που περιλαμβάνει την τοποθέτηση τεσσάρων διαφορετικών κάδων (χαρτί, υλικά συσκευασίας, οργανικά, υπόλοιπα σκουπίδια). Τα οργανικά υλικά θα πηγαίνουν σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, όπου θα απλώνονται τα σειράδια, δηλαδή οι μακρόστενοι σωροί δημιουργίας του κομπόστ.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα συμφέρουσα, από οικονομική και περιβαλλοντική σκοπιά, πρόταση. Το κόστος και ο χρόνος δημιουργίας μιας μονάδας κομποστοποίησης είναι πολύ μικρά σε σχέση με άλλες τεχνολογίες. Μπορεί να γίνει σε σχετικά κοντινές αποστάσεις από τους οικισμούς, χωρίς αντιδράσεις των κατοίκων, καθώς οι οχλήσεις είναι ελάχιστες. Μειώνεται έτσι το κόστος μεταφοράς, που αποτελεί μεγάλο μέρος των συνολικών εξόδων. Η κομποστοποίηση δεν παράγει τοξικά αέρια ή καρκινογόνες ουσίες, ούτε τοξικά στερεά κατάλοιπα, αλλά μικρές ποσότητες μη επιθυμητών αδρανών στερεών υπολειμμάτων, που μπορούν να ταφούν σε ΧΥΤΥ.

Δεν τη θέλουν, γιατί δεν θα κερδίσουν

«Στην Ελλάδα θα έπρεπε να ήταν υποχρεωτική η κομποστοποίηση, ανεξάρτητα από το πρόβλημα διαχείρισης των απορριμμάτων. Αφενός, γιατί το έδαφος της χώρας είναι αρκετά φτωχό σε οργανικά στοιχεία και, αφετέρου, γιατί το 35% απειλείται με ερημοποίηση. Η λίπανση και ενίσχυση των χωραφιών γίνεται κατά κύριο λόγο με χημικά προϊόντα, που δηλητηριάζουν το περιβάλλον. Εχουμε εκτιμήσει ότι και όλα τα οργανικά να τα μετατρέπαμε σε κομπόστ, θα καλύπταμε μόλις το 1% των αναγκών! Τελικά, δεν υπάρχει τίποτα πιο λογικό από το να ξαναγυρίζει η φλούδα του αγγουριού στη φύση, από το να την πετάμε σε χωματερή». Ο πρόεδρος της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης, Φίλιππος Κυρκίτσος, είναι κατηγορηματικός στην ανάγκη να ενισχυθεί η κομποστοποίηση, κατ' αρχάς για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος.

Είναι όμως και οικονομικά επωφελής η κομποστοποίηση. «Κομπόστ προερχόμενο από προδιαλεγμένα οργανικά, από διαλογή στην πηγή σε ειδικούς κάδους, μπορεί να είναι εξαιρετικά ποιοτικό και να διατεθεί για αγροτικές καλλιέργειες βρώσιμων φυτών», σημειώνει ο κ. Κυρκίτσος. «Στην Ευρώπη, παρόμοιο φυτόχωμα πουλιέται από 300 - 600 ευρώ ο τόνος. Στην Ελλάδα, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και στις βιολογικές καλλιέργειες», συμπληρώνει.

Παρότι όμως η κομποστοποίηση είναι λύση πολύ φιλική προς το περιβάλλον και σχετικά οικονομική, δεν προκρίνεται στους περιφερειακούς σχεδιασμούς για τη διαχείριση απορριμμάτων. Ισως τελικά το μειονέκτημά της είναι ότι είναι... φθηνή και δεν επιφέρει κέρδη στους εργολάβους των σκουπιδιών! «Δεν προωθείται η κομποστοποίηση, γιατί προωθούνται ακριβές τεχνολογίες, όπως η καύση, με μεγάλο περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος. Απεναντίας, ένας χώρος κομποστοποίησης, που θα μπορεί να επεξεργάζεται 300.000 τόνους προδιαλεγμένων οργανικών υλικών τον χρόνο, δεν κοστίζει πάνω από 20 εκατ. ευρώ. Αυτή την περίοδο προκηρύσσονται τα έργα σε όλη την Ελλάδα, χωρίς να έχουμε εξετάσει τη δυνατότητα υλοποίησης της πλέον οικονομικής λύσης. Πρόκειται για έργα που θα μας δεσμεύσουν για 50 και πλέον χρόνια. Εάν γίνει ένα πανάκριβο εργοστάσιο καύσης ή μια μεγάλη μονάδα βιοξήρανσης, πολύ δύσκολα θα εγκαταλειφθούν. Γι' αυτό πρέπει να το ξανασκεφτούμε, πριν να είναι αργά!», τονίζει ο κ. Κυρκίτσος.

πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (24/10/2011)