(Και) οι γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας πυρπολούν τα δάση

Αναδημοσίευση από την ΚΟΝΤΡΑ-eksegersi.gr

Ενα αποκαλυπτικό βίντεο έκανε σκόνη το αφήγημα περί «εμπρηστών»

[ σύνδεσμος του βίντεο εδώ ]

To βίντεο ενός πολίτη αποκάλυψε πως η φωτιά στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης ξεκίνησε από κολόνες του ΔΕΔΔΗΕ. Σπινθήρες από τα καλώδια, μετά ανάφλεξη και του μετασχηματιστή. Η γραμμή περνούσε από ένα μεγάλο οικόπεδο που ήταν «ξυρισμένο», επομένως δεν είχε ψηλές φλόγες. Ομως στο βίντεο καταγράφεται η ταχύτητα με την οποία εξαπλωνόταν στα ξερόχορτα.

Ο πολίτης ειδοποίησε αμέσως την Πυροσβεστική, που έφτασε σε ένα δεκάλεπτο, οπότε η έρπουσα φωτιά αντιμετωπίστηκε προτού φτάσει σε γειτονικά κτίρια.

Το γεγονός αντιμετωπίστηκε με όρους θεάματος από τα κανάλια που χρησιμοποίησαν το βίντεο που ο πολίτης ανέβασε στο facebook. Κανένα βάθος στα ρεπορτάζ. Δε θέλουν να το πάνε παραπέρα, γιατί χαλάει το κυβερνητικό αφήγημα των «εμπρηστών».

Το αδιαμφισβήτητο πρώτο συμπέρασμα είναι πως από τις γραμμές του ΔΕΔΔΗΕ και του ΑΔΜΗΕ ξεσπούν πυρκαγιές. Για ποιο λόγο; Επειδή τα δίκτυα είναι ασυντήρητα και ειδικά οι πυλώνες τους ακαθάριστοι, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν βραχυκυκλώματα και αναφλέξεις. Παλαισότερα καθάριζαν τις πορσελάνες στους πυλώνες, χρησιμοποιώντας ειδικό ελικοπτεράκι με ρύγχος. Πλέον το έχουν σταματήσει, γιατί «κοστίζει». Και ο τέως όμιλος της ΔΕΗ που έχει διασπαστεί σε κάμποσες εταιρίες δεν έχει ως κριτήριο λειτουργίας του την ασφάλεια και την προστασία του δάσους και του αστικού ιστού, αλλά τη μεγιστοποίηση των κερδών των ιδιωτών μετόχων του και των εξωφρενικών μπόνους που εισπράττουν τα golden boys των διοικήσεων.

Ξεριζώνουν πικροδάφνες και ...φυτεύουν πυρηνικά

Το ένα ολέθριο ρεκόρ μετά το άλλο καταρρίπτει η αδίστακτη κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Σαν κεραυνός εν αιθρία ήρθε η οδηγία του Υπουργείου Παιδείας να εκριζωθούν τα φυτά πικροδάφνης από τους δημόσιους χώρους για να προστατέψει, λέει, τα μικρά παιδιά από την τοξικότητα του φυτού. Ένα φυτό που υπάρχει γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου από τη γεωλογική περίοδο του Μειόκαινου, δηλαδή ανάμεσα σε 24.000.000 χρόνια και 5.000.000 χρόνια πριν! Το Υπουργείο Παιδείας, μετά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τακτοποιεί και την τελευταία του εκκρεμότητα στον τομέα της παιδείας: το ξερίζωμα των πικροδαφνών από τις σχολικές αυλές.

Η οδηγία εφαρμόζει με σπουδή σχετικό έγγραφο τού —περί άλλων τυρβάζοντος— Yπουργείου Υγείας. Αυτού του Yπουργείου που π.χ. στερεί τη δυνατότητα από τα Κέντρα Υγείας, να κάνουν αιματολογικές εξετάσεις όταν πέφτει το σκοτάδι. Του Υπουργείου του οποίου η πολιτική καταδικάζει τους ασθενείς να περιμένουν μέχρι και 4 ώρες για τη μεταφορά τους απο το Κ.Υ. στα επείγοντα εφημερεύοντος νοσοκομείου. Ποντάρουν έτσι ότι για τους μισούς ασθενείς θα είναι πλέον περιττό; Μήπως αποτελεί ένα μέτρο πρόληψης για την αποφυγή υπερφόρτωσης των ημιστελεχωμένων νοσοκομείων; Πάντως η έγκαιρη πρόληψη της υγείας των παιδιών και των ζώων μετά από εκατομμύρια χρόνια αμέλειας είναι γεγονός...

Διαβάστε:

• Εργαστήριο Δασοκομίας ΑΠΘ: Διατύπωση Επιστημονικής Άποψης για την επικινδυνότητα της Πικροδάφνης
• «Να ξεριζώσουμε την πικροδάφνη ή την ηλιθιότητα;»

Παγκόσμια Ημέρα Δασών: Ρέκβιεμ για το Ελληνικό Δάσος.

του Παύλου Κωνσταντινίδη

Σήμερα 21 Μαρτίου παγκόσμια ημέρα των δασών. Πριν από αρκετά χρόνια υμνούσαμε το δάσος και τις προσφορές του. Είχαμε τόσα θαυμάσια πράγματα να πούμε, τόσο ωραίες εικόνες να περιγράψουμε! Σήμερα όμως κάθε προσπάθεια να μιλήσεις για το δάσος καταλήγει σε ένα ρέκβιεμ. Όσο και αν προσπαθήσεις δεν υπάρχει χώρος για ωραιοποιήσεις. Μόνο για αλήθειες. Και η αλήθεια όταν λέγεται είναι σκληρή.

Η ελληνική δασοπονία που είναι η υπηρέτρια των δασών δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση. Βρίσκεται σε αποσύνθεση. Και τα δάση της χώρας υφίστανται μια πίεση που δεν προέρχεται μόνο από τη φωτιά, αλλά από τον ίδιο τον τρόπο που επιλέξαμε να τα «διαχειριστούμε».

Πενήντα χρόνια πολιτικής εναντίον των ελληνικών δασών

Ένα πολιτικό κατηγορητήριο

του Παύλου Κωνσταντίδη

Η καταστροφή των ελληνικών δασών δεν είναι ατύχημα.
Δεν είναι αποτέλεσμα καμιάς κλιματικής κρίσης.
Δεν είναι αποτέλεσμα των πυρκαγιών.
Είναι αποκλειστικό αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.
Για μισό αιώνα το ελληνικό κράτος ψηφίζει νόμους που αποδυναμώνουν την προστασία των δασών, διαλύουν τη Δασική Υπηρεσία και ανοίγουν τον δρόμο σε κάθε είδους «αξιοποίηση».
Η ιστορία είναι γραμμένη σε νόμους.
Και οι νόμοι δεν καίγονται στις πυρκαγιές.
Μένουν.

Οι πλημμύρες και οι πυρκαγιές δεν είναι φυσικά φαινόμενα - είναι συνειδητές επιλογές όλων των κυβερνήσεων

Οι πλημμύρες που πνίγουν δήμους, σπίτια και δρόμους δεν είναι απλώς «κακή τύχη» ή «ακραία καιρικά φαινόμενα». Είναι αποτέλεσμα συστηματικής πολιτικής εγκατάλειψης των δασικών υπηρεσιών και απογύμνωσης των δασών. Δεν φταίει η φύση. Φταίνε όσοι επέλεξαν να αφήσουν τα δάση αφύλακτα, τα βουνά γυμνά και τα ρέματα γεμάτα μπάζα και σκουπίδια.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Υπήρξε μια εποχή που τα δάση φυλάσσονταν με αυστηρότητα και μεράκι. Τότε που κανείς δεν τολμούσε να βάλει ούτε πάσσαλο σε δασική έκταση. Τότε που οι δασικοί υπάλληλοι είχαν προσωπικό, μέσα και γνώση για να προστατεύουν τη φύση. Υπήρχαν προγράμματα επιστημονικών αναδασώσεων που επιστρέφανε στη γη τη ζωή της και γύρω από τους οικισμούς όλα τα ρέματα ήταν εξοπλισμένα με φράγματα συγκράτησης φερτών υλικών, όχι από εργολάβους, αλλά από τους ίδιους τους δασικούς υπαλλήλους και τα συνεργεία τους.

Σήμερα, όλα αυτά είναι μνήμες. Οι δασικές υπηρεσίες έχουν εγκαταλειφθεί, τα δάση μένουν αφύλακτα, οι αναδασώσεις είναι ανεπαρκείς, τα αντιπλημμυρικά έργα έχουν σταματήσει ή όσα είχαν κατασκευασθεί παλιότερα σήμερα έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Τα ρέματα μπαζώνονται συστηματικά ανεμπόδιστα. Όταν όμως η φύση θελήσει να αναπνεύσει, επιστρέφει όλα αυτά τα μπάζα σε αυτούς που τα δημιούργησαν: ολόκληρες γειτονιές πνίγονται, δρόμοι και σπίτια καταστρέφονται.

Η εγκατάλειψη δεν ήρθε τυχαία. Δύο φορές στο παρελθόν, κυβερνήσεις τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΠΑΣΟΚ προσπάθησαν να χαλαρώσουν το άρθρο 24 του Συντάγματος, που προστατεύει τα δάση. Όταν απέτυχαν, διάλεξαν τον ύπουλο δρόμο της αποδυνάμωσης των δασικών υπηρεσιών: μετακίνησαν προσωπικό σε άλλες υπηρεσίες, σταμάτησαν προσλήψεις και αφαίρεσαν από τους δασικούς υπαλλήλους την ευθύνη για τις πυρκαγιές. Στη συνέχεια, νόμοι και ρυθμίσεις άνοιξαν την πόρτα σε καταπατήσεις, αποχαρακτηρισμούς δασικών εκτάσεων και συστηματική αδράνεια.

Θεραπεύοντας τη φύση από το «κακό» της διάβρωσης

από το βιβλίο “ΛΙΘΙΝΟΙ ΤΟΙΧΟΙ” του Αντώνιου Β. Καπετάνιου

ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ «ΚΑΚΟ» ΤΗΣ ΔΙΑΒΡΩΣΗΣ
(το άγνωστο έργο της δασικής υπηρεσίας στον ορεινό χώρο)

«Η λάσπη στο ρέμα φέρνει πάντοτε μαζί της την εικόνα ενός δάσους
που δεν έχει αναπτυχθεί σωστά».
(«Midsommer valley», Harry Martinson)

Ο Ιταλός δασολόγος-μηχανικός Glauco Vallentini, γνωστός στην εποχή του χειμαρρολόγος, σημείωνε στο «Περί χειμάρρων» σύγγραμμά του στις αρχές του 20ου αιώνα την εξής επιστημονική άποψη: «Είναι σπατάλη εργασίας το να διευθετήσει τις έναν ποταμόν, εφ’ όσον οι χείμαρροι δύνανται να φέρωσι προς αυτόν υλικά, άτινα συσσωρεύονται εκεί και άτινα ούτος δεν δύναται να παρασύρει. Ούτως, εάν θέλωμεν να αφαιρέσωμεν από τους χειμάρρους την καταστρεπτικήν δράσιν των, είναι ανάγκη να αγωνισθώμεν επί των ορέων».

Οι αρχαίοι Έλληνες, πολύ πριν από τους ειδήμονες των νεότερων χρόνων, είχαν κατανοήσει το χειμαρρικό πρόβλημα της χώρας μας και, λίγο έως πολύ, είχαν εντοπίσει τη θεραπεία του: να στραφούν στα «υψώματα», όπως συνιστούσε ο Πλάτωνας, γιατί απ’ εκεί χάνονταν το χώμα. Διαβάζουμε συγκεκριμένα στον «Τιμαίο & Κριτία» του Πλάτωνα: «Αυτός ο τόπος ξεπερνούσε κάθε άλλον στη γονιμότητα, γι’ αυτό και μπορούσε τότε να τρέφει πολύ στρατό που προερχόταν από γειτονικά μέρη. (...) Επειδή όμως έγιναν πολλοί μεγάλοι κατακλυσμοί στη διάρκεια των εννέα χιλιάδων χρόνων —τόσα πέρασαν από τότε μέχρι σήμερα— το χώμα σ’ αυτά τα χρόνια και εξαιτίας αυτών των γεγονότων απομακρυνόταν από τα υψώματα και δε συγκεντρωνόταν πάνω στο έδαφος, όπως συμβαίνει σε άλλους τόπους, αλλά πάντοτε γλιστρούσε σε μεγάλες ποσότητες και εξαφανιζόταν στα βάθη της θάλασσας».

Το ενδιαφέρον λοιπόν των «θεραπευτών της τρωγμένης χώρας», ως επιστημόνων της γεωτεχνίας μοιραία εστιάστηκε στα ψηλά. Η δασική υπηρεσία από εκεί ξεκίνησε το τιτάνιο έργο της χειμαρρικής διευθέτησης της χώρας. Ξεκίνησε από τα ορεινά για να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα (που υπήρξε...) και στα χαμηλά. Γιατί από τα ψηλά «ξεκινά το κακό», από τη λεκάνη απορροής όπου συγκεντρώνονται τα ύδατα που δε διηθούνται στο έδαφος, και κινούνται επιφανειακά προς τις χαμηλότερες περιοχές. Η κίνηση αυτή πραγματοποιείται δι’ ενός δικτύου ρευμάτων, που συνιστούν το υδρογραφικό δίκτυο της λεκάνης απορροής. Το αποτελούν η κεντρική κοίτη (το κύριο ρεύμα), με τους συμβάλλοντες σε αυτήν αγωγούς και τους συμβάλλοντες των συμβαλλόντων αγωγούς. Η κίνηση των υδάτων εκεί χαρακτηρίζεται από μεγάλη ταχύτητα, με ανώμαλη και μη ορθολογική κυκλοφορία (από αιφνίδιες πλημμυρικές παροχές, κυρίως το χειμώνα, και πλήρη σχεδόν έλλειψη ροής το θέρος), κατά την εκδήλωση κι εξέλιξη της οποίας υπάρχει απόσπαση στερεών υλικών από τα ορεινά (λόγω διαβρώσεων, αποσαθρώσεων, γεωκατακριμνήσεων και γεωλισθήσεων), που μεταφέρονται κι αποτίθενται στα πεδινά.