Ενάντια στης φύσης τη λεηλασία, αγώνας για τη γη και την ελευθερία

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Αναπτυξιακό κλάδεμα


Στόχος του κλαδέματος είναι να δημιουργήσουμε όσο πιο γρήγορα ένα εύρωστο, ευθύκορμο, ψηλό, νεαρό δέντρο για να αποφύγουμε ζημιές από τα χορτοφάγα ζώα και τις πυρκαγιές.
Η φωτιά σχεδόν πάντα ξεκινάει από το έδαφος και με τα δυνατά μελτέμια προχωράει γρήγορα. Ενώ ο αέρας μπροστά ανάβει τα χόρτα, από πίσω τα σβήνει και αν δεν υπάρχουν χαμηλά κλωνάρια, περνάει από κάτω από τα δέντρα χωρίς να τους κάνει ζημιά.

Εικόνα 1
Για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο,
ξεκινάμε το κλάδεμα σε ηλικία 3-5 ετών.
Ξεκινάμε από τη βάση του δενδρυλλίου.


Εικόνα 2
Οι πλάγιοι κάτω βλαστοί που πρέπει να
φύγουν, κόβονται σύρριζα στον κορμό
μ’ ένα καλά ακονισμένο κλαδευτήρι.
Επίσης, αφαιρούνται οι παραφυάδες
από την βάση τους.

Εικόνα 3
Το κλάδεμα γίνεται σύρριζα στον κορμό.

Εάν ξεκινήσει το κλάδεμα σε μεγαλύτερη ηλικία πρέπει να γίνει σταδιακά, δηλαδή δεν αφαιρούμε σε μια χρονιά όλα τα κλαδιά που θα θέλαμε να φύγουν, γιατί πρέπει να υπολογίσουμε πόσες πληγές μπορούμε να κάνουμε χωρίς να αποδυναμώσουμε το δεντράκι (Εικόνες 4-10).

Σταδιακό κλάδεμα στο ίδιο δέντρο
Εικόνα 4
Ακλάδευτο
Εικόνα 5
Το πρώτο φειδωλό κλάδεμα

Η αφαίρεση μεγάλου κλαδιού δημιουργεί μεγάλο τραύμα





Εικονα 6 Εικονα 7
Εδώ (Εικ. 6-7) έχουμε μια μεγάλη πληγή που κάναμε στο δέντρο. Για να αφήσουμε το δέντρο να επουλώσει την πληγή του και να μην το αποδυναμώσουμε δεν προχωρήσαμε σε περαιτέρω κλαδέματα.

Εικόνα 8
Αλλο ένα δέντρο πριν κλαδευτεί
Εικόνα 9
Μετά το πρώτο φειδωλό κλάδεμα

Εικόνα 10
Ο κλαδεμένος κορμός με 4 μικρά τραύματα

Εικόνα 11
Μόλις κλείσουν οι πολλές μικρές πληγές και οι μεγαλύτερες έχουν σχηματίσει ένα ευδιάκριτο στεφάνι επουλωτικού ιστού (Εικ. 11) στον περίγυρο της πληγής, μπορούμε να συνεχίσουμε το κλάδεμα (περίπου μετά από 2 χρόνια).

Η καλύτερη εποχή κλαδέματος για τις βελανιδιές είναι από Μάρτιο έως Απρίλιο (πριν ανοίξουν τα μπουμπούκια).



Εικόνα 12
Στην Εικόνα 12 παρατηρούμε τρεις φρέσκιες πληγές σύρριζα στον κορμό (1), μια πληγή που έχει στεφάνι από επουλωτικό ιστό (2), μια πληγή που είναι σχεδόν κλειστή (3), μια πληγή εντελώς κλειστή (4).

Εικόνα 13Εικόνα 14
Στις Εικόνες 13 και 14 παρατηρούμε ένα σπασμένο κλωνάρι πριν και μετά το κλάδεμά του.

Συμπέρασμα
  •  Κάθε φορά που βγαίνετε στην ύπαιθρο, είναι καλό να κάνετε ένα αναπτυξιακό κλάδεμα σε κάποιο νεαρό δεντράκι.
  • Θα νιώσετε πολύ χαρά, όταν περνώντας αργότερα θα διαπιστώσετε, ότι το "δικό σας" δεντράκι έχει μεγαλώσει περισσότερο από τα άλλα ακλάδευτα.
  • Ταυτόχρονα το κλάδεμα των χαμηλών κλωναριών (μέχρι 3 μέτρα από το έδαφος ) είναι η καλύτερη προστασία του δέντρου από την πυρκαγιά.
[βλ. αρχείο παρουσίασης]

2 σχόλια :

  1. Καλημέρα παιδιά! Έχω ακούσει όμως ότι αν κλαδεύεις σύρριζα τα κλαδιά του δέντρου, αυτό κινδυνεύει ακόμα πιο άμεσα να προσβληθεί από κάποιον μύκητα και ότι καλό είναι να αφήνουμε μια απόσταση από τον κορμό. Ισχύει τελικά αυτό; Κατά τα λοιπά συμφωνώ απολύτως, κυρίως ότι με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζονται έτσι καλύτερα οι πυρκαγιές. Προσωπικά το ύψος των δέντρων δεν με απασχολεί και τόσο, δεδομένης της...εφήμερης ύπαρξής μου! Οπωσδήποτε δεν θα ξαναδώ π.χ την Πεντέλη όπως ήταν το 1993 που την πρωτογνώρισα, όμως συμβιβάζομαι με ένα γυμνό βουνό ή με ένα βουνό με χαμηλή βλάστηση. Αρκεί να εξαφανιζόταν άπαξ δια παντώς η ανθρώπινη επέμβαση-κτηνωδία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ορεσιβιε γεια σου! Η προταση μου ειναι το κλαδι να κοβεται συρριζα στον κορμο και στη συνεχεια η πληγη να επαλειφεται με μια επουλωτικη παστα για δεντρα που μπορεις να βρεις σε φυτωρια και γεωπονικα καταστηματα ή ακομα και σε καποια σουπερμαρκετ.
      Για τα υπολοιπα που λες συμφωνω 100%! Ειναι σημαντικο οι ανθρωποι να μαθουν να σεβονται τους ρυθμους της φυσης που ειναι πολυ διαφορετικοι απο αυτους που επιβαλλονται απο ανθρωπινα συμφεροντα.

      Διαγραφή

*** Τα ανώνυμα σχόλια δεν θα δημοσιεύονται πάντα. ***