Οι πλημμύρες που πνίγουν δήμους, σπίτια και δρόμους δεν είναι απλώς «κακή τύχη» ή «ακραία καιρικά φαινόμενα». Είναι αποτέλεσμα συστηματικής πολιτικής εγκατάλειψης των δασικών υπηρεσιών και απογύμνωσης των δασών. Δεν φταίει η φύση. Φταίνε όσοι επέλεξαν να αφήσουν τα δάση αφύλακτα, τα βουνά γυμνά και τα ρέματα γεμάτα μπάζα και σκουπίδια.
Δεν ήταν πάντα έτσι. Υπήρξε μια εποχή που τα δάση φυλάσσονταν με αυστηρότητα και μεράκι. Τότε που κανείς δεν τολμούσε να βάλει ούτε πάσσαλο σε δασική έκταση. Τότε που οι δασικοί υπάλληλοι είχαν προσωπικό, μέσα και γνώση για να προστατεύουν τη φύση. Υπήρχαν προγράμματα επιστημονικών αναδασώσεων που επιστρέφανε στη γη τη ζωή της και γύρω από τους οικισμούς όλα τα ρέματα ήταν εξοπλισμένα με φράγματα συγκράτησης φερτών υλικών, όχι από εργολάβους, αλλά από τους ίδιους τους δασικούς υπαλλήλους και τα συνεργεία τους.
Σήμερα, όλα αυτά είναι μνήμες. Οι δασικές υπηρεσίες έχουν εγκαταλειφθεί, τα δάση μένουν αφύλακτα, οι αναδασώσεις είναι ανεπαρκείς, τα αντιπλημμυρικά έργα έχουν σταματήσει ή όσα είχαν κατασκευασθεί παλιότερα σήμερα έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Τα ρέματα μπαζώνονται συστηματικά ανεμπόδιστα. Όταν όμως η φύση θελήσει να αναπνεύσει, επιστρέφει όλα αυτά τα μπάζα σε αυτούς που τα δημιούργησαν: ολόκληρες γειτονιές πνίγονται, δρόμοι και σπίτια καταστρέφονται.
Η εγκατάλειψη δεν ήρθε τυχαία. Δύο φορές στο παρελθόν, κυβερνήσεις τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΠΑΣΟΚ προσπάθησαν να χαλαρώσουν το άρθρο 24 του Συντάγματος, που προστατεύει τα δάση. Όταν απέτυχαν, διάλεξαν τον ύπουλο δρόμο της αποδυνάμωσης των δασικών υπηρεσιών: μετακίνησαν προσωπικό σε άλλες υπηρεσίες, σταμάτησαν προσλήψεις και αφαίρεσαν από τους δασικούς υπαλλήλους την ευθύνη για τις πυρκαγιές. Στη συνέχεια, νόμοι και ρυθμίσεις άνοιξαν την πόρτα σε καταπατήσεις, αποχαρακτηρισμούς δασικών εκτάσεων και συστηματική αδράνεια.
Το αποτέλεσμα είναι ορατό: αφύλακτα δάση, ανεπαρκείς αναδασώσεις, απουσία αντιπλημμυρικών έργων. Η πολιτεία έπαψε να προστατεύει τη φύση και τους πολίτες. Και ακόμη βρισκόμαστε στην αρχή. Μέσα στην πρωτεύουσα ενός ευρωπαϊκού κράτους άνθρωποι πνίγονται ή καίγονται στους δρόμους της και κανένας δεν απολογείται.
Δεν φταίει λοιπόν η «κακιά ώρα». Φταίνε όσοι αφαίρεσαν προστασία, υποβάθμισαν υπηρεσίες, σταμάτησαν έργα και προσλήψεις, και επέτρεψαν την εγκατάλειψη του φυσικού περιβάλλοντος. Κάθε πλημμύρα, κάθε πυρκαγιά, είναι η κραυγή της φύσης για δικαιοσύνη. Και όσο δεν κατονομαστούν οι υπεύθυνοι και δεν αναστραφεί η πολιτική εγκατάλειψης, το τίμημα θα το πληρώνουν οι πολίτες και η ίδια η χώρα.
Η Ελλάδα κάποτε είχε δάση που φύλαγαν οι ίδιοι οι δασικοί υπάλληλοι, με σχέδιο, γνώση και μέριμνα. Σήμερα, η εγκατάλειψή τους αφήνει γυμνά βουνά, μπαζωμένα ρέματα και πόλεις σε κίνδυνο. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και ήρθε η ώρα να ειπωθεί φωναχτά.
Πηγή: Παύλος Κωνσταντινίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
*** Τα ανώνυμα σχόλια δεν θα δημοσιεύονται πάντα. ***