Οι πλημμύρες που πνίγουν δήμους, σπίτια και δρόμους δεν είναι απλώς «κακή τύχη» ή «ακραία καιρικά φαινόμενα». Είναι αποτέλεσμα συστηματικής πολιτικής εγκατάλειψης των δασικών υπηρεσιών και απογύμνωσης των δασών. Δεν φταίει η φύση. Φταίνε όσοι επέλεξαν να αφήσουν τα δάση αφύλακτα, τα βουνά γυμνά και τα ρέματα γεμάτα μπάζα και σκουπίδια.
Δεν ήταν πάντα έτσι. Υπήρξε μια εποχή που τα δάση φυλάσσονταν με αυστηρότητα και μεράκι. Τότε που κανείς δεν τολμούσε να βάλει ούτε πάσσαλο σε δασική έκταση. Τότε που οι δασικοί υπάλληλοι είχαν προσωπικό, μέσα και γνώση για να προστατεύουν τη φύση. Υπήρχαν προγράμματα επιστημονικών αναδασώσεων που επιστρέφανε στη γη τη ζωή της και γύρω από τους οικισμούς όλα τα ρέματα ήταν εξοπλισμένα με φράγματα συγκράτησης φερτών υλικών, όχι από εργολάβους, αλλά από τους ίδιους τους δασικούς υπαλλήλους και τα συνεργεία τους.
Σήμερα, όλα αυτά είναι μνήμες. Οι δασικές υπηρεσίες έχουν εγκαταλειφθεί, τα δάση μένουν αφύλακτα, οι αναδασώσεις είναι ανεπαρκείς, τα αντιπλημμυρικά έργα έχουν σταματήσει ή όσα είχαν κατασκευασθεί παλιότερα σήμερα έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Τα ρέματα μπαζώνονται συστηματικά ανεμπόδιστα. Όταν όμως η φύση θελήσει να αναπνεύσει, επιστρέφει όλα αυτά τα μπάζα σε αυτούς που τα δημιούργησαν: ολόκληρες γειτονιές πνίγονται, δρόμοι και σπίτια καταστρέφονται.
