Ξεριζώνουν πικροδάφνες και ...φυτεύουν πυρηνικά

Το ένα ολέθριο ρεκόρ μετά το άλλο καταρρίπτει η αδίστακτη κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Σαν κεραυνός εν αιθρία ήρθε η οδηγία του Υπουργείου Παιδείας να εκριζωθούν τα φυτά πικροδάφνης από τους δημόσιους χώρους για να προστατέψει, λέει, τα μικρά παιδιά από την τοξικότητα του φυτού. Ένα φυτό που υπάρχει γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου από τη γεωλογική περίοδο του Μειόκαινου, δηλαδή ανάμεσα σε 24.000.000 χρόνια και 5.000.000 χρόνια πριν! Το Υπουργείο Παιδείας, μετά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τακτοποιεί και την τελευταία του εκκρεμότητα στον τομέα της παιδείας: το ξερίζωμα των πικροδαφνών από τις σχολικές αυλές.

Η οδηγία εφαρμόζει με σπουδή σχετικό έγγραφο τού —περί άλλων τυρβάζοντος— Yπουργείου Υγείας. Αυτού του Yπουργείου που π.χ. στερεί τη δυνατότητα από τα Κέντρα Υγείας, να κάνουν αιματολογικές εξετάσεις όταν πέφτει το σκοτάδι. Του Υπουργείου του οποίου η πολιτική καταδικάζει τους ασθενείς να περιμένουν μέχρι και 4 ώρες για τη μεταφορά τους απο το Κ.Υ. στα επείγοντα εφημερεύοντος νοσοκομείου. Ποντάρουν έτσι ότι για τους μισούς ασθενείς θα είναι πλέον περιττό; Μήπως αποτελεί ένα μέτρο πρόληψης για την αποφυγή υπερφόρτωσης των ημιστελεχωμένων νοσοκομείων; Πάντως η έγκαιρη πρόληψη της υγείας των παιδιών και των ζώων μετά από εκατομμύρια χρόνια αμέλειας είναι γεγονός...

Διαβάστε:

• Εργαστήριο Δασοκομίας ΑΠΘ: Διατύπωση Επιστημονικής Άποψης για την επικινδυνότητα της Πικροδάφνης
• «Να ξεριζώσουμε την πικροδάφνη ή την ηλιθιότητα;»

Παγκόσμια Ημέρα Δασών: Ρέκβιεμ για το Ελληνικό Δάσος.

του Παύλου Κωνσταντινίδη

Σήμερα 21 Μαρτίου παγκόσμια ημέρα των δασών. Πριν από αρκετά χρόνια υμνούσαμε το δάσος και τις προσφορές του. Είχαμε τόσα θαυμάσια πράγματα να πούμε, τόσο ωραίες εικόνες να περιγράψουμε! Σήμερα όμως κάθε προσπάθεια να μιλήσεις για το δάσος καταλήγει σε ένα ρέκβιεμ. Όσο και αν προσπαθήσεις δεν υπάρχει χώρος για ωραιοποιήσεις. Μόνο για αλήθειες. Και η αλήθεια όταν λέγεται είναι σκληρή.

Η ελληνική δασοπονία που είναι η υπηρέτρια των δασών δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση. Βρίσκεται σε αποσύνθεση. Και τα δάση της χώρας υφίστανται μια πίεση που δεν προέρχεται μόνο από τη φωτιά, αλλά από τον ίδιο τον τρόπο που επιλέξαμε να τα «διαχειριστούμε».

Πενήντα χρόνια πολιτικής εναντίον των ελληνικών δασών

Ένα πολιτικό κατηγορητήριο

του Παύλου Κωνσταντίδη

Η καταστροφή των ελληνικών δασών δεν είναι ατύχημα.
Δεν είναι αποτέλεσμα καμιάς κλιματικής κρίσης.
Δεν είναι αποτέλεσμα των πυρκαγιών.
Είναι αποκλειστικό αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.
Για μισό αιώνα το ελληνικό κράτος ψηφίζει νόμους που αποδυναμώνουν την προστασία των δασών, διαλύουν τη Δασική Υπηρεσία και ανοίγουν τον δρόμο σε κάθε είδους «αξιοποίηση».
Η ιστορία είναι γραμμένη σε νόμους.
Και οι νόμοι δεν καίγονται στις πυρκαγιές.
Μένουν.

Οι πλημμύρες και οι πυρκαγιές δεν είναι φυσικά φαινόμενα - είναι συνειδητές επιλογές όλων των κυβερνήσεων

Οι πλημμύρες που πνίγουν δήμους, σπίτια και δρόμους δεν είναι απλώς «κακή τύχη» ή «ακραία καιρικά φαινόμενα». Είναι αποτέλεσμα συστηματικής πολιτικής εγκατάλειψης των δασικών υπηρεσιών και απογύμνωσης των δασών. Δεν φταίει η φύση. Φταίνε όσοι επέλεξαν να αφήσουν τα δάση αφύλακτα, τα βουνά γυμνά και τα ρέματα γεμάτα μπάζα και σκουπίδια.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Υπήρξε μια εποχή που τα δάση φυλάσσονταν με αυστηρότητα και μεράκι. Τότε που κανείς δεν τολμούσε να βάλει ούτε πάσσαλο σε δασική έκταση. Τότε που οι δασικοί υπάλληλοι είχαν προσωπικό, μέσα και γνώση για να προστατεύουν τη φύση. Υπήρχαν προγράμματα επιστημονικών αναδασώσεων που επιστρέφανε στη γη τη ζωή της και γύρω από τους οικισμούς όλα τα ρέματα ήταν εξοπλισμένα με φράγματα συγκράτησης φερτών υλικών, όχι από εργολάβους, αλλά από τους ίδιους τους δασικούς υπαλλήλους και τα συνεργεία τους.

Σήμερα, όλα αυτά είναι μνήμες. Οι δασικές υπηρεσίες έχουν εγκαταλειφθεί, τα δάση μένουν αφύλακτα, οι αναδασώσεις είναι ανεπαρκείς, τα αντιπλημμυρικά έργα έχουν σταματήσει ή όσα είχαν κατασκευασθεί παλιότερα σήμερα έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Τα ρέματα μπαζώνονται συστηματικά ανεμπόδιστα. Όταν όμως η φύση θελήσει να αναπνεύσει, επιστρέφει όλα αυτά τα μπάζα σε αυτούς που τα δημιούργησαν: ολόκληρες γειτονιές πνίγονται, δρόμοι και σπίτια καταστρέφονται.

Η εγκατάλειψη δεν ήρθε τυχαία. Δύο φορές στο παρελθόν, κυβερνήσεις τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΠΑΣΟΚ προσπάθησαν να χαλαρώσουν το άρθρο 24 του Συντάγματος, που προστατεύει τα δάση. Όταν απέτυχαν, διάλεξαν τον ύπουλο δρόμο της αποδυνάμωσης των δασικών υπηρεσιών: μετακίνησαν προσωπικό σε άλλες υπηρεσίες, σταμάτησαν προσλήψεις και αφαίρεσαν από τους δασικούς υπαλλήλους την ευθύνη για τις πυρκαγιές. Στη συνέχεια, νόμοι και ρυθμίσεις άνοιξαν την πόρτα σε καταπατήσεις, αποχαρακτηρισμούς δασικών εκτάσεων και συστηματική αδράνεια.